III AUz 4/13

Sygn. akt III AUz 4/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 lutego 2013 r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Barbara Gonera (spr.) Sędziowie: SSA Urszula Kocyłowska SSA Mirosław Szwagierczak po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R. o prawo do emerytury na skutek zażalenia wnioskodawcy Z. C. na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 6 grudnia 2012 r. o sygn. akt III U 1055/12 p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2012 roku Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu odrzucił odwołanie Z. C. od decyzji ZUS Oddział w R. z dnia 22 czerwca 2012 r. oddalającej jego wniosek o prawo do emerytury w obniżonym wieku z tytułu pracy w warunkach szczególnych. W uzasadnieniu wskazał, iż Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu wyrokiem z dnia 9 lutego 2011 r. o sygn. akt III U 897/10 orzekł już w sprawie żądania wnioskodawcy przyznania mu emerytury w obniżonym wieku z uwagi na pracę w szczególnych warunkach. Sąd wskazał, że odwołujący domaga się w przedmiotowej sprawie zaliczenia tego samego okresu pracy który stanowił sporny okres w sprawie o sygn. akt III U 897/10, a nie przedłożył nowych dowodów w sprawie. Wyrok ten uprawomocnił się, a jego konsekwencją jest powaga rzeczy osądzonej w przedmiotowej sprawie i odrzucenie odwołania na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 kpc . Powyższe orzeczenie zaskarżył w imieniu Z. C. jego pełnomocnik, który zarzucając naruszenie art. 199 § 1 pkt 2 kpc wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania Sądowi Okręgowemu. W uzasadnieniu zażalenia podkreślił, że wnioskodawca wraz z nowym wnioskiem o emeryturę powołał dowód z zeznań świadków którzy z nim pracowali w spornym okresie i którzy nie byli słuchani w sprawie o sygn. akt III U 897/10. Podkreślił, iż Z. R. zeznający jako świadek w w/w sprawie wyrokiem w Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z 14 czerwca 2012 r. uzyskał prawo do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach. Powołując szeroko orzecznictwo Sądu Najwyższego skarżący wskazał, że decyzja organu rentowego nie ma przymiotu powagi rzeczy osądzonej i może on podważać swoje błędne decyzje, zaś prawomocny wyrok Sądu nie odbiera ubezpieczonemu prawa do ponownego złożenia wniosku w trybie art. 114 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W ocenie skarżącego w sprawie winien mieć zastosowanie art. 114 ust. 1a, bowiem wnioskodawca składając ponownie wniosek o przyznanie prawa do emerytury powołał nowe dowody. Sąd II instancji zważył co następuje: Zażalenie wnioskodawcy podlega oddaleniu albowiem jest bezpodstawne. Z treści art. 366 kpc wynika, iż prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia w związku z podstawą sporu, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Powaga rzeczy osądzonej występuje więc w zakresie podmiotowym, jak i przedmiotowym określonym danym wyrokiem, przy czym przedmiotową granicę powagi rzeczy osądzonej określa tożsamość roszczeń występujących w różnych sprawach. Poza sporem w sprawie jest, że Z. C. w dniu 16 lipca 2010 roku złożył wniosek do ZUS o przyznanie mu prawa do emerytury. Organ rentowy odmówił mu przyznania dochodzonego prawa wskazując, że nie legitymuje się wymaganym stażem pracy w warunkach szczególnych. Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu wyrokiem z dnia 9 lutego 2011 r. oddalił odwołanie wnioskodawcy od powyższej decyzji. W toku postępowania spornym okresem był okres pracy odwołującego w (...) (...) M. od 1 maja 1968 r. do 31 grudnia 1986 r. Stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo uznał, że złożony w dniu 19 czerwca 2012 r. przez Z. C. wniosek o emeryturę nie zawiera nowych okoliczności, które mogłyby stanowić o dopuszczalności ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Twierdzenie skarżącego, jakoby powołanie w sprawie nowego dowodu w postaci zeznań świadków niesłuchanych przez Sąd Okręgowy w sprawie o sygn. akt III U 897/10 uzasadniało wznowienie postępowania w sprawie na podstawie art. 114 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z FUS nie znajduje oparcia w przepisach prawa, bowiem przepis ten został uznany przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 28 lutego 2012 r. o sygn. akt K 5/11 za sprzeczny z Konstytucją RP i przestał obowiązywać z dniem 8 marca 2012 r., zaś jego treść pozwalała na wznowienie postępowania tylko w wypadku ustalenia, iż uprzednio przyznane prawo nie przysługiwało w dacie wydania decyzji. Wskazać także należy, że wnioskodawca nie przedłożył w sprawie nowych dowodów w rozumieniu art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, bowiem nie wskazał żadnych okoliczności które chciałby wykazać zawnioskowanymi dowodami z zeznań świadków. Samo powołanie nowych środków dowodowych bez podania nowych okoliczności które mają one wykazać jest niewystarczające w świetle w/w przepisu. Wskazać także należy, iż dowód z zeznań świadków J. L. i F. L. został zgłoszony przezeń w toku postępowania apelacyjnego – nie można go zatem uznać za nowy dowód w sprawie. Sąd Apelacyjny zna i podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 lipca 2005 roku o sygn. akt I UK 11/05 (MPPr 2006/2/108), iż w odniesieniu do stosunków ubezpieczenia społecznego powaga rzeczy osądzonej ma ograniczone znaczenie, bowiem rozstrzygnięcia w tym zakresie ustalają treść łączącego strony stosunku prawnego w chwili wydania wyroku. Nowe zdarzenia zachodzące po uprawomocnieniu się orzeczenia mogą prowadzić do przekształcenia treści praw i obowiązków stron stosunku ubezpieczenia społecznego, bowiem mogą one prowadzić do spełnienia lub upadku przesłanek warunkujących prawo do świadczeń. Powyższe rozważania zostały wyrażone przez Sąd Najwyższy w sprawie o rentę z tytułu niezdolności do pracy, a więc o odmiennym charakterze, w której zmiana stanu zdrowia ubezpieczonego może prowadzić do powstania lub upadku przesłanek warunkujących jego prawo do renty. Sąd Najwyższy wskazał, że o powadze rzeczy osądzonej decyduje - poza identycznością stron i identycznością przedmiotu rozstrzygnięcia - także tożsamość podstawy sporu. W przedmiotowej sprawie, jak prawidłowo wskazał Sąd Okręgowy zachodzi także tożsamość podstawy sporu z uwagi na fakt, iż sporny jest charakter tego samego okresu pracy wnioskodawcy i nie przedstawił on żadnych nowych okoliczności mających wpływ na jego uprawnienie do świadczenia, które nie były przedmiotem rozpoznania sądowego. Tym samym stwierdzić wypadnie, że z uwagi na tożsamość roszczeń wnioskodawcy w obu tych sprawach, jego żądanie przyznania mu prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach było już przedmiotem prawomocnego rozstrzygnięcia Sądu. Mając powyższe na uwadze wniesione zażalenie należało oddalić stosownie do art. 385 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc .