III Ca 1206/14

Sygn. akt III Ca 1206/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący - Sędzia SO Andrzej Dyrda (spr.) Sędzia SO Krystyna Hadryś Sędzia SR (del.) Ewa Buczek – Fidyka Protokolant Aneta Puślecka po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2015 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy z powództwa K. K. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w W. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt I C 171/13 1. oddala apelację; 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 90 zł (dziewięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. SSR (del.) Ewa Buczek - Fidyka SSO Andrzej Dyrda SSO Krystyna Hadryś UZASADNIENIE Powód K. K. domagał się zasądzenia od pozwanej (...) Spółki Akcyjnej w W. kwoty 1,611,30 zł wraz z ustawowymi odsetkami od 8 stycznia 2013r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu wskazując, iż dochodzona kwota stanowi różnicę pomiędzy kosztami naprawy marki F. (...) , a wypłaconym przez pozwaną odszkodowaniem. Pozwana wniosła o oddalenie powództwa, podnosząc, że wypłacona kwota odszkodowania 110,70 zł wyczerpuje roszczenia powoda z tytułu poniesionej szkody. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2014r. Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 626,90 zł z odsetkami ustawowymi od 8 stycznia 2013r. do dnia zapłaty, a w pozostałym zakresie oddalił powództwo. Nadto Sąd orzekł o stosunkowym rozdzieleniu kosztów procesu przyjmując, że powód ponosi koszty w 60 % a pozwany w 40 % i szczegółowe rozliczenie kosztów pozostawia referendarzowi sądowemu. Orzeczenie to poprzedził ustaleniem, że uszkodzony został samochód osobowy F. (...) . Sprawca kolizji ubezpieczony był od odpowiedzialności cywilnej u pozwanej. Na skutek wypadku szkoda została rozliczona jako całkowita. Koszt wynajmu auta zastępczego i parkowania uzasadniony okolicznościami zdarzenia wyniósł 738 zł. Najem i parkowanie uzasadnione były przez okres 6 dni. Poszkodowany korzystał z pojazdu zastępczego celem dojazdu do lekarza. Poszkodowany dokonał przelewu wierzytelności na powoda. W tak ustalonym stanie faktycznym, Sąd Rejonowy uznał roszczenie powoda za uzasadnione jedynie w części. Kwotę odszkodowania, Sąd ustalił na podstawie opinii biegłego, przy uwzględnieniu regulacji prawnej z art. 822 k.c. i art. 363 § 1 k.c. i uznał, że korzystanie przez poszkodowanego z pojazdu zastępczego pozostawało w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym. Na kwotę odszkodowania złożyły się koszty najmu pojazdu zastępczego w kwocie 590 zł oraz koszty parkowania w kwocie 147,60 zł. Mając na względzie powyższe, Sąd uwzględnił roszczenie powoda w kwocie 626,90 zł stanowiącej różnicę pomiędzy wypłaconym a należnym powodowi odszkodowaniem. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych , a o kosztach procesu na podstawie art. 100 k.p.c. Apelację od tego orzeczenia wniósł powód zarzucając naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez niewłaściwą ocenę dowodów, a w szczególności poprzez niezasądzenie zwrotu kosztów wypożyczenia auta zastępczego w okresie 8 dni od daty szkody do dnia jej zgłoszenia oraz poprzez sprzeczność treści uzasadnienia wyroku z sentencją tego wyroku poprzez podanie w treści uzasadnienia, że poszkodowanemu przysługuje zwrot kosztów najmu pojazdu od dnia jego uszkodzenia, a jednocześnie zasądzenie zwrotu kosztów wypożyczenia liczonych od ósmego dnia od chwili zaistnienia szkody. Zarzucił także naruszenie prawa materialnego, a to art. 415 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż stronie powodowej należne jest odszkodowanie w wysokości mniejszej, aniżeli faktycznie poniesiona szkoda. Na tych podstawach wniósł o zmianę zaskarżonego i zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty 1,611,30 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 8 stycznia 2013r., a także zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda zwrotu pełnych kosztów postępowania w pierwszej instancji wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego zgodnie z żądaniem zawartym w pozwie oraz zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego liczonymi według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do Sądu pierwszej instancji celem jej ponownego rozpoznania przy uwzględnieniu dotychczasowych kosztów postępowania. W odpowiedzi na apelację pozwana wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Sąd pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował roszczenia powoda przyjmując za podstawę prawną swego rozstrzygnięcia przywołane przepisy prawne, a następnie ustalił wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Poczynione ustalenia dotyczące okoliczności faktycznych mają podstawę w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który w zakresie dokonanych ustaleń jest logiczny i wzajemnie spójny, natomiast informacje zawarte w poszczególnych źródłach dowodowych nawzajem się uzupełniają i potwierdzają, przez co są w pełni wiarygodne. Ustalenia te Sąd Okręgowy przyjmuje za własne. Przepis art. 233 k.p.c. , którego naruszenie zarzucił powód, odnosi się wprost do oceny dowodów wskazując, według jakich kryteriów winna być ona przeprowadzona. Wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów stanowiąc w § 1 , że Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Stawiając zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. należy wykazać, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, które jedynie mogą zostać przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002r., II CKN 817/00). Z tego wynika, że do skutecznego postawienia zarzutu naruszenia art. 233 k.p.c. nie jest wystarczające przekonanie strony o ich odmiennej ocenie niż ocena Sądu (Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyrokach: z dnia 1 marca 2012r. I ACa 111/12; z dnia 3 lutego 2012r., I ACa 1407/11). Również same, nawet poważne wątpliwości co do trafności oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji, jeżeli tylko nie wykroczyła ona poza granice zakreślone w art. 233 § 1 k.p.c. , nie powinny stwarzać podstawy do zajęcia przez sąd drugiej instancji odmiennego stanowiska (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012r., I UK 347/11). Wskazanym powyżej kryteriom podlega również opinia biegłego. Ocena tego dowodu winna uwzględniać następujące kryteria: zgodności treści opinii z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Sąd może więc oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności, czy też zgodności z zasadami logiki. Nie jest natomiast uprawniony do kwestionowania merytorycznych poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własne stwierdzeń. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 3 sierpnia 2012r., I ACa 217/12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 1 sierpnia 2012r., I ACa 40/11). Mając na względzie powyższe, apelujący, stawiając zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. , jest obowiązany wykazać, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Powód, tymczasem, nie wskazuje uchybieniu przez Sąd I instancji regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, w szczególności dowodu z opinii biegłego, tj.: regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów poprzestając jedynie na kwestionowaniu niekorzystnego ustalenia czasu najmu pojazdu zastępczego. Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, w ramach odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń, przysługujące poszkodowanemu należne odszkodowanie, ustalone według zasad art. 363 k.c. w związku z art. 361 § 1 i 2 k.c. , obejmuje również zwrot kosztów najmu pojazdu. Sąd Rejonowy, posiłkując się w tym zakresie opinią biegłego, stwierdził, że najem i parkowanie pojazdu było uzasadnione przez okres 6 dni. W takim też zakresie zostało uwzględnione roszczenie powoda. Okoliczność tą powód kwestionował, podnosząc, że czas najmu pojazdu oraz parkowania pojazdu wynosił 14 dni, co wskazał w przedłożonej fakturze (k. 14, 17) oraz w umowie najmu pojazdu zastępczego (k. 15). Powód pomija jednak, że stosownie do art. 232 k.p.c. na stronach ciąży obowiązek przedstawienia dowodów dla stwierdzenia faktów z których wywodzą skutki prawne. Wskazany powyżej ciężar dowodu w znaczeniu formalnym uzupełnia ciężar dowodu w znaczeniu materialnym wyrażony w art. 6 k.c. , który nakłada na stronę ciężar udowodnienia faktów, z których wywodzi ona skutki prawne. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 listopada 2007r., (II CSK 293/07), ciężar udowodnienia faktu należy rozumieć z jednej strony jako obarczenie strony procesu obowiązkiem przekonania sądu dowodami o słuszności swoich twierdzeń, a z drugiej konsekwencjami poniechania realizacji tego obowiązku, lub jego nieskuteczności. Tą konsekwencją jest zazwyczaj niekorzystny dla strony wynik procesu. Powód w żaden w sposób nie wykazał zasadności ustalenia czasu naprawy oraz parkowania na okres 14 dni i na tej podstawie ustalenia wysokości odszkodowania. Mając zatem na względzie powyższe, należało uznać, że roszczenie powoda o zwrot dalszych kosztów wynajmu pojazdu oraz parkowania nie mogło zostać uwzględnione, gdyż powód ich nie wykazał, co było jego obowiązkiem zgodnie z art. 6 k.c. Z tych względów apelację należało oddalić po myśli art. 385 k.p.c. , a o kosztach postępowania odwoławczego, wobec zakwalifikowania powoda jako strony przegrywającej w całości i braku podstaw do zastosowania art. 102 k.p.c. , orzeczono po myśli art. 98 k.p.c. Na zasądzone koszty składają się koszty zastępstwa procesowego ustalonego zgodnie z § 6 pkt 2 w związku z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 poz. 490). SSR (del.) Ewa Buczek – Fidyka SSO Andrzej Dyrda SSO Krystyna Hadryś