III Ca 246/18

Sygn. akt III Ca 246/18 POSTANOWIENIE Dnia 7 czerwca 2018 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący - Sędzia SO Roman Troll (spr.) Sędziowie: SO Leszek Dąbek SO Lucyna Morys-Magiera Protokolant Aldona Kocięcka po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy z wniosku M. V. (1) z udziałem P. V. (1) ( V. ) o podział majątku wspólnego na skutek apelacji wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt I Ns 3149/15 postanawia: 1) zmienić zaskarżone postanowienie w punkcie 5. w ten sposób, że zasądzić od uczestnika postępowania P. V. (1) na rzecz wnioskodawczyni M. V. (1) 237765,26 zł (dwieście trzydzieści siedem tysięcy siedemset sześćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia sześć groszy) tytułem spłaty i rozliczenia nakładów, płatne w dwóch ratach, a to pierwsza w wysokości 220765,26 zł (dwieście dwadzieścia tysięcy siedemset sześćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia sześć groszy) w terminie do 7 lipca 2018 r., a druga w wysokości 17000 zł (siedemnaście tysięcy złotych) w terminie do 7 września 2018 r., wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat; 2) oddalić apelację w pozostałej części; 3) oddalić wniosek wnioskodawczyni o zasądzenie od uczestnika postępowania na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. SSO Lucyna Morys-Magiera SSO Roman Troll SSO Leszek Dąbek Sygn. akt III Ca 246/18 UZASADNIENIE UZASADNIENIE Wnioskiem z 23 października 2015 r. M. V. (1) wniosła o ustalenie, że w skład majątku wspólnego jej i uczestnika postępowania P. V. (1) ( V. ) wchodzi nieruchomość położona w G. przy ul. (...) o pow. 594 m2 oznaczona jako działki nr (...) zabudowana domem mieszkalnym o pow. 150 m 2 , dla której Sąd Rejonowy w Gliwicach prowadzi księgę wieczystą nr (...) o wartości 400000 zł, samochód osobowy marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) o wartości 40000 zł, pieniądze i papiery wartościowe zgromadzone na kontach, lokatach lub w gotówce o wartości 400000 zł. Wnioskodawczyni wniosła o dokonanie podziału wskazanego majątku wspólnego i zniesienie współwłasności w ten sposób, że całość majątku przyznać na rzecz uczestnika postępowania, zasądzenie od niego na jej rzecz tytułem spłaty 420000 zł w terminie trzech miesięcy od daty uprawomocnienia się postanowienia, zabezpieczenie spłaty poprzez ustanowienie na rzecz wnioskodawczyni hipoteki. Nadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz od uczestnika postępowania kosztów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko wnioskodawczyni wskazała, że małżeństwo stron zostało rozwiązane wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach, nie zawierali umów majątkowych małżeńskich, w trakcie trwania małżeństwa wspólnie zgromadzili około 400000 zł (na kontach i lokatach w (...) Banku (...) S.A. w K. ), a od momentu ustania małżeństwa nie ma ona wiedzy co się stało z tymi środkami finansowymi oraz w jaki sposób dysponuje nimi uczestnik postępowania. Na nieruchomości, będącej ich współwłasnością, obecnie mieszka uczestnik postępowania wraz z ich wspólnym dzieckiem, stanowi ona dla niego aktualne centrum życiowe; uczestnik postępowania użytkuje także wspólny samochód osobowy, natomiast pieniądze zgromadzone w trakcie trwania małżeństwa zostały w całości przejęte przez uczestnika postępowania. W odpowiedzi na wniosek uczestnik postępowania zakwestionował podaną przez wnioskodawczynię wartość nieruchomości wspólnej, wartość samochodu osobowego oraz wysokość środków zgromadzonych przez nich w trakcie trwania małżeństwa, wskazując, że wartość nieruchomości wynosi 200000 zł, wartość samochodu osobowego marki S. (...) wynosi 28000 zł, z kolei na rachunku bankowym znajduje się 180000 zł. Uczestnik postępowania wskazał również, że nie posiadał papierów wartościowych, poniósł nakłady z majątku osobistego na majątek wspólny w wysokości 30000 zł na wykonanie dwóch nowych dachów w nieruchomości, wyremontowanie instalacji centralnego ogrzewania, wymianę podłogi, zamontowanie instalacji wodnej, elektrycznej, położenie nowych tynków i wymianę okien, nadto 10000 zł uczestnik postępowania przeznaczył na wykonanie ogrodzenia ogrodu i ocieplenie strychu. Po rozpadzie małżeństwa wnioskodawczyni zabrała rzeczy należące do wspólnego majątku: samochód osobowy marki V. (...) o nr rejestracyjnym (...) o wartości 7000 zł, który został sprzedany w lutym 2013 r., wyroby ze złota o wartości 5000 zł, pieniądze zgromadzone na rachunkach bankowych. Dlatego wniósł, aby dokonać podziału majątku w ten sposób, by nieruchomość i samochód osobowy marki S. (...) przyznać na jego rzecz, a równowartość samochodu marki V. (...) i złotej biżuterii przyznać na rzecz wnioskodawczyni. Na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. wnioskodawczyni zaprzeczyła, by miały miejsce nakłady z majątku osobistego uczestnika postępowania na majątek wspólny, bowiem remonty wykonywane były ze środków z majątku wspólnego. Sąd Rejonowy w Gliwicach 31 października 2017 r. postanowił: 1) ustalić, że w skład majątku wspólnego M. V. (1) i P. V. (1) wchodzi: - nieruchomość położona w G. przy ulicy (...) , składająca się z działek numer (...) , o powierzchni 0,0594 ha, dla której Sąd Rejonowy w Gliwicach prowadzi księgę wieczystą numer (...) , o wartości 240000 zł, - samochód osobowy marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) , o wartości 30700 zł, - środki pieniężne zgromadzone na kontach, o wartości 185830,52 zł; 2) dokonać podziału majątku wspólnego M. V. (1) i P. V. (1) w ten sposób, że: - nieruchomość położoną w G. przy ulicy (...) , składającą się z działek numer (...) , o powierzchni 0,0594 ha, dla której Sąd Rejonowy w Gliwicach prowadzi księgę wieczystą numer (...) , o wartości 240000 zł - samochód osobowy marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) , o wartości 30700 zł, - środki pieniężne zgromadzone na kontach, o wartości 185830,52 zł, przyznać na rzecz P. V. (1) , syna Z. i M. w całości; 3) ustalić nakład z majątku wspólnego na majątek osobisty P. V. (1) w kwocie 45000 zł; 4) ustalić nakład z majątku osobistego P. V. (1) na majątek wspólny w kwocie 30000 zł; 5) zasądzić od P. V. (1) na rzecz M. V. (1) kwotę 220765,26 zł, płatną w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia, tytułem wyrównania udziałów w majątku wspólnym i rozliczenia czynionych nakładów opisanych punktem 3 i 4 postanowienia: 6) zasądzić od P. V. (1) na rzecz M. V. (1) kwotę 500 zł tytułem zwrotu połowy opłaty od wniosku; 7) nakazać pobrać od P. V. (1) na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Gliwicach kwotę 340,88 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych; 8) pozostałymi kosztami postępowania obciążyć uczestników postępowania w zakresie przez nich poniesionym; Orzeczenie to zapadło przy następujących ustaleniach faktycznych: uczestnicy postępowania zawarli związek małżeński 25 września 1993 r., z małżeństwa mają dwójkę dzieci, związek ten został rozwiązany przez rozwód wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z 24 czerwca 2014 r., a w punkcie 4. tego wyroku nałożono na wnioskodawczynię i uczestnika postępowania obowiązek ponoszenia kosztów utrzymania i wychowywania małoletniego syna stron i zasądzono od M. V. (1) na rzecz małoletniego syna alimenty po 250 zł miesięcznie płatne do rąk P. V. (1) . Wyrok ten, w zakresie punktu 1. (orzeczenia rozwodu), uprawomocnił się z 6 września 2014 r. Od dnia zawarcia związku małżeńskiego istniał pomiędzy uczestnikami postępowania ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej. Mocą umowy darowizny z 23 maja 1994 r. P. V. (1) i M. V. (1) otrzymali nieruchomość położoną w G. , przy ul. (...) o pow. 5,94 arów, zabudowaną budynkiem mieszkalnym murowanym o 4 izbach, wybudowaną przed około 180 - laty, częściowo podpiwniczonym, bez instalacji gazowej, przeznaczonym do kapitalnego remontu, garażem i szopą, dla której Sąd Rejonowy w Gliwicach prowadzi księgę wieczystą nr (...) - wartość nieruchomości wynosi 240000 zł . Decyzją z 14 stycznia 2013 r. ustalono 498 zł podatku od tej nieruchomości na 2013 r., decyzją z 14 stycznia 2014 r. ustalono wysokość 508 zł podatku od tej nieruchomości na 2014 r., tak samo jak decyzją z 9 stycznia 2015 r. na 2015 r. Podatki od nieruchomości zostały zapłacone w całości przez uczestnika postępowania. Umową darowizny z 17 lutego 1998 r. K. F. i M. V. (2) darowały uczestnikowi postępowania 10000 zł na zakup samochodu osobowego matki O. (...) , pieniądze zostały przekazane gotówką, a w rzeczywistości darowizna została uczyniona na rzecz obojga uczestników postępowania, bowiem oboje mieli korzystać z zakupionego samochodu osobowego. Umową darowizny z 7 czerwca 2008 r. M. V. (2) i Z. V. darowali uczestnikom postępowania 16000 zł na rzecz wykonania remontu - wyłożenia kostki brukowej oraz remontu komina nieruchomości położonej przy ul. (...) w G. , darowizna została wykorzystana zgodnie z jej celem. 17 grudnia 2003 r. P. V. (1) sprzedał A. i G. (małż.) O. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. (...) w G. , w Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w G. za 30000 zł; to prawo do lokalu przysługiwało uczestnikowi postępowania na podstawie dziedziczenia po E. V. oraz przydziału z 5 lipca 2001 r. wydanego przez Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w G. ; stanowiło jego majątek odrębny, a uzyskane w ten sposób pieniądze w całości przeznaczył na remont nieruchomości, położonej w G. przy ul. (...) w G. , w tym wykonanie nowego dachu. W trakcie trwania małżeństwa dokonano szeregu prac remontowych, wyremontowano dach, wymieniono okna, wyremontowano podłogi, elewację, wykonano remont instalacji wodnej i elektrycznej, wykonano instalację centralnego ogrzewania, wykonano ogrodzenie. W remontach uczestnikowi postępowania pomagał ojciec Z. V. oraz teść - ojciec wnioskodawczyni. W trakcie trwania małżeństwa uczestnicy postępowania nabyli samochód osobowy marki S. (...) za 52900 zł brutto oraz samochód osobowy marki V. (...) o nr rejestracyjnym (...) , który został przyjęty do demontażu przez (...) Złom (...) 11 lutego 2013 r. W 2014 r. wnioskodawczyni kupiła samochód osobowy marki P. o nr rejestracyjnym (...) za 4500 zł. W okresie od 25 kwietnia 2016 r. do 24 kwietnia 2017 r. samochód osobowy marki S. (...) o nr rejestracyjnym (...) posiadał ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej w (...) S.A. , łączna składka wyniosła 774 zł, którą pokrył uczestnik postępowania. Wartość pojazdu marki S. (...) o nr rejestracyjnym (...) według stanu na dzień 19 czerwca 2015 r. wyniosła 30700 zł. M. V. (1) posiadała w (...) Banku (...) S.A. w K. rachunek oszczędnościowo - rozliczeniowy, którego stan na 19 czerwca 2015 r. wynosił 144,62 zł, z kolei P. V. (1) posiadał rachunek oszczędnościowy którego stan na 19 czerwca 2015 r. wynosił 86,24 zł, rachunek oszczędnościowo- rozliczeniowy, którego stan środków na 19 czerwca 2015 r. wynosił 13641,41 zł, oraz