III Ca 286/16

Wyrokiem zaocznym z dnia 30 października 2015 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi zasądził od pozwanego P. G. na rzecz powoda (...) Wierzytelności Detalicznych Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. kwotę 1261,73 zł z odsetkami i kosztami procesu, oddalając powództwo co do kwoty 126,99 zł stanowiącej koszt opłaty windykacyjnej i innych opłat. Powód wniósł apelację, zarzucając naruszenie art. 339 § 2 kpc poprzez nieprzyjęcie za prawdziwe twierdzeń pozwu dotyczących opłat oraz naruszenie art. 483 § 1 kc poprzez uznanie tych opłat za karę umowną, podczas gdy miały one stanowić koszty dochodzenia roszczenia. Sąd Okręgowy oddalił apelację, uznając ją za bezzasadną. Sąd II instancji podkreślił, że domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda w postępowaniu zaocznym dotyczy strony faktycznej i nie zwalnia sądu z oceny zasadności żądania z punktu widzenia prawa materialnego. Sąd Okręgowy uznał, że powód nie wykazał podstawy faktycznej dochodzonego roszczenia w zakresie opłaty windykacyjnej i administracyjnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 483 § 1 kc, sąd stwierdził, że choć swoboda umów jest ograniczona przez art. 353 1 § 1 kc, to naliczane opłaty windykacyjne są wygórowane, niemożliwe do zweryfikowania i sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (ucziwości i rzetelności kupieckiej), co czyni je klauzulą niedozwoloną w rozumieniu art. 385 1 kc. Sąd podkreślił, że opłaty te nie mogą stanowić kary, a jedynie wyrównanie poniesionych kosztów, które muszą być ustalone na rozsądnym poziomie i nie mogą rażąco naruszać interesów konsumenta. Brak sprecyzowania procedur naliczania tych opłat dodatkowo potwierdza ich niedozwolony charakter.

Zagadnienia prawne (2)