III CA 108/18

Sąd Rejonowy w Łęczycy wyrokiem z dnia 12 września 2017 roku utrzymał w mocy nakaz zapłaty w sprawie o zapłatę, zasądzając od pozwanych M. W., J. W. i P. W. solidarnie na rzecz (...) Spółki Akcyjnej kwotę 1 200,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Pozwane J. W. i M. W. prowadziły działalność gospodarczą i współpracowały z powodem, kupując od niego leki. Ustalono, że pozwane uznały dług wobec powoda z tytułu faktur VAT wystawionych w latach 2013-2016, a dla zabezpieczenia roszczeń wystawiły weksel in blanco, poręczony przez P. W. Pozwane wniosły apelację, zarzucając Sądowi Rejonowemu naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 233 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c., art. 253 k.p.c., art. 217 § 2 k.p.c.) oraz prawa materialnego (art. 554 k.c. w zw. z art. 118 k.c.). Główne zarzuty dotyczyły błędnej oceny dowodów, w szczególności dokumentu uznania długu, pominięcia dowodów wpłat oraz dopuszczenia dowodów z dokumentów prywatnych przedstawionych przez powoda po terminie. Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił apelację jako bezzasadną, w pełni podzielając ustalenia faktyczne i ocenę dowodów Sądu Rejonowego. Sąd Okręgowy podkreślił, że granice oceny dowodów wyznaczają czynniki logiczne, ustawowe i ideologiczne, a zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. jest skuteczny tylko wtedy, gdy sąd zaprezentuje rozumowanie sprzeczne z logiką lub doświadczeniem życiowym. Stwierdzono, że pozwane nie wykazały skutecznie, aby dokument uznania długu był podrobiony lub przerobiony, a przedstawione przez nich pokwitowania KP nie stanowiły wystarczającego dowodu spełnienia świadczeń. Sąd Okręgowy uznał również, że dowody przedstawione przez powoda w odpowiedzi na zarzuty od nakazu zapłaty nie były spóźnione. W kwestii przedawnienia, Sąd Okręgowy zgodził się z Sądem Rejonowym, że zastosowanie ma 3-letni termin przedawnienia wynikający z art. 118 k.c., ponieważ roszczenia związane były z prowadzeniem działalności gospodarczej przez obie strony.

Zagadnienia prawne (3)