rachunek oszczędnościowy, którego stan na 19 czerwca 2015 r. wynosił 177386,38 zł. Na 6 września 2014 r. wysokość środków pieniężnych zgromadzonych na kontach bankowych uczestników postępowania wyniosła 185830,52 zł. Od 1 stycznia 2012 r. do 30 czerwca 2015 r. M. V. (1) posiadała rachunek lokaty terminowej w (...) Banku (...) S.A. Lokata została otwarta 13 września 2013 r., wówczas kwota lokaty wyniosła 10000 zł, natomiast zamknięto lokatę 17 września 2013 r. wypłacając 11056,38 zł. Lokata była zawarta z wnioskodawczynią oraz J. K. . Część oszczędności znajdujących się na rachunku bankowym P. V. (1) wydał na bieżące wydatki związane z utrzymaniem domu, bowiem M. V. (1) nie partycypowała w ponoszeniu tych wydatków. Nadto uczestnik postępowania darował na rzecz córki S. V. 45000 zł, ponosił koszty związane zakupem ubrań dla dzieci, koszty związane ze studniówką córki, czy też związane ze zorganizowaniem jej osiemnastych urodzin. P. V. (1) dbał o dzieci tak, aby by niczego im nie zabrakło, zabierał je na wczasy. 25 marca 2013 r. uczestnik postępowania dokonał wypłaty środków pieniężnych na zorganizowanie osiemnastych urodzin córki, 9 kwietnia 2013 r. wypłacił środki pieniężne w celu zakupu opału na zimę, 29 kwietnia 2013 r. kupił komputer dla syna oraz założył alarm w domu, poniósł koszt odgrzybienia domu i silikowania. W maju 2013 r. uczestnik postępowania wypłacił 25000 zł, by uczynić darowiznę na rzecz córki, 28 czerwca 2013 r. wypłacił 21000 zł w celu zakupu ubrań dla siebie i dzieci, 29 lipca 2013 r. wypłacił 10000 zł na zorganizowanie wczasów z dziećmi, 26 sierpnia 2013 r. wypłacił 21000 zł, 16 stycznia 2014 r. wypłacił 20000 zł w celu uczynienia darowizny córce, natomiast podjęte w lipcu 2014 r. przez uczestnika postępowania 10000 zł zostały wykorzystane na wyjazd z dziećmi do J. . Od 1 stycznia 2012 r. do 30 czerwca 2015 r. M. V. (1) nie widniała w rejestrach uczestników funduszy inwestycyjnych otwartych ani nie widniała w rejestrach uczestników funduszy zamkniętych zarządzanych przez (...) Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A. (...) nie prowadziła również rachunku papierów wartościowych. Również P. V. (2) okresie w tym okresie nie posiadał żadnych aktywów ani rachunków papierów wartościowych w (...) Banku (...) S.A. , nie widniał w rejestrach uczestników funduszy inwestycyjnych otwartych ani nie widniał w ewidencji uczestników funduszy inwestycyjnych zamkniętych obsługiwanych przez (...) Banku (...) . Uczestnik postępowania w tym okresie nie posiadał również jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych zarządzanych przez (...) S.A. , P. V. (2) był również klientem Funduszy (...) S.A. , nie figurował w rejestrze uczestników funduszy Własności Pracowniczej (...) , nie posiadał jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych zarządzanych przez (...) Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A., nie posiadał jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych w ramach produktów obsługiwanych przez (...) S.A. , nie figurował w rejestrze uczestników funduszu inwestycyjnego Opera (...) , nie posiadał jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych w (...) Sp. z o.o. , nie był uczestnikiem funduszy inwestycyjnych MoventumSp. z o.o. Uczestnik postępowania posiadał jednak jednostki uczestnictwa w UnioinInvestments Towarzystwie Funduszy Inwestycyjnych S.A. - 3 marca 2015 r. nabyto jednostki za 70000 zł, natomiast 29 maja 2015 r. odkupiono je za 70288 zł. Obecnie w nieruchomości położonej w G. przy ul. (...) mieszka P. V. (1) wraz z synem. Uczestnik postępowania użytkuje również samochód osobowy marki S. (...) o nr rejestracyjnym (...) . Z nieruchomości tej wnioskodawczyni wyprowadziła się na początku grudnia 2012 r. Od 11 sierpnia 2008 r. do 28 grudnia 2011 r. wnioskodawczyni figurowała w rejestrze ewidencji działalności gospodarczej, prowadząc działalność pod firmą (...) M. V. (1) . Dokonując ustaleń wartości pojazdu marki S. (...) , Sąd Rejonowy oparł się o opinię biegłego z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej, oceniając tę opinię jako fachową, jasną i rzetelną, co więcej, opinia ta nie była kwestionowana przez wnioskodawczynię i uczestnika podstępowania. Ustalając zaś wartość nieruchomości położonej w G. przy ul. (...) przyjął wartość przedstawioną zgodnie przez uczestników postępowania. Ustalając na czyją rzecz poczynione zostały darowizny, Sąd Rejonowy oparł się na zeznaniach M. V. (2) , oceniając je w pełni za wiarygodne. Świadek zeznała, że darowizny zostały poczynione na rzecz obojga małżonków. W tym zakresie nie dał wiary zeznaniom Z. V. , który wskazał, że darowizny zostały poczynione wyłącznie na rzecz uczestnika postępowania, przyjmując zasady doświadczenia życiowego, z których wynika, że w początkowej fazie małżeństwa, rodzicie nie rozgraniczają małżonków i wszelkie darowizny zwyczajowo przyznawane są na rzecz obojga młodych małżonków. Taki sposób darowania koreluje z zeznaniami matki uczestnika, która wprost to wskazała. Przy tak dokonanych ustaleniach faktycznych Sąd Rejonowy, przywołując regulacje art. 31 k.r.o. , art. 36 k.r.o. , art. 52 § 1 i 2 k.r.o. , art. 33 k.r.o. , art. 34 k.r.o. , art. 43 k.r.o. , art. 45 § 1 k.r.o. , art. 212 § 3 k.c. , art. 567 § 3 k.p.c. w związku z art. 688 k.p.c. , a także art. 618 § 2 i 3 k.p.c. w związku z art. 684 k.p.c. oraz art. 520 § 1 k.p.c. , ustalił skład majątku wspólnego, dokonał rozliczeń, a także orzekł o kosztach postępowania. Zaznaczył przy tym, że dorobkiem małżonków są wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie trwania wspólności majątkowej przez każde z nich, a wspólność ustawowa rozciąga się z mocy samego prawa zarówno na rzeczy, jak i inne prawa majątkowe nabyte w czasie jej obowiązywania, niezależnie od tego, czy nabycie nastąpiło na nazwisko obojga małżonków, czy jednego z nich oraz czy transakcji dokonali oboje, czy tylko jedno z małżonków; chyba że stanowią one majątek odrębny każdego z nich. Uczestnicy postępowania skład majątku co do samochodu i nieruchomości traktowali jako bezsporny, a wartości tego majątku nie kwestionowali. Wskazał też, że zasadą są równe udziały małżonków w majątku wspólnym, a każdy z nich może żądać rozliczenia wydatków i nakładów z majątku osobistego na wspólny. Małżonkowie powinni także zwrócić wydatki i nakłady poczynione z majątku wspólnego na majątek odrębny. Sąd Rejonowy podkreślił, że w skład majątku wspólnego wchodziły także środki pieniężne zgromadzone na kontach bankowych, a ich wartość na 6 września 2014 r. wyniosła 185830,52 zł; nadto wskazał, że zasadą jest, iż podział majątku wspólnego obejmuje składniki należące do tego majątku w dacie ustania wspólności oraz istniejące w chwili dokonywania podziału (podziałem bowiem mogą być objęte te przedmioty, które w chwili ustania wspólności wchodziły w skład majątku wspólnego małżonków, a które nadal znajdują się w masie podlegającej podziałowi). Sąd Rejonowy wskazał także, co nie było sporne, że wyrok z 24 czerwca 2014 r., w zakresie punktu 1. orzekającego rozwód, uprawomocnił się 6 września 2014 r., dlatego z tą datą ustała wspólność małżeńska majątkowa, a chwila ta była miarodajna dla ustalenia, czy w skład majątku wspólnego wchodziły rzeczy wskazywane przez strony. Nie było objęte sporem, aby wszystkie składniki majątku wspólnego przyznać na własność uczestnika postępowania. Dodatkowo Sąd Rejonowy zauważył, że uczestnik postępowania zamieszkuje wraz z synem na nieruchomości objętej wnioskiem o podział majątku, która jest jego centrum życiowym; ma on także nieprzerwany dostęp do środków zdeponowanych na rachunkach bankowych. Sąd Rejonowy zaznaczył, że łączne darowizny 26000 zł (10000 zł i 16000 zł) nie stanowiły majątku odrębnego uczestnika postępowania, bo otrzymali je oboje małżonkowie. Stąd Sąd nie uwzględnił, by kwota przyznanych na rzecz uczestnika postępowania darowizn stanowiła majątek odrębny P. V. (1) . Sąd Rejonowy wskazał również, że uczestnik postępowania dokonał nakładu z majątku wspólnego na swój majątek osobisty, a to wobec dokonania na rzecz S. V. (córki) darowizny w łącznej wysokości 45000 zł. Uznał, że przesunięcie majątkowe w tym obszarze nastąpiło z majątku wspólnego do majątku osobistego celem uczynienia darowizny, gdyż aby uznać, iż darowizna pochodziłaby z majątku wspólnego wymagana byłaby zgoda małżonka (wnioskodawczyni), a takiej zgody nie było. Uczestnik postępowania zgłosił do rozliczenia nakłady jakie poczynił ze swego majątku odrębnego w wysokości 30000 zł na majątek wspólny w postaci dokonania generalnego remontu dachu nieruchomości. Ten wniosek, zdaniem Sądu Rejonowego, zasługiwał na uwzględnienie, gdyż na podstawie dziedziczenia po E. V. oraz przydziału z 5 lipca 2001 r. wydanego przez Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w G. uczestnik postępowania nabył spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. (...) w G. w Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w G. . Stanowiło ono jego majątek odrębny, a następnie 17 grudnia 2003 r. zbył to prawo za cenę 30000 zł, zaś z uzyskanych ze sprzedaży środków wykonano m. in. remont dachu. Sąd Rejonowy wskazał, że łączna wartość majątku wspólnego wyniosła 456530,52 zł, udział każdego z uczestników wyniósł po 228265,26 zł, przy czym P. V. (1) poczynił nakład z majątku wspólnego na majątek odrębny osobisty (45000 zł), a z jego majątku osobistego poczynił nakład na majątek wspólny w wysokości 30000,00 zł, dlatego powstałą w ten sposób różnicę należało podzielić pomiędzy oboje uczestników postępowania. Stąd uczestnik postępowania powinien zwrócić na rzecz wnioskodawczyni 220830,52 zł tytułem spłaty jej udziału w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się orzeczenia. W toku postępowania Sąd Rejonowy poniósł wydatki w łącznej wysokości 340,88 zł, a orzekając o zasadzie ponoszenia kosztów wskazał, że koszty związane z opiniami biegłego ponosi uczestnik postępowania, z którego wnioskami były one związane. Apelację od tego postanowienia złożyła wnioskodawczyni. Zaskarżyła to postanowienie w części dotyczącej ustalenia składu majątku wspólnego uczestników postępowania w zakresie dotyczącym zgromadzonych środków pieniężnych ponad ustalone 185830,52 zł (pkt 1. postanowienia - ostatni myślnik) oraz konsekwentnie w części dotyczącej dokonania podziału majątku wspólnego w zakresie przyznania uczestnikowi postępowania środków pieniężnych w wysokości 185830,52 zł (pkt 2. postanowienia - ostatni myślnik), a także dalej w konsekwencji w części zasądzającej od niego na rzecz wnioskodawczyni 220765,26 zł w zakresie wysokości podanej kwoty ponad kwotę zasądzoną (pkt 5. postanowienia), jak również w zakresie kosztów postępowania. Zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu: błędne ustalenie faktyczne odnośnie składu majątku wspólnego wnioskodawczyni i uczestnika postępowania polegające na pominięciu przez sąd środków pieniężnych, które uczestnik postępowania samodzielnie wypłacił z jednego z posiadanych kont (oznaczonych na wydruku historii rachunków nr (...) ) w okresie od 28 grudnia 2012 r. do 6 września 2014 r. w wysokości 146350 zł (pomijając podatek od odsetek, a uwzględniając jedynie wypłaty gotówkowe z rachunku), a które przez ten fakt nie straciły statusu majątku wspólnego; naruszenia poprzez to art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 31 § 1 k.r.o. polegające na nie uwzględnieniu, wbrew jednoznacznym i nie podlegającym wątpliwościom dowodom w postaci wydruku z historii tego konta bankowego, niekwestionowanego zresztą przez uczestników, w składzie majątku wspólnego, kwot, które uczestnik zgromadził na koncie bankowym, a następnie wypłacił z tego konta przechowując je w nieznanym miejscu, co jednak w świetle art. 31 § 1 k.r.o. nie zmieniło statusu tych pieniędzy i nie spowodowało, że przestały być one majątkiem wspólnym. Dlatego też, zdaniem apelującej, błędnie określono kwotę środków pieniężnych przyznanych uczestnikowi postępowania i tym samym zaniżono spłatę na jej rzecz. Przy tak postawionych zarzutach wniosła o zmianę postanowienia w zaskarżonej części i orzeczenie co do istoty w ten sposób, że w pkt. 1. postanowienia, w ostatnim myślniku, sąd ustali, że w skład majątku wspólnego uczestników wchodzą środki pieniężne w wysokości 332180,52 zł, w pkt. 2. postanowienia, w ostatnim myślniku, sąd przyzna na rzecz uczestnika postępowania środki pieniężne w wysokości 332180,52 zł, a w pkt. 5. postanowienia sąd zasądzi od uczestnika postępowania na rzecz wnioskodawczyni 293940,26 zł w taki sposób, jak w tym punkcie określono. Wniosła również o zasądzenie od uczestnika postępowania na jej rzecz kosztów postępowania odwoławczego oraz o ponowne rozstrzygnięcie o kosztach procesu za I instancję - zgodnie z pierwotnym wnioskiem. Alternatywnie wniosła o uchylenie wskazanego postanowienia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu sądowi I instancji wraz z nałożeniem obowiązku rozstrzygnięcia o kosztach postępowania za wszystkie instancje. W odpowiedzi na apelację uczestnik postępowania wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Jednocześnie wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu poniesionych kosztów w wysokości 3300 zł z tytułu współwłasności domu przez wnioskodawczynię oraz współwłasności samochodu, płaconych przez niego podatków, jaki i opłat na ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przez wszystkie lata do chwili obecnej. Wniósł także o wzajemne zniesienie kosztów postępowania odwoławczego. Na rozprawie apelacyjnej uczestnik postępowania zaznaczył, że tytułem kosztów poniósł na majątek wspólny 6600 zł, przy czym w 2018 r. uiścił opłatę OC za samochód – 7850 zł, wpłacił dwie raty podatku od nieruchomości po 128 zł każda, w listopadzie 2017 r. uregulował 128 zł podatku od nieruchomości oraz uiścił zaległa opłatę za użytkowanie wieczyste – 380 zł. Pełnomocnik wnioskodawczyni zakwestionował te okoliczności. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy są prawidłowe i jako takie Sąd Okręgowy uznaje za własne. Apelująca zarzuca błędne ustalenie składu majątku wspólnego, zaznaczając, że powinien on być powiększony o 146350 zł (chodzi o środki pieniężne na rachunkach bankowych). Jednak zupełnie nie zauważa tego, że wybrana z rachunku przez uczestnika postępowania kwota (146350 zł) była brana pod uwagę przez Sąd Rejonowy, który wyraźnie zaznaczył, że 45000 zł z tejże kwoty stanowi nakład (punkt 3. zaskarżonego postanowienia sentencji) z majątku wspólnego na majątek osobisty uczestnika postępowania - jest to kwota (45000 zł), którą darował swojej córce. Dlatego też w tej części apelacja jest zupełnie bezzasadna, bo nie bierze pod uwagę prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych związanych z rozliczeniem 45000 zł jako nakładów na majątek osobisty uczestnika postępowania. Ostatecznie więc zarzucona w apelacji kwota, pomniejszona o 45000 zł, wynosi 101350 zł. W okresie od 23 stycznia 2013 r. do 17 lipca 2014 r. z rachunku oznaczonego końcowym nr. (...) uczestnik postępowania wypłacił 146350 zł, przy czym w tej kwocie, jak już wyżej zaznaczono, jest rozliczona darowizna na rzecz córki w wysokości 45000 zł. Dodać należy, że od 28 grudnia 2012 r. do 22 stycznia 2013 r. oraz od 18 lipca 2014 r. do 6 września 2014 r. z tego rachunku nie dokonywano żadnych wypłat /k. 130-133, 194-195/. Ustalone 185830,52 zł jako suma wszystkich środków na rachunkach bankowych uczestników postępowania na 6 września 2014 r. jest prawidłowa, bo tyle wówczas było tam zgromadzone /k. 91-133, 174-207/. Z powyższego wynika, że rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego zostało zaskarżone przez apelującą w zakresie składników majątku wspólnego, gdyż jej zdaniem środki pieniężne powinny być ustalone w wyższej wysokości, wskazanej w apelacji. Istnienia pozostałych dwóch składników majątku wspólnego i ich wartości nie kwestionowała. Apelacja została złożona co do braku rozliczenia środków znajdujących się wcześniej na rachunku bankowym - przed 6 września 2014 r., które zostały wypłacone przez uczestnika postępowania. Składniki majątku wspólnego ustalone przez Sąd Rejonowy w pkt. 1. oraz ich wartość są prawidłowe, gdyż wysokość środków pieniężnych zgromadzonych na kontach uczestników postępowania na 6 września 2014 r. wynika z przeprowadzonych w sprawie dowodów, a to z dokumentów bankowych; zgodnie z nimi wysokość tych środków wynosiła wówczas 185830,52 zł. Nadto nie jest kwestionowany rozliczony nakład z majątku wspólnego na majątek osobisty uczestnika postępowania w wysokości 45000 zł, a jak już wyżej wskazano jest to związane z częścią środków wypłaconych przez niego z rachunku bankowego w łącznej wysokości 146350 zł Apelująca również zaznacza, że nie wie, gdzie te wypłacone środki się znajdują i czy w ogóle się gdzieś znajdują oraz w jaki sposób zostały zużyte, jeżeli tak było, przez uczestnika postępowania. Zaznaczyła, że z pewnością nie zostały zużyte na potrzeby rodziny. To dodatkowo oznacza, że nie można ustalić, iż w skład majątku wspólnego wchodzi dodatkowo 101350 zł ( (...) -45000 zł), gdyż nie wykazano, że dodatkowo taką kwotę uczestnicy postępowania posiadali na chwilę ustania wspólności. Jednakże P. V. (1) zeznał, że 20 lutego 2013 r. wybrał 4000 zł na koszty adwokackie /k. 274v./, to zaś nie dotyczyło potrzeb rodziny tylko jego osobistych potrzeb związanych z prowadzonym postępowaniem rozwodowym. Dlatego ta kwota musi być rozliczona pomiędzy uczestnikami postępowania, a jej połowę powinna otrzymać wnioskodawczyni, przy analogicznym zastosowaniu art. 45 § 1 k.r.o. , albowiem stanowi to wydatek z majątku wspólnego (oszczędności) na niezwiązane z potrzebami rodziny koszty uczestnika postępowania (por. E. Skowrońska – Bocian: Rozliczenia majątkowe małżonków w stosunkach wzajemnych i wobec osób trzecich, Warszawa 2005 r., s. 186). W tej części Sąd Rejonowy niewłaściwe ocenił dokonane ze wspólnych oszczędności wydatki. Kwota 4000 zł nie została więc spożytkowana na potrzeby rodziny. Co do pozostałych kwot wybranych z rachunku przez uczestnika postępowania zostały one ocenione właściwie jako zużyte na potrzeby darowizny (45000 zł) oraz utrzymania majątku wspólnego i rodziny 97350 zł. Dzieci bowiem, po wyprowadzeniu się wnioskodawczyni, pozostawały na utrzymaniu uczestnika postępowania, który także musiał dbać o pozostawiony majątek wspólny. Zapewniał on dzieciom środki utrzymania, pokrywał koszty ich edukacji, dodatkowe zajęcia, wyjeżdżał z nimi na wakacje, ferie zimowe, organizował przyjęcia oraz kupował ubrania. Posiadane wspólne oszczędności pomagały mu finansowo w tych czynnościach. Uczestnik postępowania wskazywał, że wybrane kwoty zostały zużyte na potrzeby rodziny. Sąd Rejonowy ocenił, że uczestnik postępowania część tych środków wydał na bieżące wydatki związane z utrzymaniem domu, gdyż wnioskodawczyni w nich nie partycypowała, część wydał na darowiznę (45000 zł), część na ubrania dla dzieci, koszty studniówki córki, jej osiemnastych urodzin, wczasy i dbanie o dzieci, by im niczego nie brakowało. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że uczestnik postępowania zamieszkiwał nieruchomość wspólną wraz z dziećmi, a ich matka była zobowiązana do regulowania alimentów na małoletniego syna po 250 zł miesięcznie wyrokiem rozwodowym z 24 czerwca 2014 r. /k. 17/, a więc w końcowym okresie czasu objętego apelacją. Nie jest to wysoka kwota, jednakże uzasadniano ją niskim wynagrodzeniem wnioskodawczyni (ok. 800 zł miesięcznie) w porównaniu do świadczeń uczestnika postępowania (około 3200 zł miesięcznie) /k. 300-306/ i ostatecznie wysokość tych alimentów nie była kwestionowała /k. 309-311/. Natomiast uczestnicy postępowania mają także dorosłą już córkę, która w 2017 r. miała 23 lata. W okresie czasu, który zaznaczono w apelacji uczestnik postępowania wraz z dziećmi zamieszkiwał na nieruchomości i musiał utrzymać całą rodzinę, całą trójkę. Nie ma żadnych dowodów na to, aby matka w jakikolwiek sposób się do tego dokładała, nie podnosi nawet tego w apelacji. Te okoliczności prowadzą do wniosku, że nie wykazano, aby w skład majątku wspólnego uczestników postępowania, na dzień ustania wspólności, wchodziły środki pieniężne w większej wysokości niż ustalone przez Sąd Rejonowy. Dodatkowo, podane przez uczestnika postępowania, zużycie środków wypłacanych z rachunku na potrzeby rodziny, związane także z utrzymaniem domu będącego współwłasnością, w wysokości 97350 zł (146350 zł /wybrana kwota/ - 45000 zł /darowizna na rzecz córki/ - 4000 zł /środki na koszty adwokackie/) przez okres wskazany apelacji (około 20 miesięcy), pozwala przyjąć, że w każdym miesiącu było to po około 4800 zł. Na trzy osoby dysponował więc uczestnik postępowania kwotą rzędu 7900 zł, wliczając jego emeryturę ok. 3100 zł, czyli łącznie w tym okresie po około 200 zł na osobę. Przy czym należy zaznaczyć, że co do części dokonanych wypłat P. V. (1) dokładnie wskazał na co były wydane, a Sąd Rejonowy ujął to w swoim uzasadnieniu, chodzi o urodziny córki (10000 zł), opał na zimę (10000 zł), komputer dla syna i prace przy domu (18000 zł), wczasy (10000 zł), a także na ubrania (21000 zł), co daje łącznie 69000 zł. Pozostałe wypłaty stanowiły już niewielkie kwoty, za wyjątkiem 21000 zł wybranych 26 sierpnia 2013 r., natomiast stanowią one łącznie 32350 zł (w tym 4000 zł - środki na koszty adwokackie, o których już wspomniano, bez nich jest to 28350 zł). Podział tej ostatniej kwoty przez wskazany w apelacji okres około 20 miesięcy pozwala przyjąć, że w każdym miesiącu zużyto na potrzeby rodziny dodatkowo po około 1400 zł; nie jest to zaś kwota ogromnie duża i niemożliwa do zużycia w trzyosobowej rodzinie (ponad posiadane środki z emerytury), biorąc pod uwagę, że ojciec dbał o dzieci, co wynika chociażby z darowizn na rzecz córki i wspólnych wyjazdów, a matka w tym nie pomagała. P. V. (1) dysponował tymi oszczędnościami i przeznaczał je w zdecydowanej części na potrzeby rodziny. Te środki stanowiły oszczędności uczestników postępowania, ale każdy z małżonków jest zobowiązany do przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny wg swoich sił i możliwości zarobkowych oraz majątkowych (por. art. 27 k.r.o. w związku z art. 45 § 1 zd. 3 k.r.o. ). Nie wykazano zaś, aby te środki w jakiejkolwiek części były gdzie indziej zdeponowane, czy też w inny sposób wydatkowane (por. art. 6 k.c. ). Wnioskodawczyni tylko się nie zgadzała z zeznaniami uczestnika postępowania w tym zakresie /k. 274v./. Dodać w tym miejscu należy, że okoliczność niedysponowania przez uczestnika postępowania środkami wybranymi z rachunku bankowego, których dotyczy apelacja, potwierdza nabycie przez niego 3 marca 2015 r. za 70000 zł jednostek uczestnictwa w (...) S.A. /k. 254/, gdyż kwota nabycia została przelana na jego zlecenie z rachunku zakończonego nr. (...) k. 132, 195/. Gdyby dysponował wybranymi środkami, to zakupiłby jednostki uczestnictwa za te środki, wówczas bowiem był już prawomocnie orzeczony rozwód. Z tego też można wyciągnąć zasadny wniosek, że w zdecydowanej części środki wybrane przez P. V. (1) zostały zużyte na potrzeby rodziny, poza nielicznymi wyjątkami. Dlatego też te dodatkowe środki, jako przeznaczone na rzecz utrzymania rodziny i majątku wspólnego, przekraczające środki otrzymywane przez uczestnika postępowania z emerytury, w realiach rozpoznawanej sprawy, w zasadniczej części właściwie zostały ocenione przez Sąd Rejonowy. Ponadto Sąd Rejonowy w ustaleniach faktycznych wskazał, że 17 września 2013 r. wnioskodawczyni wypłaciła 11056,38 zł tytułem likwidacji lokaty, którą posiadała z inną jeszcze osobą. Jednocześnie z przedstawionego do akt dokumentu wynika, że lokata ta została otwarta 13 września 2010 r., wówczas uczestnicy postępowania pozostawali jeszcze małżeństwem. Bank, w którym ta lokata była zdeponowana wskazał, że zlikwidowała ją wnioskodawczyni, a drugą osobą, z którą zawarto umowę o prowadzenie tej lokaty była J. K. /k. 244/. Wnioskodawczyni nie wskazała na co przeznaczyła tą kwotę, nie przedstawiła też jakiejkolwiek informacji dotyczącej jej majątku odrębnego w tym zakresie. Natomiast biorąc pod uwagę także konieczność jej utrzymania oraz osiągane niewielkie wynagrodzenie za pracę należało przyjąć, że została ona zużyta na koszty jej utrzymania do czasu rozwodu (do 6 września 2014 r., to około 900 zł miesięcznie ponad jej wynagrodzenie), a co za tym idzie nie podlega rozliczeniu w podziale majątku. Sąd Rejonowy tej kwoty nie rozliczał. Ta okoliczność wskazuje na to, ile kosztów na utrzymanie siebie potrzebowała wnioskodawczyni. Uczestnik postępowania dysponując tylko swoją emeryturą nie był w stanie zapewnić utrzymania majątku wspólnego i dwójki dzieci (rodziny) na takim poziomie, aby im niczego nie brakowało, gdyby nie korzystał ze środków z oszczędności. Trzeba także zaznaczyć, że wysokość oszczędności uczestników postępowania wskazuje też na ich stopę życiową. Dodatkowo wskazują na wysokość tej stopy wydatki na wczasy, ubrania, urodziny. Wnioskodawczyni na swoje utrzymanie dysponowała kwotą około 1700 zł miesięcznie od czasu wypłaty lokaty do czasu uprawomocnienia się orzeczenia rozwodowego. Natomiast uczestnik postępowania na 3 osoby w rodzinie dysponował, łącznie ze swymi dochodami, kwotą po około 2600 zł miesięcznie na każdą z nich, przy czym finansował z tego także większe wydatki, o których mowa wyżej, jak również utrzymanie majątku wspólnego. W zasadniczej więc części skarżąca w apelacji nie wskazała sprzeczności z materiałem dowodowym, wyciągnęła tylko z zebranego w sprawie materiału dowodowego odmienne wnioski niż Sąd Rejonowy. Natomiast ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy mieści się w granicach zakreślonych art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. , nie została przekroczona granica swobodnej oceny dowodów, a wnioski co do faktów w sposób logiczny wynikają z treści dowodów zgromadzonych w sprawie. Równocześnie Sąd Rejonowy poddał ocenie w sposób kompleksowy i właściwy cały materiał dowodowy zebrany w sprawie, a skarżąca nie wykazała, aby uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, tymczasem tylko takie uchybienia mogą być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów, nie jest bowiem wystarczające samo przekonanie apelującej o innej niż przyjął sąd wadze poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż ocena sądu. Nie zostało więc wykazane, że środki opisane w apelacji uczestnik postępowania posiada obecnie, a to wnioskodawczynię obciąża w tym zakresie sie żar dowodowy z mocy art. 6 k.c. Dodatkowo nie jest zasadny jej zarzut, że nie zostały one zużyte na potrzeby rodziny. W realiach rozpoznawanej sprawy bowiem wnioskodawczyni zarówno do potrzeb rodziny, jak i utrzymania wspólnego majątku nie przykładała się – oczywiście w badanym okresie czasu oznaczonym w apelacji. Odnośnie zgłoszonego przez uczestnika postępowania, w odpowiedzi na apelację, wniosku o rozliczenie nakładów należy zaznaczyć, że apelująca zaskarżyła orzeczenie także w przedmiocie składu majątku (pkt 1. tiret trzeci sentencji zaskarżonego postanowienia), a z tym jest związane orzeczenie dotyczące sposobu podziału (uczestnik postępowania wyrażał zgodę na przyznanie mu majątku wspólnego tylko wówczas, gdy jego spłata z rozliczeniami nie będzie wyższa niż 240000 zł), a także sama wysokość spłaty, którą apelująca również skarżyła (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 11 marca 1977 r., sygn. akt III CZP 7/77, OSNC 1977/11/205). Sąd z urzędu bada skład i wartość majątku ulegającego podziałowi, a z tym związana jest ściśle problematyka sposobu podziału oraz dopłat albo spłat – są to integralnie powiązane ze sobą części (por. art. 684 k.p.c. w związku z art. 567 § 3 k.p.c. ). To powoduje, że zaskarżenie, w rozpoznawanej sprawie, składu majątku, sposobu podziału i wysokości spłat nie doprowadziło do uprawomocnienia się orzeczenia Sądu Rejonowego w tym zakresie, albowiem – w realiach rozpoznawanej sprawy – ustalenie innej wysokości składu majątku wspólnego mogłoby spowodować powstanie spłaty powyżej 240000 zł, a uczestnik postępowania nie wyrażał zgody na przyznanie mu tego majątku na własność, gdyby spłata miała osiągnąć wyższą kwotę. W takiej sytuacji należałoby zweryfikować stanowiska uczestników postępowania, albowiem alternatywą byłaby sprzedaż majątku, ponieważ wnioskodawczyni tego majątku nie chciała, a nie wskazywano, aby nieruchomość mogła ulec podziałowi (por. art. 212 § 1 i 2 k.p.c. ). Uczestnik postępowania, pomimo zaprzeczenia przez wnioskodawczynię okolicznościom poniesienia przez niego nakładów na majątek wspólny, nie przedstawił w tym zakresie żadnych dowodów, a to jego obciąża ciężar dowodowy z mocy art. 6 k.c. Dodać należy, że rozliczeniu w postępowaniu odwoławczym mogłyby podlegać tylko nakłady poniesione na majątek wspólny związane z kosztami jego utrzymania po wydaniu zaskarżonego orzeczenia, ale też tylko wówczas gdyby tego rodzaju roszczenia zostały zgłoszone w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji; tego rodzaju roszczeń uczestnik postępowania zaś nie składał, co wynika chociażby z odpowiedzi na apelację, w której dopiero te roszczenia podnosi (por. art. 316 § 1 w związku z art. 383 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. , a także postanowienie Sądu Najwyższego z 16 października 1997 r., sygn. akt II CKN 395/97, LEX nr 50532 i przywołane tamże orzecznictwo oraz literaturę). Z tych powodów należało uznać, że prawidłowo wyliczony przez Sąd Rejonowy majątek wspólny uczestników postępowania wynosi 456530,52 zł. Zgodnie z przyjętym przez Sąd Rejonowy sposobem wyliczenia trzeba zaznaczyć, że udziały każdego z małżonków w majątku wspólnym wynoszą więc po 228265,26 zł. Przy czym wartość nakładów z majątku odrębnego uczestnika postępowania na majątek wspólny wynosi 30000 zł, a więc trzeba o połowę tej kwoty (udziały małżonków są równe) pomniejszyć należną spłatę (czyli o 15000 zł), ale jednocześnie trzeba rozliczyć darowiznę na rzecz córki (45000 zł) oraz wydatki na koszty adwokata (4000 zł), czyli następnie powiększyć należną wnioskodawczyni kwotę o połowę uczynionej darowizny na rzecz córki (czyli o 22500 zł) oraz o połowę wydatków na adwokata (czyli o 2000 zł). To powoduje, że po tych rozliczeniach spłata należna na rzecz wnioskodawczyni wynosi 237765,26 zł ( (...) ,26- (...) + (...) +2000). Trzeba tu też zaznaczyć, że wyliczając wysokość należnej wnioskodawczyni kwoty Sąd Rejonowy zamiast powiększyć ją o 7500 zł (różnica pomiędzy 22500 zł a 15000 zł) pomniejszył ją o tą kwotę, a w uzasadnieniu wskazał, że z tego działania arytmetycznego wynika 220830,52 zł, co jest niezgodne z wyliczeniami. To też powoduje, że - pomimo uwzględnienie dodatkowych wydatków tylko w wysokości 4000 zł - orzeczenie w zakresie należnej wnioskodawczyni kwoty jest zmienione na jej korzyść o 17000 zł. Sąd Okręgowy orzekając w zakresie tej zmiany brał pod uwagę środki, które może zgromadzić uczestnik postępowania na dokonanie spłaty, termin spłaty niekwestionowany prze uczestników postępowania co do uregulowania 220765,26 zł, a także czas konieczny dla P. V. (1) do uzyskania kredytu na dalsze 17000 zł. Dlatego rozłożono spłatę na dwie raty, zgodnie z art. 212 § 3 k.c. , orzekając także o odsetkach. Jeżeli chodzi o koszty postępowania to w toku prowadzonego postępowania o podział majątku wspólnego nie wystąpiła sprzeczność interesów, dlatego też należało zastosować zasadę rozliczenia kosztów obowiązującą w postępowaniu nieprocesowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 19 listopada 2010 r., sygn. akt III Cz 46/10, OSNC 2011/7–8/88, postanowienie Sądu Najwyższego z 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt V Cz 30/12, Lex 1231642), co też Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił, stosując regulację art. 520 § 1 k.p.c. Zastosowana przez Sąd Rejonowy regulacja prawna jest prawidłowa. Dlatego też, w zasadniczej części, zarzuty apelacji pozostają bezzasadne, a tylko w części doprowadziła ona do zmiany orzeczenia w przedmiocie należnej wnioskodawczyni od uczestnika postępowania kwoty. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. , należało orzec jak w punkcie 1. sentencji. Apelację w pozostałej części jako bezzasadną oddalono na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. (punkt 2. sentencji). O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 520 § 1 k.p.c. , albowiem nie wystąpiła sprzeczność interesów pomiędzy uczestnikami postępowania, dlatego też należało zastosować zasadę rozliczenia kosztów obowiązująca w postępowaniu nieprocesowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 19 listopada 2010 r., sygn. akt III Cz 46/10, OSNC 2011/7–8/88, postanowienie Sądu Najwyższego z 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt V Cz 30/12, Lex 1231642). SSO Lucyna Morys-Magiera SSO Roman Troll SSO Leszek Dąbek