III AZP 10/88

SA/Rz 524/03 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-04-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-04-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Joanna Zdrzałka
Robert Sawuła
Ryszard Bryk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 145 § 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk /spr./ Sędziowie WSA Robert Sawuła AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: sekr.sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. H. i W. H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania rozbiórki linii telefonicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002 r. Nr [...], II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. H. koszty postępowania sądowego w kwocie 10 zł /słownie: dziesięć/, III. oddala skargę W. H., co do linii telefonicznej usytuowanej na działce Nr 966/2 oraz odrzuca jej skargę odnośnie linii telefonicznej umiejscowionej na działce Nr 957/1.
Uzasadnienie
SA/Rz 524/03
U Z A S A D N I E N I E
Zaskarżoną decyzją z dnia [...].03.2003 r., Nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego
z dnia [...].10.2002 r., Nr [...] odmawiającą wydania A. S.A – właścicielowi sieci telefonicznej na Osiedlu P., nakazu rozbiórki linii telefonicznej podwieszonej nad działką nr ewid. 966/2 obr. 215 położonej w R. przy ul. U.-G.
Wskazaną decyzję wydał na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 38, poz. 228 z późn. zm./ w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane /tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm./ oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył, że W. H. i J. H. we wniosku
z dnia 6.07.2000 r. żądali sprawdzenia prawidłowości rozbudowy linii telefonicznej dokonanej przez Z. T. pod koniec 1999 r. w rejonie ulic G.-U. w R. i wnosili o wydanie decyzji nakazującej usunięcie linii telekomunikacyjnych podwieszonych nad działką nr 957/1, w przypadku stwierdzenia podwieszenia linii niezgodnie z przepisami prawa. Sprawę podwieszenia linii telefonicznej nad działką nr 957/1 obr. 215 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego rozstrzygnął decyzją z dnia [...].09.2000 r., Nr [...], którą umorzył postępowanie z uwagi na wykonanie demontażu dwu kabli podwieszonych samowolnie w 1999 r.
Pismem z dnia 16.02.20001 r. W. H. i J. H. wystąpili z nowym żądaniem usunięcia linii istniejącej nad działką nr 966/2 obr. 215 w R., stanowiącej własność J. H.
W kolejnym piśmie z dnia 3.12.2001 r. żądali usunięcia słupa telefonicznego umiejscowionego na działce nr 966/2 i linii telefonicznych podwieszonych nad tą działką oraz usunięcia pozostałej linii z działki nr 957/1. Organ odwoławczy stwierdził, że sprawa linii telekomunikacyjnych na działce nr 957/1 została zakończona decyzją ostateczną organu I instancji z dnia [...].09.2000 r., zatem do rozstrzygnięcia pozostała sprawa legalności sieci teletechnicznej na osiedlu oraz sprawa rozbiórki słupa i linii na działce nr 966/2.
Rozpatrując w takim zakresie sprawę, organ I instancji ustalił, że sieć teletechniczna na osiedlu oraz podwieszenie linii telekomunikacyjnej nad działką nr 966/2 obręb 215 w R. były wykonane w 1992 roku. Sieć telefoniczna na osiedlu była realizowana przez S. K. T. i przyjęta przez A. S.A. Obecny właściciel tej linii nie wykazał się pozwoleniem na budowę, przeto organ uznał, iż linia ta została wybudowana samowolnie.
W następstwie tego organ I instancji postanowieniem z dnia [...].12.2001 r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 56 prawa budowlanego z 1974 r. zobowiązał A. S.A. do przedłożenia stosownej ekspertyzy technicznej.
Zobowiązana wykonała nałożony obowiązek.
Z ekspertyzy technicznej linii telekomunikacyjnej napowietrzno-doziemnej R. Osiedle P. wynika, że sieć ta była wybudowana w latach 1991 – 92 i jest wykonana w sposób prawidłowy, zgodnie z przepisami technicznymi, a w opracowaniu nie wskazano żadnych robót budowlanych koniecznych do wykonania. W ekspertyzie podano również, iż linia telekomunikacyjna nie zagraża zdrowiu i życiu ludzi.
W takiej sytuacji organ I instancji uznał, że nie występują przesłanki z art. 37 prawa budowlanego z 1974 roku i wobec tego odmówił wydania nakazu rozbiórki tej linii.
Od decyzji organu I instancji wniosła odwołanie W. H. działająca w imieniu własnym i w imieniu syna J. H. i zarzuciła, iż powyższy organ ustalenia faktyczne oparł na dokumentacji z kwietnia 1992 r. Opracowana dokumentacja uwzględnia budynki wybudowane w późniejszym czasie i oznacza to, że była wykonana w innym terminie. Zawiera dane z 1999 roku. Słup telefoniczny jest postawiony w samym środku zjazdu na działkę nr 966/2 z ulicy G. i utrudnia użytkowanie tej działki. Natomiast zjazd z ulicy Ustrzyckiej jest utrudniony ze względu na położenie wysokich krawężników.
Słup nie był uwidoczniony na mapach i dlatego w czasie opracowywania przebudowy ulicy U. nie uwzględniono zjazdu na działkę od strony tej ulicy, lecz od strony ulicy G. Zgodnie z art. 40 prawa budowlanego z 1974 roku organ, który wydał decyzję, powinien zobowiązać stronę do uzyskania zgody właściciela działki na wykonanie robót na cudzym gruncie. Organ I instancji opierał się tylko na wyjaśnieniach pracowników T.
Organ odwoławczy przeprowadził w terenie rozprawę administracyjną /21.02.2003 r./ i podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu wyjaśnił, że zarzut jakoby to organ I instancji opierał się na dokumentacji pochodzącej rzekomo z 1999 roku, nie ma potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W aktach administracyjnych znajdują się kserokopie fragmentów projektu wraz z protokołem Zespołu Uzgodnień Dokumentacji Projektowych nr [...], uzgodnienia trasy sieci telefonicznej napowietrzno-kablowej R. ul. S. – ul. W. dla Społecznego Komitetu Telefonizacji R.-P. z dnia 19.06.1991 r. oraz fragmenty dokumentacji technicznej powykonawczej Osiedle K. [...] z kwietnia 1992 r. Dokumenty te wprawdzie nie zastępują pozwolenia na budowę, ale bezspornie świadczą o czasie realizacji inwestycji przed 1995 r. Dokumenty te pozwalają ustalić, że słup nr 7 postawiony na działce nr 966/2 jest słupem rozdzielczym i służy jako podpora istniejącej sieci telekomunikacyjnej oraz dla przyłączy poprowadzonych od słupa do budynków. Był postawiony przed 1995 rokiem. Sieć telekomunikacyjna przebiegająca nad działką nr 966/2 składa się z kabli zbiorczych 50 x 4/550 i 10 x 4/40 oraz z dwu cienkich kabli abonenckich oraz przyłączy.
Podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 21.02.2003 r., W. H. podniosła, że budynek mieszkalny istniejący w niedalekiej odległości od słupa nr 7 po drugiej stronie ulicy U., wybudowany za budynkiem nr 17, został wybudowany w 1994 r., zatem nie mógł być uwidoczniony na mapie z 1992 r.
Zdaniem odwołującej się przytoczona okoliczność potwierdza jej twierdzenia, że dokumentacja opracowana przez Telekomunikację bazuje na danych naniesionych na mapy w 1999 r., a nie na danych z 1992 r., jak podano w dokumentacji.
Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska odwołującej się i wyjaśnił, że na kopii mapy ewidencyjnej z 13.09.2000 r. za budynkiem nr 17 przy ul. U. widnieje budynek zlokalizowany na działce nr 1383/2. Budynek ten leży na linii prostej poprowadzonej przez ścianę budynku gospodarczego istniejącego na działce nr 1390 i przez ścianę budynku jednorodzinnego nr 25 istniejącego na działce nr 1324/2. Dokumentacja techniczna powykonawcza Osiedle K. [...] z kwietnia 1992 r. zawiera mapę sytuacyjno-wysokościową z naniesionym budynkiem nr [...], słupem u zbiegu ulic U.-G., wrysowaną siecią teletechniczną oraz opisanym wyżej budynkiem gospodarczym i mieszkalnym nr [...]. Na linii prostej łączącej ściany tych dwóch budynków na mapie nie występuje żaden budynek.
Oznacza to, że dokumentacja techniczna powykonawcza z kwietnia 1992 r. nie zawiera danych z 1994 r. Również w inwentaryzacji powykonawczej z 1992 r. włączonej do ekspertyzy technicznej linii telekomunikacyjnej napowietrzno-doziemnej R. – Osiedle P. na rys. nr 2 nie jest uwidoczniony budynek obecnie istniejący na działce nr 1383/2. Słup żelbetowy ażurowy oznaczony nr 7, umiejscowiony na działce nr 966/2, jest ustawiony w narożu tej działki w odległości około 0,8m od strony ul. G. i około 1,5m od strony ul. U. W ogrodzeniu od strony ul. U. nie ma bramy wjazdowej na działkę nr 966/2. Także w ogrodzeniu od strony ul. G. w pobliżu tego słupa nie ma bramy wjazdowej. W takim stanie rzeczy niezasadny jest zarzut, iż przedmiotowy słup w znacznym stopniu utrudnia zjazd z ulicy G. na w/w działkę.
W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że nie ma dowodów, że sieć teletechniczna była wykonana po dniu 1.01.1995 r. Z tego względu w sprawie należało stosować przepisy prawa budowlanego z 1974 roku. Wedle art. 37 tego prawa obiekt podlega przymusowej rozbiórce tylko wtedy, gdy został wybudowany na terenie, który w planie miejscowym nie jest przeznaczony pod ich budowę lub powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.
Działka nr 966/2 obr. 215 znajduje się w terenie zabudowy mieszkaniowej, a zapis miejscowego planu nie zawiera zakazu wykonywania uzbrojenia terenu sieciami napowietrznymi, zaś linia telekomunikacyjna nie zagraża zdrowiu i życiu ludzi. W takiej sytuacji nie było podstaw do wydania nakazu rozbiórki tej linii.
Poruszona przez odwołującą się sprawa naruszenia własności, nie należy do właściwości organów nadzoru budowlanego i należy jej dochodzić przed sądami powszechnymi.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie, skarżący W. H. i J. H. wnieśli cytuję: "o wydanie decyzji związanej z usunięciem słupa z narożnika działki nr ew. 966/2 oraz linii telefonicznych z działek 966/2 i 957/1 położonych w R. przy ulicy G. i U. –M.".
W motywach skargi podnieśli, że w 1999 r. Z. T. w R. rozbudował sieć telefoniczną na Osiedlu P. i zostały wówczas podwieszone dodatkowe linii telefoniczne. W tej sytuacji zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wydanie decyzji nakazującej usunięcie podwieszonych linii telefonicznych w 1999 roku z ich działek oraz "w przypadku potwierdzenia samowoli budowlanej o usunięcie linii i słupa, których budowa nastąpiła w 1992 roku".
W 2000 r. T. usunęła 2 kable telefoniczne przebiegające przez działkę 957/1 obr. 215, ale pozostał jeszcze jeden kabel podwieszony w 1992 roku. Odnośnie 3 linii, które zostały podwieszone nad działką 966/2 pracownicy A. S.A. wyparli się rozbudowy i twierdzili, że te linie były już podwieszone w 1992 r.
W 2001 r. pracownicy tej Firmy przedstawili pewne dokumenty związane z budową sieci telefonicznej w tym rejonie. W tych dokumentach znajdowała się mapka zawierająca datę 1992 r., na której był wyrysowany szkic budynków i przyłączy telefonów w rejonie ulicy Ustrzyckiej oraz zaznaczono na niej wszystkie kable wpięte do słupa umieszczonego na działce nr 966/2.
Na tej mapce wyrysowany był przyłącz do budynku który w 1992 r. jeszcze nie istniał, ponieważ jego budowa nastąpiła w latach 1994 lub 1995. Obecnie ma on numer [...]. Ten szczegół mógł świadczyć o tym, że mapa przedstawia dane z innego okresu i że rozbudowa sieci telefonicznej nastąpiła po 1995 r. Podczas rozprawy administracyjnej w dniu 21.02.2003 r. w aktach sprawy tej mapki już nie było.
W decyzji organ II instancji określił, iż na przedstawionych mapkach za budynkiem nr [...] od ulicy U. są widoczne budynki gospodarcze i budynek oznaczony nr [...] i dał wiarę wyjaśnieniom pracowników A. S.A. Organ ten przyjął, że sieć telefoniczna w tym rejonie była wybudowana w 1992 r.
Organ II instancji opierając się na art. 37 prawa budowlanego z 1974 r. uznał, że słup telefoniczny jak i linie nie są przeszkodą, bo w pobliżu słupa nie ma bramy wjazdowej, a do organu nadzoru budowlanego nie należą czynności zmierzające do uzyskania pozwolenia na wykonanie zjazdu na działkę.
Wjazd na działkę nr 966/2 jest możliwy tylko od strony ulicy U. lub G.
Przed przebudową ulicy U. z tej strony był wjazd. Podczas przebudowy ułożono bardzo wysokie krawężniki i wjazd ciężkimi samochodami niszczy kostkę brukową na chodniku. Wprawdzie z tej strony nie ma typowej bramy, ale na słupach jest zaczepiona siatka, którą zdejmuje się za każdym razem, gdy wjeżdża ciężki samochód.
W narożniku działki u zbiegu ulic U. - G. występuje zaniżenie krawężników i mocniejsze utwardzenie podłoża pod kostką brukową.
Przeszkodą w umieszczeniu bramy w tym miejscu jest właśnie stojący słup telefoniczny postawiony w wyniku samowoli budowlanej. Właściciel sieci telefonicznej umiejscowił słup na działce nr 966/2 bez zgody właściciela działki.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi z przyczyn przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na uwzględnienie zasługuje tylko skarga J. H. /co do linii telefonicznej na działce nr 966/2, obręb 215 w R./.
I. W postępowaniu administracyjnym W. H. żądała usunięcia 1 kabla telefonicznego przebiegającego nad jej działką nr 957/1 i twierdziła, że kabel ten został podwieszony w 1992 roku bez wymaganego pozwolenia na budowę. W roku 1999 podwieszono dwa dalsze kable, także bez pozwolenia, które zostały w 2000 r. zdemontowane przez A. S.A. W uzasadnieniach decyzji /I i II instancji/, organy nadzoru budowlanego wyjaśniły, że jesienią 1999 r. A. S.A., bez wymaganego pozwolenia na budowę podwiesiła 2 kable telefoniczne nad w/w działką, które w 2000 r. zostały usunięte i w związku z tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją ostateczną z dnia [...].09.2000 r., nr [...] umorzył postępowanie w sprawie podwieszenia linii telefonicznej nad działką nr ewid. 957/1, obręb 215 w R., stanowiącą własność W. H. i B. H. /w/w decyzja K. 2 akt I instancji/. Mając na uwadze przytoczoną decyzję, organy przyjęły, ze sprawa podwieszenia linii telefonicznej nad tą działką nr 957/1 została ostatecznie rozstrzygnięta. Organ I instancji w osnowie decyzji z dnia [...].10.2002 r., Nr [...] nie odniósł się do żądania W. H., czyli nie rozstrzygnął sprawy dotyczącej pozostawienia 1 kabla telefonicznego na tej działce /decyzja K. 57 akt I instancji/. Notabene organy w tej sprawie nie prowadziły postępowania wyjaśniającego, czyli nawet nie sprawdziły czy nad działką nr 957/1 przebiega obecnie 1 kabel telefoniczny, jak to twierdzi W. H.
W remonstracji /odwołaniu/ wniesionej w imieniu własnym i syna J. H. /pełnomocnictwo z dnia 3.12.2001 r. – obejmujące postępowanie w sprawie [...], czyli tylko przed organem I instancji – dołączone do pisma z dnia 3.12.2001 K. 46 akt administracyjnych I instancji/ wniosła cytuję: "wnoszę odwołanie od decyzji odmawiającej nakazu rozbiórki linii telefonicznej nad działką 966/2 obr. 215 wykonanej we wrześniu 1999 r., a nie jak podaje organ nadzoru budowlanego przed 1 stycznia 1995 r. oraz nad działką 957/1 obr. 215 położonej przy ulicy G.-M. wykonanej w 1992 roku".
Organ odwoławczy na podkreślone żądanie W. H. nie zwrócił uwagi i nie zauważył, że decyzja organu I instancji z dnia [...].10.2002 r. nie zawiera rozstrzygnięcia co do tego żądania.
Organ ad quem /odwoławczy/ w takiej sytuacji powinien wyjaśnić rzeczywistą intencję strony i w razie popierania odwołania powinien stwierdzić jego niedopuszczalność /art. 134 k.p.a./, w razie zaś oświadczenia, iż chodzi w tym zakresie o uzupełnienie decyzji organu I instancji – powinien umorzyć postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. /por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7.07.1988 r., III AZP 10/88, OSNCAP 9/1990, poz. 116 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1.04.1998 r., I SA/Wr 796/96 – niepublikowany/.
Odmienny pogląd prezentowany jest w piśmiennictwie prawniczym, wedle którego w takiej sytuacji kiedy odwołujący się wnosi o uzupełnienie decyzji w zakresie żądania nierozstrzygniętego przez organ I instancji, organ II instancji nie umarza postępowania odwoławczego w tym zakresie, lecz obowiązany jest na podstawie art. 65 k.p.a. przekazać takie żądanie organowi właściwemu w celu rozpatrzenia /por. Grzegorz Łaszczyca, Andrzej Matan – Umorzenie ogólnego postępowania administracyjnego, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2002 r. str. 126 in fine/.
Skoro w przedmiotowej kwestii, organ I instancji nie prowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie ewentualnego pozostawienia 1 kabla telefonicznego na działce nr 957/1, zatem pouczenie o możliwości potraktowania odwołania jako wniosku o uzupełnienie rozstrzygnięcia prowadziłoby do znacznego przedłużenia postępowania administracyjnego i tym samym byłoby wątpliwe na tle zasady szybkości i prostoty postępowania administracyjnego /art. 12 k.p.a./.
Organ II instancji zaskarżoną decyzją z dnia [...].03.2003 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...].10.2002 r. odmawiającej nakazania A. S.A. – rozbiórkę linii telefonicznej podwieszonej nad działką nr 966/2, obręb 215 w R., czyli orzekł w granicach rozstrzygnięcia przez organ I instancji.
W skardze z dnia 3.03.2003 r. skarżąca m. innymi ponowiła żądanie odnośnie usunięcia linii telefonicznej z jej działki nr 957/1 i zarzuciła, że T. nie usunęła kabla telefonicznego, który został podwieszony nad jej działką w 1992 roku.
Oznacza to, że jej skarga w tym zakresie dotyczy sprawy, która nie została rozstrzygnięta, czyli aktu nieistniejącego /sententia non existens/. Brak rozstrzygnięcia w podanym zakresie powoduje, że skarga w tym zakresie jest niedopuszczalna i w związku z tym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, nazwanej dalej skrótem p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./, cytowanej niżej jako przepisy wprowadzające, odrzucił skargę W. H. w części dotyczącej linii telefonicznej zawieszonej na działce nr 957/1. Za stosowaniem w takiej sytuacji art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. przemawia literatura prawnicza /por. Tadeusz Woś – Postępowanie sądowo-administracyjne, Wyd. Prawnicze "Lexis-Nexis", W-wa 2004 str. 109-110 oraz Jan, Paweł Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Prawnicze "Lexis-Nexis", W-wa 2004 r., str. 116 pkt 7b/.
Skarga z dnia 3.04.2003 r., sygnowana przez W. H. i J. H. jest skargą wspólną i wynika z niej, że skarżąca kwestionuje również zaskarżoną decyzję w części dotyczącej słupa telefonicznego i linii telefonicznej na działce nr 966/2.
Niesporna jest okoliczność, iż W. H. nie jest właścicielką /współwłaścicielką/ w/w działki, nie przysługują jej w stosunku do tej działki także inne prawa rzeczowe. Skarga wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie, czyli przed 1.01.2004 r., przeto legitymację do jej wniesienia należy oceniać na kanwie art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm./.
Wskazany przepis stanowił, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób.
Pojęcie "każdy, kto ma w tym interes prawny" miał szerszy zakres znaczeniowy niż pojęcie strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.
W związku z tym utrwaliło się zapatrywanie, że uprawnionym do wniesienia skargi była nie tylko osoba mająca interes prawny wynikający z konkretnego przepisu prawa materialnego, ale także podmiot nie mający takiego interesu, który uczestniczył w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony /por. Mariusz Bogusz – Zaskarżenie decyzji administracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wyd. Prawnicze PWN, W-wa 1997 r., str. 34-38/. W. H. uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym jako strona, doręczono jej decyzję, zatem była uprawniona do wniesienia skargi w rozumieniu art. 33 ust. 2 ustawy o NSA. Jednakże zaskarżona decyzja nie dotyczy jej praw i obowiązków odnośnie linii telefonicznej umiejscowionej na działce nr 966/2 zatem Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 powołanych już przepisów wprowadzających jej skargę w tym zakresie oddalił /punkt III wyroku/.
II. Niesporna jest okoliczność, że przedmiotowa linia telefoniczna napowietrzna na Osiedlu P. była wybudowana bez wymaganego pozwolenia na budowę /notatka służbowa z dnia 18.01.2001 r. oraz informacja Urzędu Miasta R. – Wydziału Architektury i Nadzoru Budowlanego z dnia 29.05.2001 r., Nr[...], K. 15 i 28 akt adm. I instancji/.
W toku postępowania administracyjnego zarysował się spór między J. H., a T. czy po 1.01.1995 r. zawieszono nad działką nr 966/2 dodatkowe kable telefoniczne. Skarżący twierdził, że w 1992 r. tj. w czasie budowy linii telefonicznej przez K. B. L. T., następnie przyjętej przez T. wkopano słup telefoniczny żelbetowy – rozdzielczy nr 7 i zawieszono 1 cienki kabel telefoniczny wzdłuż ulicy U., a dodatkowe kable zawieszono 2 lub 3 lata temu /protokół z oględzin z dnia 11.10.2000 r., K. 9 akt adm. I instancji i protokół z rozprawy z dnia 19.07.2001 r., K. 36/. Natomiast przedstawiciele T. twierdzili, że stan faktyczny ustalony w toku oględzin /słup, 2 kable grube i 2 cienkie kable abonenckie/ istnieje od kwietnia 1992 roku /protokół z dnia 22.11.2001 r., K. 43 akt adm. i instancji/.
Na powyższą okoliczność przedłożyli Dokumentację techniczną powykonawczą – Osiedla K. [...] z kwietnia 1992 r. wraz z załącznikami.
Skarżący zakwestionował tą dokumentację i zarzucił, że uwzględnia ona budynki wybudowane w znacznie późniejszym okresie, co świadczy o tym, że zawiera ona dane z lat 1999-2000. Wyjaśnił, że T. przedstawiła w 2001 roku pewne dokumenty związane z budową sieci telefonicznej i w tych dokumentach znajdowała się mapka zawierająca datę 1992 r., na której był wyrysowany przyłącz do budynku który w 1992 r. jeszcze nie istniał, a obecnie ma numer [...]. Mapki tej już nie ma w aktach administracyjnych. Organ odwoławczy odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnił, że budynek mieszkalny, o którym mówi skarżący /nr [...]/, jest pokazany na wyrysie mapy ewidencyjnej z 2000 roku /K. 7 akt II instancji/, który położony jest na działce nr 1383/2 za budynkiem nr [...].
Budynek ten nie jest pokazany w załączniku do inwentaryzacji powykonawczej z 1992 roku, włączonej do ekspertyzy technicznej linii telekomunikacyjnej napowietrzno-doziemnej R. – Osiedle P. – rysunek nr 2 /K. 13 akt II instancji/, ani w jakimkolwiek innym dokumencie z 1992 roku. Zdaniem Sądu, argumentacja organu II instancji dotycząca niezasadności tego zarzutu jest prawidłowa i opiera się na źródłowych dokumentach.
Na marginesie należy nadmienić, iż W. H. na rozprawie sądowej /1.04.2005 r./ oświadczyła, że nie ma dodatkowych dowodów, że kolejne kable telefoniczne były podwieszane nad działką nr 966/2 w latach 1995 r. i 1999 r.
Zdaniem Sądu organy jednakże nie wyjaśniły wszystkich okoliczności faktycznych związanych z omawianą kwestią. Otóż z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2000 r., nr [...] /K. 2 akt adm. I instancji/ wynika, że T. jesienią 1999 roku zawiesiła nad działką nr 957/1 dwa kable telefoniczne.
Oznacza to, iż w roku 1999 T. rozszerzała sieć telefoniczną, zatem należało wyjaśnić trasę przebiegu tych kabli, a w szczególności czy przebiegały również nad działką nr 966/2 i zakres ich rozbiórki w 2000 r.
Gdyby nie ta wątpliwość, to można byłoby podzielić stanowisko orzekających organów, iż art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. – Prawo budowlane /tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm./ przemawiał za stosowaniem przepisów ustawy z dnia 24.10.1974 r. – Prawo budowlane /Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm./ w stosunku do całej samowolnej inwestycji.
Przepisy prawa budowlanego z 1974 roku przewidywały możliwość legalizacji samowoli budowlanej, ale dopiero po ewidentnym wykluczeniu przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2.
Przepis ten stanowił, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy rejonowy organ rządowy administracji ogólnej stwierdzi, że obiekt lub jego część:
1/ znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub
2/ powoduje bądź w zakresie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.
Na karcie 55 akt adm. I instancji znajduje się wyciąg z części opisowej Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Strefy B. – K. P. w R., uchwalonego przez Radę Miasta R. uchwałą Nr [...] z dnia [...].05.1994 r. i ogłoszonego w Dz. Urz. Woj. R. Nr [...], poz. [...] z dnia [...].06.1994 r. Jak wynika z poczynionych przez organy ustaleń, przedmiotowa linia telefoniczna przebiegająca również nad działką nr 966/2 była budowana w latach 1991 – 1992, zatem powyższy plan nie obowiązywał w okresie budowy tej linii.
W ekspertyzie technicznej z października 2002 roku, opracowanej przez S. L. /K. 56 akt adm. I instancji/ stwierdzono, że przedmiotowa linia jest wykonana prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi i normami ZN i BN, nie zagraża zdrowi i życiu osób ją konserwujących oraz zapewnia utrzymanie odpowiednich parametrów technicznych. W ekspertyzie tej nie ma natomiast wzmianki czy usytuowanie słupa telefonicznego w narożu tej działki powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla właściciela tej działki /art. 37 ust. 1 pkt 2 in fine – prawa budowlanego z 1974 roku/. Skarżący twierdził, iż istniejący słup telefoniczny uniemożliwia mu zainstalowanie w tym miejscu bramy wjazdowej na działkę.
Organy ustaliły, że słup telefoniczny /żelbetowy-ażurowy/ jest umiejscowiony w narożu działki nr 966/2 w odległości 0,8-1 m od strony ul. G. i około 1,5m od strony ul. U. Działka nr 966/2 od strony tych ulic jest ogrodzona, nie ma bramy wjazdowej, zatem organ odwoławczy stwierdził, że w takiej sytuacji istniejący łup nie utrudnia korzystania z działki.
Przez pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia, należy rozumieć uciążliwości utrudniające korzystanie z działki lub ograniczające w sposób istotny jej zagospodarowanie, przede wszystkim w zakresie zabudowy. W takim aspekcie organy nie rozważyły sprawy. Z wykazu właścicieli działek /K. 6 akt adm. I instancji/ wynika, że powierzchnia tej działki wynosi 145 m2, ale z działką tą graniczy działka nr 965 o pow. 1072 m2, która również stanowi własność J. H. Tak więc z gospodarczego punktu widzenia działki te stanowią jedną całość.
Z decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].05.2000 r., Nr [...] wynika, iż J. H. na podstawie tej decyzji realizuje budowę wolnostojącego budynku mieszkalnego na działce nr 965 z przyłączami m. innymi energetycznym, który ma przebiegać także przez działkę nr 966/2. Na tej ostatniej działce pozwolenie przewiduje przebudowę gazociągu na odcinku A-B.
W takim stanie rzeczy organy powinny zbadać i rozważyć czy istniejący słup telefoniczny powoduje istotne utrudnienia w realizacji tejże inwestycji oraz czy w takiej sytuacji istnieje odpowiedni dojazd /wjazd/ do tych działek.
Organy na wskazane okoliczności nie zwróciły uwagi i w związku z tym doszło do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
"A." Spółka Akcyjna w W. jest osobą prawną i wedle aktualnego Rejestru Handlowego /K. 27-29 akt sądowych/ jest reprezentowana na zewnątrz przez prezesa łącznie z członkiem zarządu.
Tak więc zgodnie z art. 29 k.p.a. posiadała w tej sprawie zdolność administracyjnoprawną. W przedmiotowej sprawie administracyjnej ustanowiła zgodnie z zasadą reprezentacji pełnomocnika w osobie r. pr. K. K. /K. 14 akt adm. I instancji/.
Orzekające w tej sprawie organy I i II instancji, stosownie do art. 40 § 2 k.p.a. nie doręczyły wydanych decyzji ustanowionemu pełnomocnikowi, lecz obszarowi T. w R., który jest jednostką organizacyjną w/w Spółki Akcyjnej i nie posiadał zdolności administracyjnoprawnej. Pominięcie przez organy pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i uzasadnia wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i wiąże się z podstawą kasacyjną wskazaną w art. 145 § 1 pkt 1 litera b p.p.s.a.
Z przedstawionych względów określonych w punkcie II uzasadnienia, Sąd uwzględnił skargę J. H. i na postawie art. 145 § 1 pkt 1 litera a, b, c, art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 przepisów wprowadzających z dnia 30.08.2002 r. orzekł jak w punkcie I wyroku.
O kosztach postępowania na rzecz skarżącego J. H., Sąd orzekł po myśli art. 200 p.p.s.a. i art. 97 § 2 w/w przepisów wprowadzających.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organy uwzględnią uwagi Sądu zawarte w punkcie II uzasadnienia, a w szczególności:
- zapewnią "A. " SA w W. prawidłowy udział w postępowaniu administracyjny czyli z uwzględnieniem przepisów art. 32 i art. 40 § 2 k.p.a., a także rozważą czy abonenci korzystający z przyłączy od słupa nr 7 mają w tej sprawie przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.,
- zbadają czy podwieszone w roku 1999 kable telefoniczne /2/ nad działką nr 957/1 przebiegały również przez działkę 966/2,
- zbadają dokładnie przesłankę z art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego z 1974 r. dotyczącą ewentualnego pogorszenia warunków użytkowych,
- sprawdzą czy budowa linii telefonicznej w latach 1991-92 była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w tym okresie.