III AUz 62/19

Sygnatura akt III AUz 62/19 POSTANOWIENIE Dnia 16 maja 2019 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Wiesława Stachowiak Sędziowie: SSA Małgorzata Aleksandrowicz del. SSO Renata Pohl /spr./ Protokolant: st. sekr. sądowy Beata Tonak po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy W. O. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. o podstawę wymiaru składek na skutek zażalenia W. O. na zarządzenie Przewodniczącego w VII Wydziale Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 26 lutego 2019 r. sygn. akt VII U 127/19 postanawia: oddalić zażalenie. del. SSO Renata Pohl SSA Wiesława Stachowiak SSA Małgorzata Aleksandrowicz UZASADNIENIE Zarządzeniem z 26 lutego 2019 r. Przewodniczący składu orzekającego w Wydziale VII Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Okręgowego w Poznaniu na podstawie art. 130 § 2 k.p.c. zwrócił odwołanie W. O. z 20 grudnia 2018 r. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. z 26 listopada 2018 r. w sprawie o wysokość podstawy wymiaru składek z powodu nieuzupełnienia braków formalnych odwołania. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że odwołanie zostało wniesione przez Z. G. – doradcę podatkowego i było obarczone brakami. Zarządzeniem z 5 lutego 2019 r. pełnomocnik odwołującego został zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez: nadesłanie oryginału odwołania podpisanego oryginalnie przez pełnomocnika, względnie złożenie oryginalnego podpisu na odwołaniu poprzez Biuro (...) , złożenie odpisu odwołania celem doręczenia płatnikowi składek oraz wykazanie, że pełnomocnik Z. G. może pełnić funkcję pełnomocnika procesowego odwołującego w toku postępowania przed sądem, jak też złożenie oryginału udzielonego pełnomocnictwa, podanie wartości przedmiotu sporu oraz sprecyzowanie żądania odwołania zgodnie z art. 477 14 k.p.c. w terminie tygodnia, pod rygorem zwrotu odwołania. Jednocześnie odwołujący został pouczony o treści art. 87 § 1 i 2 k.p.c. i art. 465 § 1 k.p.c. W zakreślonym na uzupełnienie braków formalnych terminie wpłynęło pismo z 13 lutego 2019 r., sporządzone i podpisane oryginalnie przez nowego pełnomocnika adwokata A. G. i załączone zostały do niego 4 jego odpisy oraz oryginał pełnomocnictwa udzielonego temu pełnomocnikowi przez odwołującego wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Przewodniczący przywołując treść art. 126 § 3 k.p.c. , 130 § 1 i 2 k.p.c. stwierdził, że ustanowiony przez odwołującego nowy pełnomocnik nie dopełnił wymogów formalnych odwołania w ustawowym terminie, albowiem złożone pismo z 13 lutego 2019 r. zatytułowane odwołanie nie jest treściowo tożsame ze złożonym pierwotnie odwołaniem z 20 grudnia 2018 r. W konsekwencji wskazane braki formalne odwołania z 20 grudnia 2018 r. nie zostały skutecznie i poprawnie uzupełnione. Z uwagi na odmienność treści obu pism, pismo z 13 lutego 2019 r. nie może być bowiem uznane za uzupełnienie braków formalnych odwołania z 20 grudnia 2018 r., lecz za nowe odwołanie. Konsekwentnie, powyższe odwołanie z 13 lutego 2019 r. jako nowy środek zaskarżenia od decyzji organu rentowego z 26 listopada 2018 r., znak (...) zostanie zarejestrowane pod nową sygnaturą akt i następnie zostanie mu nadany dalszy bieg. Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył w imieniu odwołującego pełnomocnik adwokat A. G. zarzucając naruszenie art. 130 § 2 k.p.c. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że ubezpieczony nie uzupełnił braków formalnych odwołania wskazanych w zarządzeniu Przewodniczącego z 5 lutego 2019 r. poprzez brak wykazania, że osoba je składająca była umocowana do działania w charakterze pełnomocnika odwołującego, podczas gdy jego prawidłowe zastosowanie doprowadziłoby do uznania, że braki formalne odwołania zostały uzupełnione przez adwokata A. G. , który przedłożył stosowne pełnomocnictwo w zakreślonym terminie. Wskazując na te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik podniósł, że odwołujący uzupełnił w wyznaczonym terminie wszystkie braki formalne odwołania stosownie do wezwania, tj. wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia, nadesłał odpis odwołania oraz pełnomocnictwa dla A. G. . Podkreślił, że treść odwołania wniesionego na wezwanie do usunięcia braków formalnych była analogicznej treści, co odwołania wniesionego wcześniej i obarczonego brakami. Jedynymi merytorycznymi różnicami było usunięcie braków formalnych odwołania. Ponadto podniósł, że Z. G. posiadał pełnomocnictwo udzielone przez odwołującego do sporządzenia, a następnie skierowania do sądu przedmiotowego odwołania. Ponieważ jednak jako doradca podatkowy nie mógł być pełnomocnikiem procesowym w niniejszej sprawie, odwołujący zmuszony był do ustanowienia kolejnego pełnomocnika - adw. A. G. , który w terminie wyznaczonym przez sąd złożył przedmiotowe odwołanie spełniające wymogi formalne. Zdaniem strony skarżącej należy uznać, że odwołujący konwalidował czynności podjęte przez doradcę podatkowego Z. G. w terminie do uzupełnienia braków formalnych odwołania, ponieważ udzielił kolejnego pełnomocnictwa w sprawie, tym razem adwokatowi A. G. , czym zatwierdził czynności doradcy podatkowego Z. G. . Skarżący wskazał przy tym na uchwałę (7) SN z 23 stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt III CZP 118/08. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu. W ocenie Sądu Apelacyjnego zaskarżone zarządzenie jest prawidłowe. Słusznie uznano, że odwołujący nie uzupełnił braków formalnych odwołania, ponieważ nie złożył odpisu odwołania wniesionego uprzednio 20 grudnia 2018 r. Rację ma Przewodniczący w sądzie I instancji, że złożone pismo z 13 lutego 2019 r. zatytułowane odwołanie nie jest treściowo tożsame ze złożonym pierwotnie odwołaniem z 20 grudnia 2018 r. W konsekwencji wskazane braki formalne odwołania z 20 grudnia 2018 r. nie zostały skutecznie i poprawnie uzupełnione. Zwrócić należy uwagę, że zobowiązanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez sprecyzowanie żądania odwołania zgodnie z art. 477 14 k.p.c. dotyczyło wskazania, w jaki sposób zaskarżona decyzja ma być zmieniona, ponieważ wymieniony przepis w katalogu rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd rozpatrujący odwołanie od decyzji organu rentowego, nie przewiduje uchylenia decyzji, o co wnosił w odwołaniu z 20 grudnia 2018 r. Z. G. w imieniu odwołującego. Analiza treści obu odwołań prowadzi do wniosku, że odwołanie z 13 lutego 2019 r. oprócz sformułowania żądania w sposób zgodny z art. 477 14 k.p.c. zawiera, wbrew twierdzeniom zaprezentowanym w zażaleniu, nową treść. Prawidłowe wykonanie zobowiązania do uzupełnienia braków formalnych odwołania polegać winno na przedłożeniu odpisu odwołania z 20 grudnia 2018 r. oraz pisma stanowiącego odpowiedź na wezwanie do sprecyzowania żądania odwołania zgodnie z art. 477 14 k.p.c. Ponadto odnosząc się do zarzutu zażalenia dotyczącego konwalidowania czynności podjętych przez doradcę podatkowego Z. G. przez nowego pełnomocnika adwokata A. G. , Sąd Apelacyjny stwierdza, że wymaga on ustosunkowania się, chociaż Przewodniczący w sądzie I instancji nie dokonał zwrotu odwołania z powodu niewykaznia, że pełnomocnik Z. G. może pełnić funkcję pełnomocnika procesowego odwołującego w toku postępowania przed sądem. Należy przypomnieć, że pełnomocnikiem może być osoba, której przepisy prawa taki przymiot przyznają. Pełnomocnik procesowy strony musi wykazać sądowi, a także przeciwnikowi, że strona go do tego umocowała i że należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 87 § 1 k.p.c. Przepis art. 89 § 1 k.p.c. wymaga, aby w tym celu przedłożył on dokument z oryginalnym podpisem mocodawcy lub notarialny odpis tego pełnomocnictwa, a ponadto odpisy pełnomocnictwa dla strony przeciwnej, przy czym adwokat, radca prawny (…) mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Wniesienie pierwszego pisma procesowego, w tym odwołania, przez pełnomocnika bez dokumentu pełnomocnictwa, a także jego odpisu dla strony przeciwnej, jest traktowane jako brak formalny samego pisma procesowego podlegający uzupełnieniu w trybie art. 130 § 1 k.p.c. W niniejszej sprawie braki formalne odwołania w postaci nieprzedłożenia dokumentów uzasadniających umocowanie Z. G. do występowania jako pełnomocnika odwołującego, braku oryginału pełnomocnictwa lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem, nie zostały uzupełnione w terminie zakreślonym przez sąd I instancji. Błędne jest twierdzenie strony skarżącej, że odwołujący konwalidował czynności podjęte przez doradcę podatkowego Z. G. w terminie do uzupełnienia braków formalnych odwołania, ponieważ udzielił kolejnego pełnomocnictwa w niniejszej sprawie, tym razem adwokatowi A. G. , czym zatwierdził czynności doradcy podatkowego Z. G. . W tym zakresie Sąd Apelacyjny w pełni podziela poglądy zawarte w uchwale ( 7 ) Sądu Najwyższego z 8 lipca 2008 r., III CZP 154/07, w której stwierdzono, że występowanie w charakterze pełnomocnika procesowego osoby, która nie może być pełnomocnikiem, oznacza brak należytego umocowania powodujący nieważność postępowania ( art.379 pkt 2 k.p.c. ). Właśnie z taką sytuacją mamy bez wątpienia do czynienia w niniejszej sprawie w odniesieniu do występującego z odwołaniem Z. G. . Jednocześnie należy podkreślić, że przytoczone przez stronę skarżącą poglądy Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale (7 ) z 23 stycznia 2009 r. sygn. akt III CZP 118/2008 nie mają zastosowania w analizowanej sprawie, ponieważ we wskazanej uchwale mowa jest o osobie, która może co do zasady być pełnomocnikiem procesowym ale jest źle umocowana, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. orzekł jak w pkt 1 postanowienia. del. SSO Renata Pohl SSA Wiesława Stachowiak SSA Małgorzata Aleksandrowicz