III C 301/24

Sąd Rejonowy w Szczecinie oddalił powództwo banku (...) Bank S.A. przeciwko R. M. o zapłatę kwoty 49 985,63 zł tytułem bezpodstawnego wzbogacenia lub alternatywnie o zasądzenie kwoty 23 701,05 zł tytułem waloryzacji kapitału kredytu. Sprawa dotyczyła umowy kredytu hipotecznego nominowanego do franka szwajcarskiego z 2006 roku, która została prawomocnie uznana za nieważną wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie (sygn. akt I C 429/21) i utrzymanym w mocy przez Sąd Apelacyjny w Szczecinie (sygn. akt I ACa 396/22). Bank domagał się zwrotu kapitału wraz z dodatkowymi kwotami, argumentując, że pozwana uzyskała korzyść majątkową lub nastąpił spadek siły nabywczej pieniądza. Sąd, opierając się na orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) i Sądu Najwyższego (SN), w tym wyrokach w sprawach C-520/21, C-140/22, C-756/22, C-488/23 oraz postanowieniu I CSK 2971/24, stwierdził, że bank nie może dochodzić roszczeń wykraczających poza zwrot nominalnej kwoty wypłaconego kapitału. Uznanie umowy za nieważną jest konsekwencją stosowania przez bank klauzul abuzywnych, a przedsiębiorca nie może czerpać korzyści z własnego bezprawnego działania. Dyrektywa 93/13/EWG ma na celu ochronę konsumentów i zapobieganie stosowaniu nieuczciwych warunków, a przyznanie bankowi dodatkowych świadczeń (waloryzacji, rekompensaty) osłabiłoby odstraszający skutek tej dyrektywy. Sąd oddalił również żądanie ewentualne oparte na art. 358[1] § 3 k.c. (waloryzacja sądowa), wskazując, że przepis ten wyłącza możliwość żądania waloryzacji przez stronę prowadzącą przedsiębiorstwo, jeśli świadczenie pozostaje w związku z prowadzeniem tego przedsiębiorstwa, co miało miejsce w tej sprawie. Ponadto, TSUE w wyroku C-488/23 jednoznacznie stwierdził, że prawo unijne stoi na przeszkodzie waloryzacji świadczenia banku ponad zwrot kapitału i odsetek za opóźnienie. W konsekwencji, sąd oddalił oba powództwa i zasądził od banku na rzecz pozwanej zwrot kosztów procesu w kwocie 3 617 zł.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający