III CA 1685/14

Sąd Rejonowy w Łowiczu postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2014 roku stwierdził, że W. i K. małżonkowie Z. nabyli przez zasiedzenie z dniem 1 kwietnia 2011 roku służebność gruntową polegającą na prawie przechodzenia i przejeżdżania drogą usytuowaną na działce oznaczonej numerem (...) , należącej do uczestniczek postępowania A. S. i M. S. (1). Sąd Rejonowy ustalił, że wnioskodawcy od 1981 roku korzystali z drogi, którą następnie utwardzili, podnieśli, odwodnili i utrzymywali, a także poprowadzili przez nią media. Pomimo korzystania z drogi przez inne osoby, to wnioskodawcy ponosili koszty jej utrzymania i ulepszania, co świadczyło o samoistnym posiadaniu służebności. Sąd Rejonowy uznał, że posiadanie miało charakter samoistny i trwały, a ponieważ wnioskodawcy działali w złej wierze, wymagany okres do zasiedzenia wynosił 30 lat, który upłynął z dniem 1 kwietnia 2011 roku. Uczestniczki postępowania wniosły apelację, zarzucając m.in. obrazę art. 233 § 1 k.p.c. poprzez błędną ocenę dowodów oraz naruszenie art. 292 k.c. w zw. z art. 172 k.c. przez uznanie, że droga stanowiła trwałe i widoczne urządzenie, a korzystanie z niej miało charakter samoistny. Sąd Okręgowy oddalił apelację, podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu Rejonowego. Sąd Okręgowy podkreślił, że utwardzona żwirem droga, podniesiona i odwodniona przez wnioskodawców, stanowiła trwałe i widoczne urządzenie w rozumieniu art. 292 k.c. Zaznaczył również, że samoistne posiadanie służebności polega na faktycznym korzystaniu z nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności, a prace konserwacyjne wykonywane przez wnioskodawców świadczyły o samoistnym charakterze posiadania. W związku z tym, po upływie 30-letniego okresu posiadania, doszło do zasiedzenia służebności gruntowej.

Zagadnienia prawne (3)