III AUz 576/15

Sygn. akt III AUz 576/15 POSTANOWIENIE Dnia 22 grudnia 2015 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Maciej Piankowski (spr.) Sędziowie: SA Bożena Grubba SA Maria Sałańska-Szumakowicz po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy T. N. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K. o dodatek pielęgnacyjny na skutek zażalenia T. N. od postanowienia Sądu Okręgowego w Toruniu IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt IV U 1693/15 w przedmiocie stwierdzenia swej niewłaściwości i przekazania sprawy Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K. postanawia: oddalić zażalenie SSA Maciej Piankowski SSA Bożena Grubba SSA Maria Sałańska-Szumakowicz Sygn. akt III AUz 576/15 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w Toruniu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K. . W uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał, iż T. N. pismem z dnia 24 września 2015 r. odwołała się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K. odmawiającej jej prawa do dodatku pielęgnacyjnego. Pismo to skierowała bezpośrednio do tutejszego Sądu Okręgowego. Sąd Okręgowy nie jest właściwy do rozpoznania niniejszego odwołania. Postępowanie cywilne w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych wszczynane jest wniesieniem przez ubezpieczonego odwołania od decyzji organu rentowego lub odwołania w razie niewydania przez organ rentowy decyzji w terminie 2 miesięcy od zgłoszenia roszczenia. Zgodnie z art. 477 9 § 1 k.p.c. odwołanie od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Organ rentowy przekazuje niezwłocznie odwołanie wraz z aktami sprawy do sądu, a jeżeli uzna odwołanie w całości za słuszne, może zmienić lub uchylić zaskarżoną decyzję. Wnioskodawczyni wniosła odwołanie na piśmie bezpośrednio do Sądu Okręgowego w Toruniu, co w świetle powyższego przepisu nie jest prawidłowe. Wniesienie bowiem odwołania na piśmie bezpośrednio do Sądu, tj. z pominięciem samego organu rentowego nie zostało przewidziane w hipotezie normy zawartej w art. 477 9 § 5 k.p.c. dopuszczającego jedynie w drodze wyjątku wniesienie odwołania ustnie do protokołu ( art. 466 k.p.c. ). T. N. powinna więc złożyć pisemne odwołanie do właściwego organu rentowego, a dopiero organ rentowy jest władny do nadania dalszego biegu temu odwołaniu. W tej sytuacji, z uwagi na brak możliwości złożenia odwołania w formie pisemnej do Sądu, zachodzi tymczasowa niedopuszczalność drogi sądowej. W myśl art. 199 § 1 pkt. 1k .p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. Sąd winien odrzucić odwołanie, jeżeli droga sądowa jest niedopuszczalna. Odrzucenie odwołania nie może jednak nastąpić z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, gdy do rozpatrzenia odwołania właściwy jest inny organ. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, bowiem do rozpatrzenia odwołania ubezpieczonej właściwy jest w pierwszej kolejności organ rentowy. W tym wypadku Sąd, zgodnie z art. 464 § 1 k.p.c. , ma obowiązek przekazać mu sprawę. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła ubezpieczona T. N. , wskazując, iż stan jej zdrowia ciągle ulega pogorszeniu, a uszczerbek na zdrowiu sięga zenitu. Skarżąca wniosła o przyznanie jej dodatku pielęgnacyjnego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie T. N. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią przepisu art. 477 9 § 1 k.p.c. , odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji, a zatem regułą jest wniesienie odwołania za pośrednictwem organu rentowego, który ją wydał. Organ rentowy, jeżeli uzna odwołanie w całości za słuszne może zmienić lub uchylić zaskarżoną decyzję. W tym wypadku odwołaniu nie nadaje się dalszego biegu, o czym stanowi zdanie drugie § 2 tegoż przepisu. Regulacja ta została także przewidziana przepisem art. 83 ust. 5 i 6 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych ( Dz. U. z 2015 r., poz. 121 ze zm.), gdzie zostało wskazane, że odwołanie wnosi się na piśmie do jednostki organizacyjnej Zakładu, która wydała decyzję lub do protokołu sporządzonego przez tę jednostkę. Jeżeli Zakład uzna odwołanie za słuszne, zmienia lub uchyla decyzję niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia wniesienia odwołania. W tym wypadku odwołaniu nie nadaje się dalszego biegu. Zasadniczo, w sytuacji gdy Sąd nie jest organem właściwym, zgodnie z art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c. należy odrzucić pozew, przy czym w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych – zgodnie z art. 464 § 1 k.p.c. odrzucenie pozwu nie może nastąpić z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, gdy do rozpoznania sprawy właściwy jest inny organ. W tym wypadku sąd przekaże mu sprawę. W przedmiotowej sprawie wnioskodawczyni wniosła odwołanie bezpośrednio do Sądu Okręgowego, zamiast skierować je do tego Sądu za pośrednictwem organu rentowego. Zaszła zatem tzw. przejściowa niewłaściwość Sądu Ubezpieczeń Społecznych, bowiem pierwotnie właściwym organem jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych i dopiero jeżeli ten organ nie uzna odwołania za słuszne, powinien przekazać on odwołanie do Sądu Okręgowego. W związku z powyższym, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo stwierdził swą niewłaściwość i na podstawie art. 464 § 1 k.p.c. przekazał sprawę Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K. . Powyższych ustaleń nie zmienia zażalenie wnioskodawczyni, bowiem ubezpieczona wskazuje w nim jedynie argumenty odnoszące się do meritum sprawy, czyli prawa do dodatku pielęgnacyjnego, nie zaś do kwestii przekazania sprawy organowi właściwości Sądu. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie wnioskodawczyni. SSA Maciej Piankowski SSA Bożena Grubba SSA Maria Sałańska-Szumakowicz