III C 132/25
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuPowód (...) S.A. wniósł o zasądzenie od pozwanej J. D. kwoty 22.086,73 zł tytułem zwrotu subwencji finansowej z programu Tarcza Finansowa 1.0. Bank argumentował, że pozwana złożyła nieprawdziwe oświadczenie, twierdząc, że na dzień 31 grudnia 2019 r. prowadziła działalność gospodarczą, podczas gdy w rzeczywistości prowadziła jedynie działalność oświatową. Pozwana J. D. wniosła o oddalenie powództwa, wskazując, że prowadzi przedszkole od 2007 r., co stanowi działalność gospodarczą, a także dokonała zwrotu części subwencji. Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie oddalił powództwo. Sąd ustalił, że pozwana prowadziła przedszkole od 2007 r., co jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 43¹ Kodeksu cywilnego, mimo braku wpisu do CEIDG, który nie był obligatoryjny dla tego typu działalności. Sąd uznał oświadczenie pozwanej za zgodne z prawdą, zwłaszcza że przedstawiciel banku potwierdził, iż wpis do rejestru szkół i placówek oświatowych będzie wystarczający. Ponadto, bank wydał decyzję o przyznaniu subwencji bez zastrzeżeń. Sąd podkreślił, że ciężar dowodu spoczywał na powodzie, który nie wykazał zasadności roszczenia, w tym nie udowodnił sposobu zaliczenia dokonanych wpłat na poczet odsetek zgodnie z art. 451 k.c. Sąd uznał również, że dochodzenie zwrotu subwencji przez bank, instytucję powołaną do pomocy przedsiębiorstwom w kryzysie, stanowi nadużycie prawa podmiotowego w rozumieniu art. 5 k.c., ponieważ jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i celem programu pomocowego. W konsekwencji, powództwo zostało oddalone.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja pojęcia przedsiębiorcy w kontekście programów pomocowych, stosowanie art. 5 k.c. do działań instytucji publicznych, ciężar dowodu w sprawach o zwrot świadczeń.
Orzeczenie dotyczy specyfiki programu Tarcza Finansowa 1.0 i może wymagać uwzględnienia odmiennych regulaminów lub przepisów w innych sprawach.
Zagadnienia prawne (3)
Czy oświadczenie przedsiębiorcy o prowadzeniu działalności gospodarczej na dzień 31 grudnia 2019 r. jest prawdziwe, jeśli prowadził on jedynie działalność oświatową?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, prowadzenie placówki oświatowej od 2007 r. stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu prawa, nawet bez wpisu do CEIDG, jeśli ma charakter zarobkowy, zorganizowany i ciągły.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że działalność oświatowa prowadzona od 2007 r. ma charakter zarobkowy, zorganizowany i ciągły, co kwalifikuje ją jako działalność gospodarczą. Brak obligatoryjnego wpisu do CEIDG nie wyklucza statusu przedsiębiorcy. Potwierdzenie ze strony banku oraz fakt przyznania subwencji bez zastrzeżeń dodatkowo przemawiały za prawdziwością oświadczenia.
Czy dochodzenie przez bank zwrotu subwencji finansowej, udzielonej w ramach programu pomocowego w czasie pandemii, stanowi nadużycie prawa podmiotowego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, jeśli bank nie wykaże zasadności roszczenia i działa wbrew celom programu pomocowego, może to być uznane za nadużycie prawa podmiotowego.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że dochodzenie zwrotu środków przez instytucję publiczną, która miała wspierać przedsiębiorstwa w kryzysie, jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i celem programu. Pozwana placówka oświatowa była szczególnie dotknięta pandemią, a środki miały zapewnić jej funkcjonowanie. Działanie banku podważa zaufanie do pomocy publicznej.
Czy ciężar dowodu w zakresie wykazania zasadności roszczenia o zwrot subwencji spoczywa na powodzie?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, zgodnie z art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c., powód jest zobowiązany do udowodnienia faktów, z których wywodzi skutki prawne.
Uzasadnienie
Sąd stwierdził, że powód nie sprostał obowiązkowi dowodowemu, nie przedkładając wystarczających dowodów na poparcie swojego roszczenia, w tym na sposób zaliczenia wpłat na poczet odsetek. Twierdzenia niepoparte dowodami zostały pominięte.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| (...) S.A. | spółka | powód |
| J. D. | osoba_fizyczna | pozwana |
Przepisy (6)
Główne
k.c. art. 5
Kodeks cywilny
Nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem lub zasadami współżycia społecznego. Powództwo oddalone jako nadużycie prawa.
k.c. art. 43¹
Kodeks cywilny
Definicja przedsiębiorcy, mająca charakter zarobkowy, zorganizowany i ciągły.
k.p.c. art. 98 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Zasada odpowiedzialności za wynik procesu, skutkująca zasądzeniem kosztów od strony przegrywającej.
k.p.c. art. 232
Kodeks postępowania cywilnego
Obowiązek stron do wskazywania dowodów na poparcie swoich twierdzeń.
k.c. art. 6
Kodeks cywilny
Rozkład ciężaru dowodu.
Pomocnicze
k.c. art. 451
Kodeks cywilny
Dokonane przez pozwaną wpłaty zaliczone zostały na spłatę odsetek ustawowych za opóźnienie.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Prowadzenie placówki oświatowej od 2007 r. stanowi działalność gospodarczą. • Brak wpisu do CEIDG nie wyklucza statusu przedsiębiorcy, gdy działalność ma charakter zarobkowy, zorganizowany i ciągły. • Oświadczenie o prowadzeniu działalności na 31.12.2019 r. było prawdziwe. • Dochodzenie zwrotu subwencji przez bank stanowi nadużycie prawa podmiotowego (art. 5 k.c.). • Powód nie wykazał ciężaru dowodu (art. 6 k.c., art. 232 k.p.c.). • Środki z subwencji były przeznaczone na utrzymanie placówki oświatowej i zatrudnienia, zgodnie z celem programu.
Odrzucone argumenty
Pozwana złożyła nieprawdziwe oświadczenie dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej na dzień 31 grudnia 2019 r. • Naruszenie § 3 ust. 6 regulaminu programu Tarcza Finansowa 1.0. • Zastosowanie art. 451 k.c. do zaliczenia wpłat na poczet odsetek.
Godne uwagi sformułowania
brak jest podstaw do wytoczenia powództwa • nie sposób wywnioskować, na jakiej podstawie powód domaga się zwrotu kwoty • pozwana prowadziła działalność gospodarczą w rozumieniu art. 43 1 Kodeksu cywilnego • brak wpisu do CEIDG nie oznacza automatycznie, że dana osoba nie jest przedsiębiorcą • powódka wydała decyzję o przyznaniu subwencji, a jakiekolwiek zastrzeżenia nie miały wówczas miejsca • strona powodowa nie sprostała obowiązkowi wynikającemu z art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. • wobec niespełnienia przez powoda obowiązku dowodowego, żądanie pozwu należało oddalić jako nieudowodnione • wytoczenie powództwa przez (...) Fundusz (...) w niniejszej sprawie stanowi nadużycie prawa podmiotowego w rozumieniu art. 5 k.c. • dochodzenie przez powoda roszczenia zwrotnego w sytuacji, gdy nie wykazano, aby środki zostały wydatkowane niezgodnie z celem subwencji, należy ocenić jako sprzeczne z założeniami i duchem programu pomocowego
Skład orzekający
Sebastian Otto
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia przedsiębiorcy w kontekście programów pomocowych, stosowanie art. 5 k.c. do działań instytucji publicznych, ciężar dowodu w sprawach o zwrot świadczeń."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyfiki programu Tarcza Finansowa 1.0 i może wymagać uwzględnienia odmiennych regulaminów lub przepisów w innych sprawach.
Wartość merytoryczna
Ocena: 8/10
Sprawa dotyczy powszechnie znanego programu pomocowego w czasie pandemii i pokazuje, jak sąd może stanąć w obronie przedsiębiorcy przed instytucją publiczną, powołując się na zasady współżycia społecznego.
“Bank chciał zwrotu subwencji, sąd: to nadużycie prawa! Kluczowa sprawa dla przedsiębiorców z Tarczy Finansowej.”
Dane finansowe
WPS: 22 086,73 PLN
zwrot kosztów procesu: 3617 PLN
Sektor
edukacja
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.