III CA 1412/18

Wyrokiem z dnia 22 maja 2018 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi zasądził od pozwanej M. J. na rzecz powódki G. J. kwotę 55.000 zł z odsetkami oraz koszty procesu, uznając istnienie umowy pożyczki. Pozwana złożyła apelację, podnosząc zarzuty dotyczące błędów w ustaleniach faktycznych, naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 kpc), naruszenia art. 324 § 1 kpc, a także naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 720 kc (brak przesłanek umowy pożyczki) i art. 74 § 2 kc (brak formy pisemnej). Sąd Okręgowy oddalił apelację jako bezzasadną. Sąd odwoławczy przyjął ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego za własne, uznając je za prawidłowe i poparte rzetelną analizą dowodów. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, Sąd Okręgowy wskazał, że forsowanie własnej oceny dowodów nie jest wystarczające do skutecznego podważenia oceny sądu pierwszej instancji, a zarzuty naruszenia art. 233 § 1 kpc wymagały wskazania konkretnych zasad, które sąd naruszył. Sąd odwoławczy uznał, że z materiału dowodowego wynikało udzielenie pożyczki na spłatę zadłużenia lokalu, aby umożliwić jego darowanie pozwanej, a twierdzenia pozwanej o braku pożyczki lub spłacie własnego długu były gołosłowne. Sąd odrzucił również zarzut naruszenia art. 324 § 1 kpc jako niezrozumiały. W kwestii formy umowy pożyczki, Sąd Okręgowy podkreślił, że dla jej ważności nie jest wymagana forma pisemna, a wymóg ten dotyczy jedynie celów dowodowych (art. 74 kc). Sąd wskazał, że oświadczenie pozwanej z dnia 17 września 2016 r., w którym przyznała pożyczkę 55.000 zł, stanowiło wystarczający dowód na zawarcie umowy, zgodnie z art. 74 § 2 kpc, a twierdzenia pozwanej o podpisaniu dokumentu pod wpływem groźby i bez czytania uznał za niewiarygodne. W konsekwencji, Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawie art. 385 k.p.c. i zasądził od pozwanej na rzecz powódki koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Zagadnienia prawne (2)