III CA 1505/16

Sąd Okręgowy w uzasadnieniu oddalenia apelacji odniósł się do zarzutów naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. oraz przepisów prawa materialnego. W kwestii zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. dotyczącego oceny dowodów, sąd wskazał, że skuteczne podniesienie tego zarzutu wymaga wykazania naruszenia zasad logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, a nie jedynie subiektywnego przekonania o konieczności odmiennej oceny materiału dowodowego. Sąd uznał, że wyciąg z załącznika do umowy cesji, sporządzony w formie wydruku elektronicznego i opatrzony podpisem pełnomocnika powoda (radcy prawnego), był wystarczającym dowodem objęcia umową przelewu wierzytelności wobec pozwanej, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.c. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego § 2 ust. 12 umowy cesji, który wymagał podpisów stron na wykazie wierzytelności, sąd stwierdził, że skorzystanie z art. 129 § 2 k.p.c. zwalniało z konieczności przedstawiania podpisanego oryginału załącznika. Sąd uznał również, że pozwana nie dokonała skutecznego zaprzeczenia twierdzeniu o istnieniu wierzytelności, ograniczając się do ogólnego zaprzeczenia. W świetle orzecznictwa SN, takie zaprzeczenie nie jest skuteczne, a pozwany musi wskazać konkretne fakty i dowody, z którymi się nie zgadza. Brak skutecznego zaprzeczenia skutkował zastosowaniem art. 230 k.p.c. w odniesieniu do kwoty 609,17 zł. W zakresie prawa materialnego, sąd odwołał się do art. 65 § 2 k.c., badając zgodny zamiar stron i cel umowy cesji, a nie tylko jej dosłowne brzmienie. Uznano, że uwzględnienie w wykazie wierzytelności objętych cesją wierzytelności wobec pozwanej, pomimo literalnego brzmienia § 1 ust. 1 ramowej umowy cesji z 2004 roku, wskazuje na zamiar stron przeniesienia tych wierzytelności w porozumieniu z 2010 roku. Posiadanie przez powoda faktur VAT dotyczących tych wierzytelności wzmacniało tę interpretację. W konsekwencji, apelacja została oddalona na podstawie art. 385 k.p.c.

Zagadnienia prawne (3)