III Ca 1939/14

Sygn. akt III Ca 1939/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący - Sędzia SO Leszek Dąbek Protokolant Dominika Tarasiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2015 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy z powództwa Gminy J. przeciwko A. S. (1) ( S. ) i H. S. (1) ( S. ) o zapłatę na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu-Zdroju z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I C 1297/13 1. sprostować w części wstępnej zaskarżonego wyroku oznaczenie strony powodowej w ten sposób, że jest nią „Gmina J. ”; 2. oddala apelację. SSO Leszek Dąbek Sygn. akt III Ca 1939/14 UZASADNIENIE Powódka Gmina J. żądała zasądzenia na jej rzecz od pozwanych H. S. (1) i A. S. (1) solidarnie kwoty 194,62zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu oraz zwrotu kosztów procesu. Uzasadniając żądanie twierdziła, że pozwani są najemca lokalu położonego w J. przy ulicy (...) oraz że nie uregulowali jej wszystkich należności za centralne ogrzewanie ich mieszkania. Sąd Rejonowy w Jastrzębiu-Zdroju sporządził w dniu 2 09 2013r. nakaz zapłaty, w którym nakazał pozwanym zapłacić powódce dochodzone należności. Pozwani A. S. (2) i H. S. (2) wnieśli sprzeciw od nakazu zapłaty w którym wnosili o oddalenie powództwa oraz zarzucali, że dochodzone należności zostały niesłusznie naliczone przez powódkę, a niezależnie od tego są one przedawnione. Sąd Rejonowy w Jastrzębiu-Zdroju w wyroku z dnia 9 04 2014r. oddalił powództwo. W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia między innymi przywołał regulacje art. 6 k.c. po czym stwierdził, że strona powodowa zachowała bierną postawę wobec zarzutów strony pozwanej i pomimo podniesionego przez nią zarzutu nieprawidłowego obliczenia wysokości roszczenia w żaden sposób ich nie wykazała. Orzeczenie zaskarżyła powódka Gmina J. , która wnosiła o jego zmianę przez uwzględnienie jej powództwa oraz zasądzenie od pozwanych na jej rzecz zwrotu kosztów procesu za obie instancje. Zarzucała, że zachodzi sprzeczność pomiędzy istotnymi ustaleniami Sądu a treścią zgromadzonego w sprawie materiału, przez przyjęcie, iż powódka przez swoją bierną postawę procesowa nie wykazała i nie udowodniła okoliczności faktycznych, z których wywodziła swoje roszczenia, mimo, że stosownymi dokumentami zawierającymi odpowiednie wyliczenia i wskazującymi wprost na źródło i stan zadłużenia wykazała w sposób zasadny i jasny podstawę swego roszczenia. Zarzucała także, że przy ferowaniu wyroku, że naruszono prawo procesowe, regulacje art. 233 k.p.c. , art. 328 § 2 k.p.c. poprzez brak wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto brak przekonywującego uzasadnienia przyczyn dla których Sad oddalił powództwo. Ponadto zarzucała, że naruszono prawo materialne regulację art. 6 k.c. poprzez nadmiernie rozszerzoną interpretacje obowiązku dowodowego powoda, w szczególności poprzez uznanie, iż w sprawie zachodzi potrzeba powołania biegłego z zakresu księgowości w celu weryfikacji wyliczeń powoda, w sytuacji, gdy w kontekście okoliczności sprawy powołanie tego typu dowodu nie było konieczne, gdyż strona powodowa przedstawiła rzetelne wyliczenia i powołaniu tego dowodu sprzeciwiały się chociażby zasady ekonomi procesowej. Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje : Sąd pierwszej instancji trafnie zakwalifikował roszczenia powódki, a następnie orzekając skonstruował prawidłową podstawę faktyczna orzeczenia. Składają się na nią ustalenia faktyczne w części dotyczą faktów bezspornych pomiędzy stronami, a w pozostałym zakresie mają podstawę w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który jest wiarygodny. W procesie cywilnym obowiązuje zasada kontradyktoryjności zgodnie z którą to na stronach procesu – art. 6 k.c. – ciąży obowiązek wykazania przywoływanych spornych okoliczności faktycznego istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez wskazywanie dowodów dla ich stwierdzenia ( art. 232 k.p.c. ). Pozwani zakwestionowali prawidłowość dokonanych przez skarżąca wyliczeń dotyczących dochodzonych należności, stąd tez zgodnie z przywołanymi regulacjami prawnymi na powódce ciążył obowiązek ich udowodnienia. Z uwagi na charakter dochodzonych roszczeń (należności za centralne ogrzewanie mieszkania pozwanych) na skarżącej ciążył obowiązek wykazania: ile jednostek ciepła zostało dostarczonych do mieszkania pozwanych, jaka była ich cena jednostkowa oraz kiedy, w jakiej wysokości i na poczet jakich należności cząstkowych zostały zaliczone przez nią dokonane przez pozwanych wpłaty, stąd też jak trafnie wskazał Sąd Rejonowy z uwagi na związane z tym skomplikowane obliczenia zachodziła potrzeba zaoferowania w tym celu Sądowi dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości (podnoszone w apelacji względy ekonomi procesowej w żaden sposób nie mogą niweczyć naczelnej zasady postępowania wydania wyroku zgodnego z rzeczywistym stanem rzeczy). Z tego obowiązku powódka się nie wywiązała w konsekwencji czego w materiale sprawy brak jest wiarygodnych informacji pozwalających poczynić w tym zakresie stosowne ustalenia (szczegółowej i logicznej oceny wiarygodności oraz kompletności zaoferowanego przez nią materiału dowodowego dokonał Sąd Rejonowy, a Sąd odwoławczy ocenę tę podziela). Zgłoszone w apelacji dowody mogły zostać zaoferowane Sadowi w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Nie mają one zatem charakteru nowości i dlatego oddalono jej w oparciu o regulację art. art. 381 k.p.c. Z tych też względów Sąd odwoławczy przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji. Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna ustalonego stanu faktycznego jest również prawidłowa Ma ona odniesienie we wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia prawidłowo zastosowanych przez Sąd pierwszej instancji regulacjach prawnych i Sąd Okręgowy ją w całości podziela i przyjmuje za własną (orzecz. SN z dn. 26 04 1935r. III C 473/34, ZB. Urz. 1935r. nr 12, poz. 496). W szczególności Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że z podanych powyżej względów strona powodowa nie wykazała zarówno wysokości jak i zasadności dochodzonych roszczeń. Czyni to powództwo i zarzuty apelacji naruszenia wskazanych w niej regulacjach prawnych bezzasadnymi i dlatego apelację powódki jako nieuzasadnioną oddalono. Reasumując zaskarżony wyrok jest prawidłowy i dlatego apelację powódki jako bezzasadną oddalono na mocy art. 385 k.p.c. SSO Leszek Dąbek