III AUZ 136/15

Sprawa dotyczyła zażalenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. na postanowienie Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 10 lutego 2015 r., które sprostowało oczywistą omyłkę pisarską w wyroku z dnia 18 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy pierwotnie zmienił zaskarżoną decyzję ZUS, określając, że osoba prowadząca działalność gospodarczą, nie mająca prawa do renty, podlega ubezpieczeniom społecznym, a podstawę wymiaru składek stanowi zadeklarowana kwota nie wyższa niż 30% minimalnego wynagrodzenia. Po wniosku o sprostowanie, Sąd Okręgowy zmienił to sformułowanie na "kwota nie niższa niż 30%". ZUS wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie art. 350 § 1 k.p.c. poprzez merytoryczną zmianę orzeczenia pod pozorem sprostowania. Sąd Apelacyjny uznał jednak, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślono, że instytucja sprostowania służy usuwaniu błędów pisarskich, rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, a nie merytorycznej zmianie rozstrzygnięcia. Sąd Apelacyjny wskazał, że art. 18a ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych stanowi, iż podstawa wymiaru składek stanowi kwota "nie niższa jednak niż 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia". Sformułowanie "nie wyższa niż 30%" użyte w wyroku Sądu Okręgowego było sprzeczne z tym przepisem i z intencją sądu, co potwierdzało uzasadnienie wyroku oraz treść decyzji ZUS. W związku z tym, sprostowanie zostało uznane za usunięcie oczywistej omyłki pisarskiej, a nie za merytoryczną zmianę orzeczenia. Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie ZUS na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający