III Ca 338/13

Sprawa dotyczyła zasiedzenia nieruchomości przez K. G. i M. G. Sąd Rejonowy w Nowym Targu postanowieniem z dnia 20 listopada 2012 r. uwidocznił podział działki ewidencyjnej nr (...) na dwie mniejsze, stwierdzając, że K. G. i M. G. nabyli przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 2009 r. własność działki nr (...) o pow. 0,0143 ha. Sąd Rejonowy ustalił, że działka ta powstała z wydzielenia z większej działki, która znajdowała się w obrębie posesji wnioskodawców. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie, że od 1978 r. (po nieformalnej umowie zamiany między ojcem wnioskodawcy a poprzednim właścicielem) K. G. władał spornym terenem jak własnym, co potwierdzały m.in. rozebranie ogrodzenia i późniejsza zabudowa. Sąd Rejonowy uznał, że działka nie stanowiła drogi publicznej, mimo wpisu w rejestrze gruntów jako drogi gminnej, ponieważ nie była faktycznie wykorzystywana w tym charakterze. Apelacje od tego postanowienia złożyli Gmina J. i O. J. Gmina zarzuciła naruszenie art. 233 kpc przez błędne przyjęcie przesłanek zasiedzenia i art. 172 kc przez błędne ustalenie okresu posiadania. O. J. zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 kpc przez nierozpatrzenie sprawy wszechstronnie, art. 227 kpc w zw. z art. 233 § 1 kpc przez błędne traktowanie dowodu negatywnego (braku decyzji administracyjnej), art. 328 § 2 kpc przez brak wskazania podstaw faktycznych i prawnych, art. 244 § 1 kpc w zw. z art. 234 kpc przez zakwestionowanie mocy dowodowej dokumentów urzędowych, niezastosowanie art. 2a ustawy o drogach publicznych i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., a także błąd w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu oddalił obie apelacje. Sąd Okręgowy podzielił ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego i uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego ani materialnego. Sąd podkreślił, że ocena dowodów przez Sąd Rejonowy była swobodna, logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. W odniesieniu do zarzutów dotyczących drogi publicznej, Sąd Okręgowy stwierdził, że samo zaliczenie działki do kategorii dróg gminnych nie jest wystarczające do wyłączenia jej z obrotu prawnego, jeśli nie jest faktycznie wykorzystywana jako droga publiczna. W niniejszej sprawie dowody wykazały, że działka nie była ogólnie dostępna ani nie posiadała cech drogi publicznej, a jej posiadanie przez wnioskodawców i ich poprzednika było samoistne. Sąd uznał, że budowa wodociągu czy późniejsze decyzje administracyjne nie obalały samoistności posiadania w okresie wymaganym do zasiedzenia.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający