III C 929/23

Sygn. akt III C 929/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 marca 2024 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Justyna Pikulik Protokolant: Justyna Zarzecka po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2024 r. w Szczecinie na rozprawie sprawy z powództwa Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. o zapłatę 1. oddala powództwo; 2. zasądza od powoda Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. na rzecz pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. kwotę 3.600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Sygn. akt III C 929/23 UZASADNIENIE Powód Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wystąpił o zasądzenie od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. kwoty 25.253,78 zł wraz z odsetkami, liczonymi od kwot: -14.686,06 zł w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od dnia 31 marca 2022 r. do dnia zapłaty, -7.737,10 zł w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 31 marca 2022 r. do dnia zapłaty i kosztami procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu żądania pozwu powód podniósł, że pozwana spółka – na wniosek z dnia 22 kwietnia 2020 r. – uzyskała dofinansowanie w trybie przepisu art. 15 g ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...) 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w postaci świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia (...) 19. Pozwanej przyznano środki na wypłatę świadczeń dla 14 pracowników za okres 3 miesięcy, tj. od kwietnia 2020 r. do czerwca 2020 r., z tytułu obniżonego wymiaru czasu pracy w łącznej kwocie 81.453,48 zł, z przeznaczeniem na: -dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w kwocie 69.660 zł, -pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia w kwocie 11.793,48 zł. We wniosku pozwana spółka oświadczyła, że nie zamierza skorzystać ze zwolnień w opłacaniu składek ZUS, o której mowa w ww. ustawie. W okresie, na który przyznano środki, pozwana spółka rozdysponowała kwotę 59.653,96 zł na poczet wynagrodzenia za pracę i kwotę 9.656,27 zł na poczet składek ZUS. Kontrola złożonego sprawozdania wykazała, że w dniach 28 kwietnia 2021 r. i 11 czerwca 2021 r. pozwana korzystała z pomocy przyznanej na podstawie art. 31 zy ust. 1 ww. ustawy w zakresie zwolnienia z opłacania składek na ubezpieczenie społeczne dla pracowników za okres trzech miesięcy. Powód wskazał, że wsparcie na mocy przepisu art. 15 g ust. 1 ww. ustawy przysługuje przedsiębiorcy wyłącznie w przypadku nieuzyskania pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, o czym stanowi przepis art. 15 g ust. 18 ustawy. Tym samym, nie przysługuje ono przedsiębiorcy w zakresie, w jakim uzyskał on innego rodzaju wsparcie w stosunku do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat. Przedsiębiorca, który pomimo korzystania ze wsparcia przyznanego na podstawie art. 15 g ust. 1 skorzystał ze wsparcia przewidzianego w art. 31 zy ust. 1, zobowiązany jest do zwrotu wsparcia przyznanego na mocy art. 15 g ust. 1, odpowiednio do okresów wsparcia. Zważywszy na powyższe, zdaniem powoda, pozwana spółka zobowiązana jest zwrócić powodowi kwotę 34.490,80 zł, w tym: -26.753,70 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne należnych od pracodawcy i pracownika oraz ubezpieczenie zdrowotne za trzy miesiące wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od wyszczególnionych kwot, -7.737,10 zł tytułem zwrotu niewykorzystanych świadczeń wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, naliczanymi od dnia 31 lipca 2020 r. do dnia zapłaty. Powód wskazał, że 30 lipca 2020 r. pozwana spółka zwróciła powodowi kwotę 12.370,60 zł, która została zarachowana na poczet spłaty odsetek wyliczonych w wysokości jak dla zaległości podatkowych (302,96 zł) i na spłatę należności głównej (12.065,64 zł). Do zapłaty zatem zdaniem powoda pozostała kwota 25.253,78 zł, w tym: -kwota 14.686,06 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne należne od pracodawcy i pracownika, -kwota 7.737,10 zł tytułem niewykorzystanego dofinansowania, -kwota 2.041 zł tytułem odsetek w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych wyliczonych na dzień 30 marca 2020 r. r. w sposób opisany na k. 7 akt sprawy, -kwoty 789,62 zł tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 31 lipca 2020 r. do dnia 30 marca 2022 r. Pozwana spółka, wezwana do zapłaty pismem z dnia 30 marca 2022 r., odmówiła zapłaty. W dniu 26 września 2023 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Szczecin- Centrum w Szczecinie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, uwzględniając w całości żądanie pozwu (ówczesna sygn. akt III Nc 661/23). Pozwana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. w przepisanym terminie zaskarżyła ww. nakaz zapłaty sprzeciwem, w którym wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenia na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwana przyznała fakt korzystania ze świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia (...) 19 przyznanego na podstawie w trybie art. 15 g ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...) 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych na zasadach opisanych w uzasadnieniu pozwu. Przyznała również, że środków tych nie wykorzystała w pełnej wysokości i zwróciła z tego tytułu kwotę powodowi kwotę 12. 370,60 zł. Pozwana podniosła natomiast, że brak podstaw do przyjęcia, aby pomoc przyznana na podstawie art. 15 g ust 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...) 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych wykluczała skorzystanie z pomocy przewidzianej art. 31 z o i art. 31 zy ust. 1 tej ustawy za inne okresy czasu niż pomoc przyznana w trybie art. 15 g ust. 1. Pozwana wskazała, że przepis art. 15 g ust. 18 ww. ustawy stanowi, że podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, mogą otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłączne w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Z przywołanego w uzasadnieniu sprzeciwu orzecznictwa Wojewódzkich Sądów Administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wynika, że cytowany przepis art. 15 g ust. 18 nie eliminuje możliwości przyznania świadczenia na innej podstawie. Ustawa o (...) przewiduje różne formy pomocy dla przedsiębiorców, którzy znajdą się w trudnej sytuacji w związku z epidemią (...) 19. Redakcja zaś przepisów tej ustawy wskazuje, że stanowisko o maksymalnym terminie dla wszystkich świadczeń przyznawanych na jej podstawie (3 miesiące) nie jest prawidłowe. Każdy z przepisów wskazuje bowiem odrębnie termin, na który określone nim świadczenia może zostać udzielone. W każdym przepisie ustawy wskazano bowiem odrębnie termin, na który określone świadczenie może zostać udzielone. Nadto pozwana podniosła, że świadczenie przyznane na podstawie art. 31 zo ma charakter zwolnienia z obowiązku regulowania składek ZUS, nie jest więc wypłatą żadnej kwoty pieniężnej na rzecz beneficjenta, a po drugie finansowana jest z Funduszu Przeciwdziałania (...) 19, nie zaś z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Nadto wykładnia przepisów ustawy prezentowana przez powódkę jest sprzeczna z ogólnym celem ustawy, jakim miała być pomoc przedsiębiorcom w tak trudnym czasie, jakim była pandemia (...) 19, potęgowana znaczącymi ograniczeniami w prowadzeniu działalności gospodarczej. Przepis art. 18 g ust. 18 nie stoi zatem na przeszkodzie do uzyskania dofinansowana na innej podstawie niż art. 15 g ust. 1 dla tych samych pracowników, jeżeli dofinansowanie to dotyczyło innych okresów. Na skutek prawidłowego wniesienia sprzeciwu nakaz zapłaty stracił moc i sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawie. W dalszym toku procesu strony nie modyfikowały swoich stanowisk procesowych. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: 1 kwietnia 2020 r. pozwana spółka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. zawarła Porozumienie w sprawie określenia warunków i trybu wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru czasu pracy w następstwie wystąpienia (...) 19 w trybie ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy, na mocy którego postanowiono o wprowadzeniu w zakładzie pracy obniżonego wymiaru czasu pracy na następujących warunkach: 1. w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 31 marca 2021 r wymiar czasu pracy 14 pracowników zostaje obniżony do 0,80 pełnego wymiaru czasu pracy; 2. w okresie tym pracownikom będzie przysługiwało wynagrodzenie za pracę proporcjonalnie do obniżonego wymiaru czasu pracy oraz finansowanie ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na częściowe zrekompensowanie wynagrodzenia z tytułu obniżenia wymiaru czasu pracy. Niesporne, a nadto: - porozumienie dot. wprowadzenia obniżonego wymiaru czasu pracy k. 12 - 13, - aneks do porozumienia k. 14. 22 kwietnia 2020 r. pozwana spółka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. złożyła wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia C. 19. Wniosek obejmował przyznanie środków na wypłatę od dnia 1 kwietnia 2020 r. świadczeń z tytułu obniżonego wymiaru czasu pracy dla 14 pracowników przysługujących za okres 3 miesięcy z przeznaczeniem na: - dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w kwocie 69.660 zł, - pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia, o którym mowa powyżej w kwocie 11. 793,48 zł. Łączna wnioskowana kwota wyniosła 81.453,48 zł. Przedsiębiorca oświadczył we wniosku, że: - nie ubiegał się i nie będzie ubiegał się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy, - nie zamierza skorzystać ze zwolnień w opłacaniu składek na ZUS, o których mowa w ustawie C. – 19 (dotyczy okresu, w którym wnoszę o przyznanie dofinansowania na ochronę miejsc pracy z FGŚP). Niesporne, a nadto: -wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsca pracy ze środków FGŚP z załącznikami k. 8 - 9. Wojewódzki Urząd Pracy w S. zawarł z pozwaną spółką umowę o wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia (...) 19, na podstawie której przyznano spółce i przekazano środki na wypłatę świadczeń określonych we wniosku z 22 kwietnia 2020 r. Zgodnie z § 3 umowy przedsiębiorca zobowiązany był do złożenia, po upływie okresów wskazanych w umowie, między innymi dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystanych środków. Osoby upoważnione przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy były uprawnione do przeprowadzenia kontroli w zakresie przestrzegania postanowień umowy, wydatkowania środków zgodnie z warunkami umowy oraz w zakresie właściwego dokumentowania i wykorzystania środków. Niewykorzystana przez przedsiębiorcę część środków podlega zwrotowi na rachunek Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. , w terminie 30 dni po upływie okresu, na jaki przyznano środki (§5 ust. 1 i § 3). W razie wykorzystania środków niezgodnie z umową lub wnioskiem, przedsiębiorca zobowiązany jest zwrócić środki w tej części wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków (§ 5 ust. 2). Niesporne, a nadto: -umowa k. 10 - 11. Wypłata przyznanych na podstawie umowy środków nastąpiła w trzech transzach: 1. 30 kwietnia 2020 r. – kwota 27.151,16 zł, w tym: a) 18.233,26 zł tytułem wynagrodzenia za czas obniżonego wymiaru czasu pracy, b) 4.986,74 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne od pracownika, c) 3.931,16 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne od pracodawcy, 2. 29 maja 2020 r. – kwota 27.151,16 zł, w tym: a) 18 233,26 zł tytułem wynagrodzenia za czas obniżonego wymiaru czasu pracy, b) 4 986,74 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne od pracownika, c) 3 391,16 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne od pracodawcy, 3. 30 czerwca 2020 r. – kwota 27.151,16 zł a) 18 233,26 zł tytułem wynagrodzenia za czas obniżonego wymiaru czasu pracy, b) 4 986,74 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne od pracownika, c) 3 931,16 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne od pracodawcy. Niesporne, a nadto: -potwierdzenia przelewu k. 15 – 17. Pozwana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. oświadczyła, że wydatkowała przyznane środki w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. w następujący sposób: -59.653,96 zł na poczet wynagrodzenia pracowników, -9.656,27 zł na poczet składek na ubezpieczenie społeczne należnych od pracodawcy. Łącznie pozwana wydatkowała kwotę 69.310,23 zł. Różnica pomiędzy kwotą przyznanej pomocy, tj. 81.453,48 zł, a wydatkowaną kwotą, tj. zł wynosi 12. 370,26 zł. Dowód: -rozliczenie wniosku z załącznikami k. 19 - 23. Pozwana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. zwróciła 30 lipca 2020 r. kwotę 12.370,26 zł tytułem niewykorzystanego świadczenia. Niesporne, a nadto: -potwierdzenie przelewu k. 57. 28 kwietnia 2021 r. i 11 czerwca 2021 r. pozwana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. uzyskała pomoc na podstawie art. 31 zy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...) 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w postaci zwolnienia z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych. Pomoc ta dotyczyła następujących okresów: od grudnia 2020 r. do lutego 2021 r. oraz od marca 2021 r. do kwietnia 2021 r. Dowód: -lista przypadków pomocy publicznej k. 24, -pismo ZUS z dnia 29.04.2021 r. k. 80, -pismo ZUS z dnia 14.06.2021 r. k. 81. W związku z faktem, że pozwana spółka uzyskała pomoc na podstawie art. 31 zy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...) 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, Wojewódzki Urząd Pracy w S. dokonał rozliczenia przyznanego spółce świadczenia na podstawie wniosku złożonego w dniu 22 kwietnia 2020 r. bez świadczenia na poczet składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie społeczne. Kwota należnego pozwanej świadczenia na poczet dofinansowania wynagrodzenia pracowników objętych obniżonym wymiarem czasu pracy za okres od 1 kwietnia 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. wynosi 54. 699,78 zł. Nadpłacone składki na ubezpieczenie społeczne należne od pracodawcy i pracownika oraz na ubezpieczenie zdrowotne za ww. okres wynoszą 26.753,70 zł. Dowód: -wniosek k. 34, -rozliczenie dokonane przez (...) k. 35 – 37. Pomimo wezwań do zapłaty, pozwana odmówiła zwrotu środków ponad kwotę 12.370,26 zł. Niesporne, a nadto: - wezwanie do zapłaty z dnia 30.03.2022 r. wraz z zpo k. 38 - 39, - pismo z dnia 13.04.2022 r. k. 40 - 42, - pismo z dnia13.05.2022 r. wraz z zpo k. 43 - 44, - pismo z dnia 24.05.2022 r. k. 45 – 46, - pismo z dnia 03.06.2022 r. wraz z zpo k. 47 – 49, - pismo z dnia 13.06.2022 r. k. 50 – 53. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo okazało się nieuzasadnione. W przedmiotowej sprawie powód Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. kwoty 25.253,78 zł wraz z odsetkami, liczonymi od kwot: -14.686,06 zł w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od dnia 31 marca 2022 r. do dnia zapłaty, -7.737,10 zł w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 31 marca 2022 r. do dnia zapłaty Powód wywodzi roszczenie z faktu skorzystania przez pozwaną spółkę: 1. ze świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia C. 19 obejmującego przyznanie środków na wypłatę od dnia 1 kwietnia 2020 r. świadczeń z tytułu obniżonego wymiaru czasu pracy dla 14 pracowników przysługujących za okres 3 miesięcy z przeznaczeniem na: - dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, - pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy i pracownika od kwoty przyznanego dofinansowania do wynagrodzenia przyznanego w trybie art. 15 g ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...) 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (zwanej dalej ustawą covidową ) oraz 2 z pomocy przyznanej na podstawie art. 31 zo i art. 31 zy tej ustawy w postaci zwolnienia z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych. Żądanie pozwu obejmuje natomiast zwrot: -kwoty 14.686,06 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne należne od pracodawcy i pracownika, -kwoty 7.737,10 zł tytułem niewykorzystanego dofinansowania, -kwoty 2.041 zł tytułem odsetek w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych wyliczonych na dzień 30 marca 2020 r. r. w sposób opisany na k. 7 akt sprawy, -kwoty 789,62 zł tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 31 lipca 2020 r. do dnia 30 marca 2022 r. Powyższe roszczenie strona powodowa wywodzi z przepisu art. 15 g ust. 18 Ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...) 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, zwaną w dalszej części rozważań „ ustawą covidową”. , który stanowi, że podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, mogą otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Skoro zatem pozwana spółka korzystała przez okres 3 miesięcy z pomocy przyznanej na podstawie art. 31 zo i 31 zy w odniesieniu do tych samych pracowników z takich samych tytułów - zwolnienia z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne, nie była uprawniona do korzystania z pomocy w trybie art. 15 g ust 1 w zakresie, w jakim pomoc ta obejmowała pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy i ubezpieczenie zdrowotne od kwoty przyznanego dofinansowania do wynagrodzenia pracowników objętych obniżonym wymiarem czasu pracy. Pomoc uzyskaną w tym zakresie na podstawie art. 15 g ust. 1 winna zatem zdaniem powoda zwrócić jako świadczenie przyznane jej nienależnie. Podstawę prawną żądania pozwu stanowi zatem przepis art. 405 k.c. w zw. z art. 410 § 2 k.c. Przepis art. 410 § 2 k.c. stanowi, że świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia. Zgodnie z art. 405 k.c. kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Dla uwzględnienia żądania pozwu w tym zakresie konieczne jest zatem łączne wykazanie obydwu przesłanek, tj. faktu spełnienia świadczenia i faktu braku obowiązku w tym zakresie, a ciężar dowodu co do tych okoliczności, spoczywa na stronie powodowej. Stosownie bowiem do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Stan faktyczny sprawy nie był pomiędzy stronami sporny. Sporna była natomiast ocena prawna zaistniałych okoliczności faktycznych w kontekście wykładni przepisów ustawy covidowej przewidujących przyznanie przedsiębiorcom określonych form pomocy w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...) 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, tj. przepisu art. 15 g ust. 18, art. 15 g ust. 1 i oraz art. 31 zo i art. 31 zy. Pozwana spółka przyznała, na podstawie umowy zawartej z Dyrektorem Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. otrzymała świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia (...) 19, zgodnie ze złożonym wnioskiem, tj. środki na wypłatę od dnia 1 kwietnia 2020 r. świadczeń z tytułu obniżonego wymiaru czasu pracy dla 14 pracowników przysługujących za okres 3 miesięcy z przeznaczeniem na: -dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w kwocie 69.660 zł. -pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia, o którym mowa powyżej w kwocie 11.793,48 zł, czyli łącznie w kwocie 81.453,48 zł. Strona pozwana nie przeczyła również i temu, że skorzystała z pomocy przewidzianej przepisem art. 31 oz i art. 31 zy ustawy covidowej w zakresie zwolnienia z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za okres od grudnia 2020 r. do lutego 2021 r. i od marca do kwietnia 2021 r. Strona pozwana zaprzeczyła natomiast, aby cytowany przepis art. 18 g ust. 18 ustawy covidowej stał na przeszkodzie skorzystaniu przez nią ze świadczenia przewidzianego w art. 31 zo i 31 zy tej ustawy w postaci zwolnienia z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za inne okresy (inne miesiące) niż pomoc przyznana z tego tytułu na podstawie art. 15 g ust. 1 ustawy covidowej . Przepis art. 15g ustawy covidowej stanowi, że 1. ust. 1. Przedsiębiorca (…) u którego wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia (...) 19 (…), może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia (...) 19, na zasadach określonych w ust. 7 i 10. 2. ust. 2 . Podmiotom, o których mowa w ust. 1 i 1a , przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1009, z późn. zm.) od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1 i ust. 1a . 3. ust. 5.Świadczenia, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz środki, o których mowa w ust. 2, są wypłacane w okresach przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru czasu pracy, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy. 4. ust. 16.Świadczenia, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, lub wniosków, o których mowa w ust. 1a. 5. ust. 18. Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, mogą otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Przepis art. 31 zo ustawy covidowej stanowi natomiast, że: 1. Na wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne , na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek: 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r., 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r., 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych. Przepis art. 31 zy ust. 1 ustawy covidowej stanowi, że Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania (...) 19, w drodze rozporządzenia, określić inne okresy zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek, niż określone w art. 31zo ust. 1-3 dla wszystkich albo niektórych płatników składek, którzy byli uprawnieni do zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek na podstawie art. 31zo ust. 1-3, lub objąć tym zwolnieniem innych płatników składek, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, skutki nimi wywołane, ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej wynikające z tych stanów oraz obszary życia gospodarczego i społecznego w szczególny sposób dotknięte konsekwencjami (...) 19. W świetle treści przepisu art. 15 g ust. 18 ustawy covidowej pomoc przewidziana przepisem art. 15 g ust. 1 może być przyznana tylko i wyłącznie w przypadku, gdy przedsiębiorca nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. W odniesieniu do przyznanej na podstawie tego przepisu pomocy musi zatem zachodzić tożsamość podmiotowa (pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników) oraz tożsamość przedmiotowa (pomoc w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy). Obydwa warunki muszą być spełnione łącznie. Innymi słowy uzyskanie przez przedsiębiorcę pomocy w trybie art. 15 g ust. 1 uwarunkowane jest tym aby przedsiębiorca ten nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Takie brzmienie przepisu prowadzi do wniosku, że dotyczy on czasu przeszłego – „nie uzyskał pomocy(…)”. Wykładnia językowa cytowanego przepisu jednoznacznie wskazuje, że dotyczy on sytuacji, w której przedsiębiorca wnioskujący o przyznanie pomocy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych nie korzystał z innych form pomocy przewidzianych ustawą covidową w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy w tym samym okresie, na jaki została przyznana pomoc w trybie art. 15 g ust. 1 . Nie odnosi się on natomiast do sytuacji, w której przedsiębiorca zamierza ubiegać się o przyznanie takiej pomocy w przyszłości. Zauważyć należy, że również i w treści złożonego przez pozwaną spółkę wniosku o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP (…) do punktu 6, w którym przedsiębiorca składa oświadczenie co do zamiaru skorzystania (albo nie skorzystania) ze zwolnienia w opłacaniu składek ZUS, o których mowa w ustawie C. -19 zamieszczono przypis „6” o treści „dotyczy okresu, w którym wnoszę o przyznanie dofinansowania na ochronę miejsc pracy z FGŚP”. Sformułowanie to jednoznacznie wskazuje, że składane oświadczenie o braku zamiaru skorzystania ze zwolnienia w opłacaniu składek ZUS, o których mowa w ustawie C. -19, dotyczy tego samego okresu, w którym przedsiębiorca ubiega się o pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W okolicznościach faktycznych sprawy – kwietnia, maja i czerwca 2020 r. Nie ulega wątpliwości Sądu, że sposób redakcji omawianego przepisu wywoływał trudności i rozbieżności interpretacyjne w zakresie sformułowania „ w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy”. W ocenie strony powodowej z wrot „takie same tytuły wypłat” oznacza składki na ubezpieczenia społeczne i na ubezpieczenie zdrowotne na rzecz ochrony miejsc pracy w sensie generalnym, tj. przykładowo wynagrodzenie za listopad nie jest innym tytułem w rozumieniu art. 15g ust. 18 ustawy covidowej niż wynagrodzenie za grudzień. Strona pozwana stoi natomiast na stanowisku, że treść przepisów ustawy covidowej została tak skonstruowana, że nie można uznać, iż zachodzą jakiekolwiek przeszkody prawne do łączenia obu instrumentów, z tym jednakże zastrzeżeniem, że dofinansowanie wynagrodzeń w zakresie składek na ubezpieczenie społeczne i na ubezpieczenie zdrowotne oraz zwolnienie z obowiązku opłacania tych składek z obydwu przepisów nie może dotyczyć tych samych pracowników w tym samym okresie. W ocenie Sądu przepis art. 15g ust. 18 ustawy covidowej w zakresie zwrotu "takich samych tytułów wypłat" należy interpretować w taki sposób, iż uprawnione jest dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników za inny trzymiesięczny okres. Przepis art. 15g ust. 18 ustawy covidowej nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie art. 15g ust. 1 tej ustawy oraz pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne na podstawie art. 31 zo i 31 zy tej ustawy, o ile zwolnienie to dotyczyło innego okresu niż dofinansowanie przyznane w trybie art. 15 g ust. 1. Z żadnego przepisu ustawy covidowej nie wynika bowiem, aby przyznanie pomocy na podstawie jednego przepisu tej ustawy eliminowało możliwość uzyskania dofinansowania na podstawie innej regulacji tego aktu, oczywiście w przypadku spełnienia wskazanych w przepisach warunków przyznawania takiej pomocy. Podczas interpretacji przepisów ustawy covidowej nie można pomijać bowiem celu ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, w tym zachowanie zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. A zatem otrzymanie świadczeń na podstawie jednego z artykułów ustawy covidowej przewidujących pomoc z FGŚP nie wyklucza możliwości uzyskania świadczenia na podstawie innych regulacji (innej podstawy prawnej, innego tytułu wypłaty) w stosunku do tych samych pracowników, lecz w innych okresach. Niezasadne jest bowiem przyjęcie wykładni utożsamiającej różnorodzajowe świadczenia (w zakresie podmiotowym i przedmiotowym). Potwierdzeniem prezentowanej przez nią wykładni przepisów ustawy jest doprecyzowanie art. 15g ustawy covidowej polegające na wprowadzeniu do ustawy z dniem 23 lipca 2021 r. dodatkowego art. 15g ust. 18a, w myśl którego to przepisu, ust. 18 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, zwróciły się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia (...) 19. Jednoznacznie zatem ustawodawca w tym przepisie stwierdził, że przepisu ust. 18 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy. Tym samym regulacja ta potwierdza, że ograniczenie wynikające z art. 15g ust. 18 dotyczy tego samego okresu, nie można go podwójnie dofinansowywać. Nadto redakcja przepisów ustawy covidowej przewidujących różne formy pomocy dla przedsiębiorców, wskazuje, że stanowisko strony powodowej o maksymalnym terminie dla wszystkich świadczeń przyznawanych na ich podstawie (3 miesiące) nie jest prawidłowe. Każdy z przepisów wskazuje bowiem odrębnie termin, na który określone w nim świadczenie może zostać udzielone (art. 15g ust. 16 art. 15ga ust. 7, art. 15gg ust. 6, art. 15zzb ust. 5). W żadnym z przepisów ustawy nie wskazano przy tym, że łączny termin świadczeń z poszczególnych tytułów nie może przekroczyć 3 miesięcy. Nie jest to zatem, wbrew stanowisku strony powodowe termin wspólny dla wszystkich świadczeń. Takie stanowisko zostało wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych ( por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2022 r., I (...) 251/22; wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 września 2023 r., I SA (...) ; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 października 2021 r., SA/Gd (...) ). W świetle powyższego uzyskanie przez przedsiębiorcę pomocy w zakresie wskazanym w art. 15 g ust. 1, nie pozbawia tego przedsiębiorcy prawa do uzyskania pomocy w zakresie zwolnienia ze składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne na podstawie innych przepisów ustawy covidowej o ile tylko pomoc ta dotyczy innych okresów, niż przyznana na podstawie art. 15 g ust. 1. W dacie złożenia wniosku jak i w dacie zawarcia umowy o przyznanie pomocy w trybie art. 15 g ust. 1 , pozwana spółka nie korzystała z żadnej innej pomocy przyznanej w trybie ustawy covidowej . Wnioski o przyznanie pomocy w trybie przepisu art. 31 zo i 31 zy zostały uwzględnione 28 kwietnia 2021 r. i 11 czerwca 2011 r., a dotyczyły okresu od grudnia 2020 r. do lutego 2021 r. oraz od marca 2021 r. do kwietnia 2021 r. Pozwana spółka w okresie, na który została jej przyznana pomoc w trybie art. 18 g ust. 1 ustawy covidowej (kwiecień 2020 r. – czerwiec 2020 r.) nie uzyskała pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy w innym trybie tej ustawy. Pomoc przyznana pozwanej spółce w trybie art. 18 g ust. 1 w zakresie, w jakim obejmowała pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne nie może być zatem uznana za świadczenie nienależne. Pozwana spółka uprawniona była do skorzystania z tej formy pomocy. Brak zatem podstaw do żądania zwrotu tej pomocy, ponad kwotę środków, których pozwana nie wykorzystała, zgodnie z przeznaczeniem, a które powodowi zwróciła. Pozwana spółka bowiem, co nie było między stronami sporne, a nadto wynika ze złożonego rozliczenia, wydatkowała przyznane środki w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. w następujący sposób: -59, 653,96 zł na poczet wynagrodzenia pracowników, -9.656,27 zł na poczet składek na ubezpieczenie społeczne należnych od pracodawcy. Łącznie pozwana wydatkowała kwotę 69. 310,23 zł. Wykorzystała zatem przyznane środki w zakresie kwoty 69 310,23 zł. Winna zatem zwrócić powodowi niewykorzystane środki w kwocie 12. 370,26 zł, zgodnie z przedstawionym i nie kwestionowanym rozliczeniem. Pozwana zwróciła kwotę 12. 370,26 zł 30 lipca 2020 r., a zatem w terminie wynikającym z umowy. Z powyższych względów Sąd oddalił powództwo, o czym orzeczono w pkt 1 wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt 2 wyroku zgodnie z wyrażoną w art. 98 § 1 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania. Strona powodowa zobowiązana jest zwrócić pozwanej koszty procesu, które obejmują wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego, którego wysokość ustalono na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) na kwotę 3 600 zł. Od kwoty zasądzonej tytułem kosztów procesu Sąd przyznał stronie pozwanej odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z art. 98 § 1 1 k.p.c.