III CA 166/15

Sprawa dotyczyła wniosku o zasiedzenie służebności przejazdu i przechodu, który został uwzględniony przez Sąd Rejonowy w Zakopanem. Sąd Rejonowy ustalił, że wnioskodawcy i ich poprzednicy prawni korzystali ze spornego szlaku drożnego od 1983 roku, wykonując na nim prace utwardzające i dbając o jego stan techniczny, co miało świadczyć o posiadaniu służebności w złej wierze przez wymagany 30-letni okres. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu, rozpoznając apelację uczestników postępowania, zmienił zaskarżone postanowienie i oddalił wniosek. Sąd Okręgowy oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach art. 292 k.c. w związku z art. 172 k.c., podkreślając, że do zasiedzenia służebności gruntowej konieczne jest korzystanie z trwałego i widocznego urządzenia wykonanego przez posiadacza służebności. Analiza materiału dowodowego, w tym zeznań świadków i dokumentacji fotograficznej, doprowadziła Sąd Okręgowy do wniosku, że wnioskodawcy nie wykazali istnienia takiego urządzenia przed upływem terminu zasiedzenia (tj. przed 29 kwietnia 1985 roku). Sąd uznał, że sporny szlak, utwardzany punktowo lub materiałem odpadowym, nie spełniał wymogu trwałego i widocznego urządzenia w rozumieniu przepisów prawa. Ponadto, sąd zwrócił uwagę na fakt, że wnioskodawcy i ich poprzednicy prawni nabyli służebność nieformalnymi umowami, co oznaczało posiadanie w złej wierze, a tym samym wymagało 30-letniego okresu posiadania połączonego z korzystaniem z trwałego i widocznego urządzenia.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający