III AUz 30/14

Sygn.akt III AUz 30/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 marca 2014r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Michał Bober (spr) Sędziowie: SA Maria Sałańska - Szumakowicz SA Lucyna Ramlo po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z odwołania H. M. przeciwko Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w B. o przeliczenie świadczenia na skutek zażalenia H. M. na postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy VI Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt VII U 2193/13 postanawia : oddalić zażalenie UZASADNIENIE Ubezpieczony H. M. od dnia 3 lipca 1995 roku nabył prawo do emerytury wojskowej. Decyzją z dnia 2 marca 1999 roku wojskowy organ rentowy dokonał ubezpieczonemu w związku z wejściem w życie art. 159 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z FUS zmieniającym z dniem 1 stycznia 1999 roku przepis art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 roku o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych waloryzacji emerytury wojskowej według nowych zasad, ubezpieczony od powyższej decyzji nie wnosił odwołania. Decyzją z dnia 31 grudnia 2008 roku Wojskowe Biuro Emerytalne odmówiło ubezpieczonemu przeliczenia emerytury, wskazując, iż na podstawie przepisu art. 32 ust.1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 roku o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej albo z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie zostaną przedstawione istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne albo ujawnione nowe dowody, istniejące w chwili wydania decyzji, nieznane organowi mające wpływ na prawo do świadczeń albo ich wysokość. Ubezpieczony od powyższej decyzji złożył odwołanie poprzez przeliczenie świadczenia emerytalnego za okres po dniu 1 stycznia 1999 roku na podstawie znowelizowanej ustawy z dnia 16 grudnia 1972 roku o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych. Wyrokiem z dnia 28 maja 2009 roku Sąd Okręgowy w Bydgoszczy w sprawie VIIU 913/09 oddalił odwołanie ubezpieczonego oraz rozstrzygnął o kosztach procesu. Apelacja ubezpieczonego została oddalona wyrokiem z dnia 25 marca 2010 roku wydanym przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku w sprawie III AUa 1450/09. Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia 29 maja 2013 roku pozwany Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w B. odmówił ubezpieczonemu H. M. przeliczenia świadczeń wypłacanych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego. W odwołaniu od przedmiotowej decyzji wnioskodawca zarzucił pozwanemu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zasady waloryzacji emerytur wojskowych wyrażone w przepisach art. 159 ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz art. 6 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin mają zastosowanie do emerytów wojskowych, którzy uzyskali uprawnienia przed wejściem w życie znowelizowanych zasad waloryzacji rent i emerytur wojskowych. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił odwołanie wnioskodawcy od decyzji pozwanego z dnia 29 maja 2013r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy wyjaśnił, że ubezpieczony w odwołaniu od decyzji z 29 maja 2013 roku po raz kolejny domaga się przeliczenia świadczenia emerytalnego z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 1972 roku o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych, kwestionując dotychczasowy sposób dokonywania waloryzacji. Sąd ten wyjaśnił, że powyższe okoliczności były już przedmiotem rozstrzygnięcia w poprzednim postępowaniu sądowym w sprawie VIIU 913/09. Prawomocnym wyrokiem z dnia 28 maja 2009 roku Sąd Okręgowy przesądził o braku możliwości przeliczenia świadczenia ubezpieczonego z uwzględnieniem zasad waloryzacji obowiązujących przed dniem 1 stycznia 1999 roku. W sprawie nie wystąpiły żadne nowe okoliczności, jak też przepisy dotyczące zasad waloryzacji nie uległy zmianie, nadto zarówno Sąd pierwszej jak i drugiej instancji orzekający poprzednio w sposób szczegółowy odniósł się do zarzutów ubezpieczonego oraz dokonał analizy przepisów i wyjaśnił wszelkie kwestie budzące wątpliwości ubezpieczonego. Konsekwencją procesową wyroku Sądu Okręgowego korzystającego z powagi rzeczy osądzonej jest to, iż nie jest dopuszczalne wszczęcie przed sądem postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł ubezpieczony. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie zawiera zarzutów podważających trafność ustaleń i oceny Sądu I instancji. Zgodnie z art. 199 §1 pkt 2 k.p.c. , Sąd odrzuca pozew, jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa jest w toku albo została już prawomocnie osądzona. Na podstawie tego przepisu w postępowaniu z zakresu ubezpieczeń społecznych odrzuceniu podlega odwołanie od decyzji organu rentowego, które pełni tu rolę pozwu. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z 9 czerwca 1971 r. w sprawie II CZ 59/71 wskazał, iż przepis art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. należy interpretować w powiązaniu z art. 366 k.p.c. określającym granice powagi rzeczy osądzonej (OSNC 1971/12/226). Z powyższego wynika, że tożsamość roszczenia w rozumieniu art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. zachodzi tylko wówczas, gdy identyczne są podmiot, przedmiot i podstawa sporu. Innymi słowy o tożsamości przedmiotu sporu świadczy nie tylko tożsamość żądania, ale także stan faktyczny i prawny, jaki istniał w chwili zamknięcia rozprawy w poprzednim postępowaniu. Należy podkreślić, iż w odniesieniu do stosunków ubezpieczenia społecznego powaga rzeczy osądzonej ma walor szczególny. Rozstrzygnięcia sądowe w sprawach z tego zakresu ustalają bowiem treść łączącego strony stosunku prawnego w chwili wyrokowania. Nowe zdarzenia zachodzące po uprawomocnieniu się orzeczenia mogą spowodować przekształcenie treści praw i obowiązków stron stosunku ubezpieczenia społecznego, gdyż nie jest wykluczone spełnienie lub upadek przesłanek materialnoprawnych prawa do świadczeń. Zasadą rządzącą tymi stosunkami jest właśnie możliwość wzruszenia ustaleń stanowiących podstawę prawomocnych orzeczeń ( art. 114 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.), także przez wydanie nowej decyzji organu rentowego. Zmiana okoliczności zawsze otwiera zatem drogę do ponownego rozpoznania sprawy (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 lipca 2005 r. I UK 11/05, OSNP 2006/5-6/98). W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd I Instancji trafnie uznał, iż w niniejszej sprawie wnioskodawca domaga się powtórnego rozpoznania tego samego żądania, które sprowadza się do ponownej oceny czy prawidłowym było waloryzowanie przysługującej wnioskodawcy emerytury wojskowej - nabytej na mocy decyzji pozwanego z dnia 3.07.1995r. – wg nowych zasad wynikających z art. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, w brzmieniu nadanym przez art. 159 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Jego roszczenie o przeliczenie emerytury zostało już jednak prawomocnie rozpoznane wyrokami Sądu Okręgowego w Bydgoszczy w sprawie VII U 913/09 i Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w sprawie III AUa 1450/09. Okoliczności, które były podstawą odmowy waloryzacji świadczenia mają charter obiektywny i definitywny, a w konsekwencji nie mogą już ulec zmianie. Nie ma możliwości prawnej stosowania po dniu 1 stocznia 1999 r. waloryzacji uposażeniowej jako, że od tej daty ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin takiej metody waloryzacji nie przewiduje. Tym samym w sprawach zachodzi tożsamość zarówno stron jak i przedmiotu postępowania. W obu sprawach wnioskodawca koncentrował się na żądaniu waloryzacji świadczenia emerytalnego wnioskodawcy przy uwzględnieniu waloryzacji uposażeniowej, w sytuacji, gdy jego żądanie zostało już osądzone powołanymi powyżej prawomocnymi wyrokami Sądów. W konsekwencji za trafne uznać należy stanowisko Sądu I Instancji, iż w niniejszej sprawie zachodzi przeszkoda procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej; a tym samym Sąd Okręgowy prawidłowo odrzucił odwołanie wnioskodawcy. Mając na względzie powyższe, na zasadzie art. 397 §2 kpc w zw. z art. 385 kpc , Sąd Apelacyjny odwołanie oddalił.