III C 206/25
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd oddalił powództwo gminy o zapłatę odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu przez osobę całkowicie ubezwłasnowolnioną, uznając żądanie za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
Gmina domagała się od pozwanego zapłaty ponad 10 tys. zł za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkalnego. Pozwany był jednak całkowicie ubezwłasnowolniony, cierpiał na dziecięce porażenie mózgowe i nie miał świadomości ani możliwości regulowania zobowiązań. Sąd, powołując się na art. 5 Kodeksu cywilnego, uznał dochodzenie roszczenia od takiej osoby za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i oddalił powództwo.
Powódka, Gmina M. S., wniosła o zasądzenie od pozwanego K. S. kwoty 10 940,97 zł tytułem odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkalnego oraz skapitalizowanych odsetek. Pozwany, który od urodzenia cierpi na dziecięce porażenie mózgowe i jest całkowicie ubezwłasnowolniony, zamieszkiwał w lokalu wraz z matką. Opiekun prawny pozwanego podniósł, że pozwany nie ponosi odpowiedzialności za działania matki i nie ma świadomości ani możliwości regulowania zobowiązań finansowych. Sąd, analizując stan faktyczny i prawny, uznał, że choć roszczenie gminy co do zasady istniało, jego dochodzenie od osoby całkowicie nieświadomej i zależnej od innych stanowi nadużycie prawa podmiotowego w rozumieniu art. 5 Kodeksu cywilnego. Sąd podkreślił, że pozwany nie miał świadomości konsekwencji zadłużenia ani możliwości zmiany sytuacji, a jego korzystanie z lokalu było pochodną decyzji matki. W związku z tym, sąd oddalił powództwo jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, dochodzenie takiego roszczenia od osoby w takim stanie stanowi nadużycie prawa podmiotowego i jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
Uzasadnienie
Pozwany był całkowicie ubezwłasnowolniony, cierpiał na ciężką chorobę od urodzenia i nie miał świadomości ani możliwości kierowania swoim postępowaniem, w tym finansowym. Jego korzystanie z lokalu było pochodną decyzji matki. W związku z tym, żądanie zapłaty odszkodowania od niego było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 5 k.c.).
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie powództwa
Strona wygrywająca
pozwany K. S.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Gmina M. S. | organ_państwowy | powód |
| K. S. | osoba_fizyczna | pozwany |
| B. S. | osoba_fizyczna | współnajemca/matka pozwanego |
Przepisy (3)
Główne
u.o.p.l. art. 18 § 1
Ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego
Podstawa prawna roszczenia o odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu.
k.c. art. 5
Kodeks cywilny
Zasady współżycia społecznego; zakaz nadużywania prawa podmiotowego.
Pomocnicze
u.o.p.l. art. 18 § 2
Ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego
Określa wysokość odszkodowania jako równą czynszowi najmu.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Pozwany jest osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną, niezdolną do samodzielnego kierowania swoim postępowaniem i świadomości zobowiązań. Dochodzenie roszczenia od osoby w takim stanie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 5 k.c.). Korzystanie przez pozwanego z lokalu było pochodną decyzji matki, a nie jego autonomiczną wolą.
Odrzucone argumenty
Roszczenie o odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu jest zasadne w świetle art. 18 u.o.p.l.
Godne uwagi sformułowania
nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony pozwanemu co do zasady przysługiwało roszczenie o odszkodowanie z tytułu bezumownego korzystania z lokalu, niemniej jednak w ocenie Sądu, żądanie pozwu należy ocenić w oparciu o art. 5 k.c. nie miał ani świadomości tego, jakie konsekwencje wiążą się z istnieniem takiego zadłużenia nie miał możliwości zmiany stanu rzeczy, który zaistniał korzystanie przez niego z lokalu mieszkalnego (...) nie było przejawem jego autonomicznej woli lecz jedynie pochodną korzystania z tego lokalu przez jego matkę naruszyła niewątpliwie zasady współżycia społecznego udzielenie powódce przeciwko pozwanemu K. S. ochrony prawnej jest sprzeczne z zasadami współżycia
Skład orzekający
Sebastian Otto
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Zastosowanie art. 5 k.c. w przypadkach dochodzenia roszczeń od osób nieświadomych swoich zobowiązań z powodu ubezwłasnowolnienia lub ciężkiej choroby."
Ograniczenia: Każda sprawa wymaga indywidualnej oceny stanu faktycznego i stopnia świadomości pozwanego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 8/10
Sprawa pokazuje, jak zasady współżycia społecznego i ochrona słabszych mogą przeważyć nad formalnym prawem, nawet w kontekście roszczeń finansowych gminy. Jest to przykład empatii sądu wobec osoby w skrajnie trudnej sytuacji życiowej.
“Gmina chciała ponad 10 tys. zł od nieświadomego niczego 13-latka. Sąd powiedział "nie".”
Dane finansowe
WPS: 10 940,97 PLN
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt: III C 206/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 września 2025 roku Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie Wydział III Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia Sebastian Otto Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Brutkowska po rozpoznaniu 24 września 2025 roku w S. na rozprawie sprawy z powództwa Gminy M. S. przeciwko K. S. o zapłatę oddala powództwo. III C 206/25 UZASADNIENIE wyroku z 24.09.2025r. Pozwem z dnia 11 grudnia 2024 roku powód – Gmina M. S. – Zarząd (...) w S. , reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o zasądzenie od pozwanego K. S. kwoty 10 940,97 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwot: - 9 962,53 złotych od dnia 2 czerwca 2023 roku do dnia zapłaty, - 978,44 złotych od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym tj. od 16 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty, z zastrzeżeniem, że pozwany odpowiada in solidum z B. S. , na podstawie wydanego przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie w dniu 15 listopada 2023 r. nakazu zapłaty w sprawie VI Nc-e (...) . Nadto, wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu żądania pozwu powód wskazał, że pozwany zajmuje bez tytułu prawnego lokal mieszkalny położony przy ul. (...) . Na dochodzoną pozwem kwotę składają się opłaty i odszkodowanie za bezumowne korzystanie z zajmowanego lokalu stanowiące płatne z dołu świadczenie w wysokości 9 962,53 zł za okres od 1 września 2021 r. do 31 maja 2023 r. oraz skapitalizowane na dzień 1 czerwca 2023 r. odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości 978,44 zł. W odpowiedzi na pozew z 13 maja 2025 r, opiekun prawny całkowicie ubezwłasnowolnionego wskazał, że pozwany jest osobą chorującą na dziecięce porażenie mózgowe, od rodzenia jest osobą leżącą i zależną od osób trzecich. Obecnie zamieszkuje on w Domu Pomocy Społecznej w R. . Opiekun zaznaczył, że ze względu na swój stan, pozwany nie może ponosić jakiejkolwiek odpowiedzialności za działanie swojej matki B. S. , a zwłaszcza za sposób dysponowania przez nią środkami finansowymi. Ustalenia fatyczne. Gmina M. S. jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego w S. przy ul. (...) . Niesporne. W dniu 5 grudnia 2013 r. Gmina M. S. - Zarząd (...) w S. (wynajmujący) zawarła z B. S. i K. S. (najemcami) umowę najmu ww. lokalu. Zgodnie z § 4 umowy, najemca zobowiązał się uiszczać wynajmującemu miesięczny czynsz za najem w wysokości 56,65 zł. Stosownie zaś do § 5 umowy, oprócz czynszu najemca obowiązany był uiszczać wynajmującemu opłaty niezależne od właściciela, związane z używaniem lokalu. W § 6 określono, że czynsz najmu oraz opłaty miały być płatne z góry do 10-go dnia każdego miesiąca. Umowa zawarta została na czas oznaczony do 4 grudnia 2014 r. Dowód: - umowa najmu k. 8-10 Po wygaśnięciu umowy B. S. i K. S. nieprzerwanie zamieszkiwali w lokalu. Najemcy nie regulowali opłat związanych z użytkowaniem wynajmowanego lokalu, w związku z czym pismem z dnia 6 czerwca 2023 r. wezwano ich do zapłaty zadłużenia w kwocie 10 940,97 zł. Dowód: - wezwanie do zapłaty wraz z dowodem nadania k. 11-12 Zaległość z tytułu odszkodowania za bezumowne zajmowanie lokalu położonego w S. przy ul. (...) , za okres od 1 września 2021 r. do 31 maja 2023 r. wynosi 9 962,53 zł – przy uwzględnieniu rozliczeń mediów. Odsetki wynoszą 978,44 złotych. Dowód: - kartoteka konta k. 13-14 - zawiadomienie o wysokości opłat k.15 - wyliczenie odsetek k. 16 - umowa o dostarczenie wody k. 47-50 - dane o nieruchomości k. 51-53 - regulamin k. 54-55 - pisma k. 56-110 Pozwany od urodzenia cierpi na dziecięce porażenie mózgowe, jest osobą leżącą, całkowicie zależną od osób trzecich. Postanowieniem Sądu Okręgowego w Szczecinie z 11 lipca 2022 r. wydanym w sprawie X RNs 162/21 K. S. został ubezwłasnowolniony całkowicie z powodu upośledzenia umysłowego. Jego opiekunem prawnym został ustanowiony K. B. . K. S. posiada rozeznanie odpowiadające osobie poniżej 13 r.ż. i nie potrafi samodzielnie kierować swoim postępowaniem. Nie umie dokonywać operacji pieniężnych, nie robi opłat, zakupów, nie zna wartość pieniądza. Zupełnie nie orientuje się w realiach ekonomiczno-społecznych. Ze względu na znaczne obniżenie funkcji intelektualnych i niepełnosprawność ruchową, wymaga pomocy praktycznie w każdym zakresie, przy załatwianiu spraw, w tym urzędowych. Dowód: - postanowienie z 11 lipca 2022 r., X RNs 162/21 k. 21 - postanowienie z 22 marca 2023 r., VIII RNs 326/22 k. 22 - akta X RNs 162/21 Rozważania. Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie i jako takie podlegało oddaleniu w całości. Powódka dochodziła od pozwanego zapłaty kwoty 10 940,97 zł tytułem odszkodowania za zajmowanie bez tytułu prawnego lokalu położonego w S. przy ul. (...) , stanowiącego własność Gminy M. S. . K. S. w okresie objętym pozwem, tj. od 1 września 2021 r. do 31 maja 2023 r. zamieszkiwał w ww. nieruchomości i nie uiszczał z tego tytułu żadnych opłat. Obowiązek pozwanego K. S. względem powódki polegający na uiszczaniu co miesiąc do dnia opróżnienia lokalu odszkodowania, znajduje oparcie prawne w treści art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego . Odszkodowanie, o którym mowa, odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu (art. 18 ust. 2 cyt. ustawy). Pozwany postanowieniem z 11 lipca 2022 r. został ubezwłasnowolniony całkowicie, ustanowiony został dla niego opiekun prawny. Obecnie przebywa w Domu Pomocy Społecznej. Ze sporządzonej na potrzeby postępowania o ubezwłasnowolnienie opinii sądowo psychiatryczno-psychologicznej wynika, że K. S. cierpi na dziecięce porażenie mózgowe, jest osobą upośledzoną umysłowo. Co więcej, pozwany posiada rozeznanie odpowiadające osobie poniżej 13 r.ż. i nie potrafi samodzielnie kierować swoim postępowaniem. Nie umie dokonywać operacji pieniężnych, nie robi opłat, zakupów, nie zna wartość pieniądza. Zupełnie nie orientuje się w realiach ekonomiczno-społecznych. Ze względu na znaczne obniżenie funkcji intelektualnych i niepełnosprawność ruchową, wymaga pomocy praktycznie w każdym zakresie, przy załatwianiu spraw, w tym urzędowych. Powyższe prowadzi jednoznacznie do wniosku, że pozwany nie miał świadomości obowiązku opuszczenia lokalu i obowiązku uiszczania za niego opłat. W ocenie Sądu Rejonowego powódce co do zasady przysługiwało roszczenie o odszkodowanie z tytułu bezumownego korzystania z lokalu, niemniej jednak w ocenie Sądu, żądanie pozwu należy ocenić w oparciu o art. 5 k.c. , zgodnie z którym nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego; takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Sytuacja taka stanowi nadużycie prawa podmiotowego. Przez zasady współżycia społecznego należy rozumieć podstawowe zasady etycznego i uczciwego postępowania. Odmowa udzielenia ochrony powinna być uzasadniona istnieniem okoliczności rażących i nieakceptowanych w świetle wartości powszechnie uznawanych w społeczeństwie. W orzecznictwie przyjmuje się, iż nadużycie prawa podmiotowego to zachowanie rażące, nieakceptowalne z aksjologicznego, ewentualnie teleologicznego punktu widzenia, a zwroty użyte w art. 5 k.c. w istocie oznaczają odesłanie do zasad słuszności, dobrej wiary w sensie obiektywnym, zasad uczciwości obowiązującej w stosunkach cywilnoprawnych i zasady lojalności wobec partnera. Same zasady współżycia społecznego to nieskodyfikowane powszechne normy postępowania, funkcjonujące aktualnie w społeczeństwie i mające na celu ochronę społecznie akceptowanych wartości (czyli stanów rzeczy) lub dóbr niematerialnych. Zasady współżycia społecznego stanowią reguły zachowania się nienormowane co do swej treści przez przepisy prawne (normy prawne). Stanowią one w istocie uzupełnienie porządku prawnego wynikającego z norm prawa. Nie ulega wątpliwości, iż stosowanie art. 5 k.c. wymaga ostrożności i umiaru oraz wnikliwego rozważenia okoliczności danej sprawy, a orzeczenie musi się opierać na wszechstronnym uwzględnieniu okoliczności konkretnego wypadku. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, należy uznać, że nie ulega wątpliwości, że roszczenie strony powodowej Gminy M. S. – Zarządu (...) o zapłatę kwoty 10 940,97 zł tytułem opłaty za bezumowne korzystanie z lokalu istniało. Niemniej jednak powstanie tego zadłużenia wynikało z okoliczności faktycznych, w całości niezależnych od pozwanego K. S. . Całościowa analiza akt sprawy o ubezwłasnowolnienie pozwanego prowadzi do wniosku, że nie miał on ani świadomości tego, jakie konsekwencje wiążą się z istnieniem takiego zadłużenia, o ile w ogóle zdawała sobie sprawę z tego, że jego matka nie regulują opłat za lokal, w którym wspólnie z nim zamieszkuje, ani też – nawet gdyby usilnie chciał – nie miał możliwości zmiany stanu rzeczy, który zaistniał. Nie ulega przy tym wątpliwości, że pozwany ze względu na swój stan zdrowia, który trwa nieprzerwanie od jego narodzin, nie jest osobą zdolną do podjęcia zatrudnienia, które w jakimkolwiek zakresie umożliwiłoby mu spłatę zobowiązania. Nie ulega również wątpliwości, że w sytuacji K. S. , który od urodzenia jest osobą całkowicie zależną od osób trzecich, korzystanie przez niego z lokalu mieszkalnego należącego do powódki w okresie objętym zarzutem, nie było przejawem jego autonomicznej woli lecz jedynie pochodną korzystania z tego lokalu przez jego matkę – B. S. . Powódka decydując się na wytoczenie powództwa o zapłatę odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu przeciwko osobie, która w spornym okresie nie potrafiła pokierować swoim postępowaniem, będąc zależnym od woli osób trzecich, i która wraz z matką – z jej woli – zaspakajała właśnie w tym, a nie w innym lokalu swoją podstawową potrzebę życiową polegającą na zamieszkiwaniu, naruszyła niewątpliwie zasady współżycia społecznego. W tej sytuacji udzielenie powódce przeciwko pozwanemu K. S. ochrony prawnej jest sprzeczne z zasadami współżycia, a to zgodnie z regulacją art. 5 k.c. czyni powództwo nieuzasadnionym. W ocenie sądu, mając na uwadze powyższe rozważania, powództwo przeciwko K. S. o zapłatę odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkalnego, podległo oddaleniu w całości. .
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI