III AUa 707/14

Sygn. akt III AUa 707/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 marca 2015 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Beata Michalska Sędziowie: SSA Anna Szczepaniak-Cicha SSA Dorota Rzeźniowiecka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Sztuka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. w Ł. sprawy Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w O. przy udziale zainteresowanych K. M. i Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Miejsko - Gminnego Ośrodka (...) w M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O. o ustalenie podstawy wymiaru składek na skutek apelacji Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w O. od wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt: V U 910/13, 1. oddala apelację; 2. zasądza od Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w O. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w O. kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję. Sygn. akt III AUa 707/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 29 kwietnia 2013 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. stwierdził, że podstawa wymiaru składek za ubezpieczonego K. M. , jako pracownika płatnika składek - (...) w O. – równa się kwotom wyszczególnionym w załączniku do decyzji. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za K. M. , jako pracownika (...) w O. , w okresach 02-12/2008, 01- 12/2009, 01-12/2010, 01-12/2011 i 01-09/2012, winien być uwzględniony również przychód jaki osiągnął on z tytułu umowy zlecenia jaką zawarł z Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej Miejsko - Gminnego Ośrodka (...) w M. , a która była realizowana na rzecz jego pracodawcy. Z takim rozstrzygnięciem sprawy nie zgodził się Zespół Zakładów Opieki Zdrowotnej w O. . W odwołaniu z dnia 03.06.2013r. zarzucił organowi rentowemu, że przepis art. 8 ust. 2a „ ustawy systemowej „ nie obejmuje swoim zakresem lekarzy świadczących na rzecz pracodawcy usługi na podstawie umowy cywilnoprawnej, w ramach indywidualnej praktyki lekarskiej. Reprezentujący odwołującego pełnomocnik, wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie powołując przepis art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. oraz podnosząc, że złożył w trybie postępowania administracyjnego wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Organ rentowy wniósł o oddalenie, argumentując jak dotychczas. Działając na podstawie przepisu art. 477 11 § 1 i 2 k.p.c. , wezwał Sąd do udziału w sprawie, w charakterze zainteresowanych K. M. oraz Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Miejsko - Gminnego Ośrodka (...) w M. . Wyrokiem z dnia 7 marca 2014 roku Sąd Okręgowy w Kaliszu oddalił odwołanie od zaskarżonej decyzji oraz zasądził od odwołującego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. kwotę 3.600,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Za podstawę rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia faktyczne. K. M. jest lekarzem - ginekologiem, od 1995r. zatrudnionym w (...) w O. , obecnie na stanowisku ordynatora oddziału ginekologicznego. Prowadzi też prywatną praktykę lekarską. W dniu 31.10.2007r. (...) w O. zawarł z Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej Miejsko - Gminnego Ośrodka (...) w M. „umowę na udzielenie specjalistycznych świadczeń zdrowotnych w zakresie ginekologii i położnictwa„. Zgodnie z jej treścią przyjmujący zamówienie zobowiązał się do samodzielnego, bez nadzoru i kierowania ze strony zamawiającego, udzielenia w (...) w O. specjalistycznych świadczeń zdrowotnych z zakresu ginekologii i położnictwa, na rzecz Oddziału (...) Położniczego oraz według potrzeb w Izbie Przyjęć, a także w ramach konsultacji ginekologiczno - położniczych na rzecz innych oddziałów Szpitala. Dla realizacji umowy, udzielający zamówienia zobowiązał się zapewnić dostęp do tych środków znajdujących się w jego dyspozycji, które są niezbędne do prawidłowego wykonywania specjalistycznych świadczeń zdrowotnych, a w szczególności : pomieszczeń, sprzętu i aparatury medycznej, leków, płynów infuzyjnych, krwi i środków krwiozastępczych, transportu medycznego, dokumentacji medycznej, a także personelu medycznego o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych. Dla realizacji przedmiotowej umowy, zawarł Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Miejsko - Gminnego Ośrodka (...) w M. z Indywidualną (...) prowadzoną przez K. M. , „umowę na udzielenie specjalistycznych świadczeń zdrowotnych w zakresie ginekologii i położnictwa”, której treść, w swoich najistotniejszych postanowieniach, jest kopią umowy jaką (...) w O. , zawarł z SPZOZ w M. . Obowiązywała ona w okresach zakreślonych treścią zaskarżonej decyzji i dotyczyła świadczeń zdrowotnych z zakresu ginekologii i położnictwa na Oddziale G. - Położniczym Szpitala w O. . W praktyce obejmowała zaś świadczenie usług medycznych poza normalnymi godzinami ordynacji szpitala (tzw. dyżury lekarskie ). Od osiąganych z tego tytułu przez K. M. przychodów SPZOZ w M. naliczał i odprowadzał składki na ubezpieczenie zdrowotne. W konsekwencji powyższych ustaleń Sąd Okręgowy uznał odwołanie za nieuzasadnione. W pierwszej kolejności podniesiono, że co do zasady, poza sporem pozostawał całokształt okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, że Szpital w O. zawarł z podmiotem - Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej Miejsko - Gminnego Ośrodka (...) w M. umowę, na mocy której przekazał temu podmiotowi wykonywanie niektórych świadczeń medycznych, na wymienionym w umowie oddziale. Poza sporem pozostaje też, że K. M. będąc pracownikiem Szpitala, był jednocześnie związany umową zlecenia z SPZOZ w M. , a swoje usługi faktycznie świadczył na rzecz swojego pracodawcy. Taki stan rzeczy nie był kwestionowany przez strony niniejszego postępowania, a w szczególności przez odwołujący się szpital. Podmiot ten nie kwestionował nadto wysokości podstawy wymiaru składek za okresy te występujące, a wyszczególnione w załączniku do decyzji z dnia 29.04.2013r. Spór, jaki zaistniał w sprawie został zatem sprowadzony do kwestii interpretacji przepisów ustawy z dnia 13.10.1998r. „ o systemie ubezpieczeń społecznych „ ( tekst. jedn. z roku 2013, poz. 1442, ze zm.), a zwłaszcza oceny, czy odwołujący się szpital jest płatnikiem składek za swojego pracownika K. M. również z tytułu umów jakie zawarł on z innym podmiotem, a której przedmiotem było świadczenie usług medycznych na rzecz szpitala. W myśl art. 6 ust. 1, pkt 1, art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy systemowej pracownicy podlegają obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu. W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, za pracownika uważa się osobę pozostającą w stosunku pracy. Zgodnie zaś z brzmieniem ust. 2 „a” tego przepisu, za pracownika, w rozumieniu ustawy, uważa się także osobę wykonującą pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarł z pracodawcą, z którym pozostaje w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy. W judykaturze prezentowane jest jednolite stanowisko, że pojęcie „pracownika” w rozumieniu powyższego unormowania, ma szerszy zakres znaczeniowy niż pojęcie pracownika w rozumieniu przepisów prawa pracy ( art. 2 k.p. i art. 22 § 1 k.p. ) i obejmuje również osoby wykonujące pracę na podstawie umów cywilno - prawnych lub umów do których stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego , w sytuacji, gdy umowę tę zawarły z pracodawcą z którym pozostają w stosunku pracy lub jeżeli w ramach tej umowy wykonują pracę na rzecz tego pracodawcy, choćby umowa cywilno - prawna została zawarta z osobą trzecią. ( por. m.in. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 26.01.2012r. III UK 64/11, LEX nr 1215455, uzasadnienie wyroku SN z dnia 18.10.201 lr. III UK 22/11, OSNP 2012/21- 22/266 lub LEX nr 1103619, uchwała SN z dnia 02.09.2009r. II UZP 6/09, OSNP 2010/3-4/46 oraz wyroki SA w Rzeszowie z dnia 11.10.2012r. III AUa 711/12, LEX nr 122345, z dnia 23.08.2012r. III AUa 647/12, LEX nr 1216383 ). Objęcie definicją pracownika - oczywiście dla potrzeb prawa ubezpieczeń społecznych - nie tylko pracowników w znaczeniu, jakie pojęciu temu nadają przepisy kodeksu pracy - ale także osób zatrudnionych na podstawie umów cywilno - prawnych, oznacza jednoczesne rozszerzenie pracowniczego tytułu obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom społecznym, co wpływa na sposób ustalania podstawy wymiaru składek na to ubezpieczenie. Hipotezą normy prawnej wynikającej z art. 8 ust. 2a objęte są dwa rodzaje relacji pomiędzy zainteresowanymi podmiotami. Pierwszą jest sytuacja, gdy oba stosunki ( pracowniczy i cywilno - prawny ) dotyczą tych samych podmiotów jednocześnie, występujących wobec siebie w roli pracodawcy - zleceniodawcy i pracownika - zleceniobiorcy, drugą zaś sytuacja, gdy na istniejący stosunek pracy nakłada się stosunek cywilnoprawny między pracownikiem i osobą trzecią, na podstawie którego pracownik wykonuje pracę na rzecz pracodawcy ( zleceniobiorcy itp.) w ramach umowy łączącej pracodawcę z ową osobą trzecią ( zleceniodawcą i inną w rozumieniu prawa cywilnego ) umownej więzi prawnej. W tym ostatnim przypadku, to w istocie pracodawca jest rzeczywistym beneficjentem pracy świadczonej przez pracownika - zleceniobiorcę. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w sprawie przedmiotowej. Zainteresowany K. M. wykonywał usługi medyczne w swoim miejscu pracy, na oddziale, którym jako ordynator kierował. Odbiorcą tych usług był jego pracodawca, a nie zleceniodawca. Zainteresowany miał dostęp do środków i pomieszczeń znajdujących się na terenie szpitala, niezbędnych do wykonywania działalności w zakresie świadczonych usług, korzystał przy tym ze wsparcia personelu medycznego tam pracującego. Skoro więc zgodnie z art. 8 ust. 2a pojęcie pracownika rozszerza się na jego dalszą aktywność wykonywaną na podstawie umowy cywilno - prawnej, jeżeli w jej ramach świadczy on pracę na rzecz swojego pracodawcy, to zgodnie z wykładnią literalną tego przepisu należy uznać, że K. M. także w zakresie czynności wynikających z zawartej umowy cywilno - prawnej, dla potrzeb prawa ubezpieczeń społecznych, jest pracownikiem. Podstawowym tego skutkiem jest objęcie go obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi oraz na podstawie przepisu art. 66 ust. 1 lit. „ e „ ustawy z dnia 27.08.2004r. „ o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych „ ( Dz.U. z 2008r., Nr 164, poz. 1027, ze zm ), również ubezpieczeniem zdrowotnym. Jak wynika z art. 4 pkt 2 lit „a„ ”ustawy systemowej„ płatnikiem składek za pracownika jest pracodawca. Skoro więc art. 8 ust. 2 „ a „ tej ustawy, rozszerza pojęcie pracownika na jego dalszą aktywność wykonywaną na podstawie m.in. umowy zlecenia czy umowy o dzieło, jeżeli w jej ramach świadczy on pracę na rzecz swojego pracodawcy, to zgodnie z wykładnią literalną tego przepisu należy uznać, że także w zakresie czynności wynikających z zawartej umowy cywilno - prawnej, należy uznać go ( na potrzeby prawa ubezpieczeń społecznych ) za pracownika. Za taką wykładnią przemawia również treść art. 18 ust. 1 „a” ustawy, wedle którego w przypadku ubezpieczonych, o których mowa w art. 8 ust. 2 „a”, w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe uwzględnia się również przychód z tytułu umowy agencyjnej, umowy zlecenia. Z przepisu tego wynika logicznie, że płatnikiem tych składek jest pracodawca, a przychód z tytułu realizacji na jego rzecz umów cywilno - prawnych, jedynie uwzględnia się w podstawie wymiaru składek z tytułu stosunku pracy. Wymaga w tym miejscu wyjaśnić skarżącemu, że objęcie definicją pracownika ( dla potrzeb ubezpieczeń społecznych), nie tylko pracowników w znaczeniu jakie pojęciu temu nadają przepisy K. pracy, ale także osób zatrudnionych na podstawie umów cywilno - prawnych, oznacza jednoczesne rozszerzenie pracowniczego tytułu obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom społecznym. Tytułem tym przestaje być jedynie stosunek pracy, a staje się nim szersza więź prawna między pracownikiem i pracodawcą, bądź jak w sprawie przedmiotowej, między pracodawcą, pracownikiem i osobą trzecią. Wprowadzając do ustawy systemowej regulację art. 8 ust. 2 „a”, nie miał ustawodawca na celu objęcie powszechnym systemem ubezpieczeń również tej grupy zawodowej, gdyż poza wykonawcami dzieła, osoby takie są już mocy art. 6 ust. 1 pkt 4 „ ustawy systemowej „ podmiotami obowiązkowych ubezpieczeń; emerytalnego i rentowego. W konsekwencji, wspomniane umowy cywilno - prawne nie stanowią samodzielnych tytułów obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom społecznym pracownika. Nie mamy też do czynienia ze zbiegiem tytułów ubezpieczenia społecznego, o jakim mowa w art. 9 „ ustawy systemowej”. Norma art. 8 ust. 2 „a” wykreowała nie tylko szerokie pojęcie „ pracownika„ ale także szeroką definicję pracowniczego tytułu obowiązkowych ubezpieczeń społecznych. Tytułem tym jest łączący pracodawcę z pracownikiem stosunek pracy. Sąd Najwyższy przyjmuje zatem, że umowy cywilno - prawne wymienione w art. 8 ust. 2 „a” ustawy systemowej nie stanowią samodzielnych tytułów obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom społecznym. ( SN z dnia 18.10.2011r. III UK 22/11 oraz z dnia 11.05.2012r. I UK 5/12 ). Nie było więc, wbrew stanowisku pełnomocnika odwołującego, konieczności prawnej dla zaistnienia odrębnej decyzji, o objęciu K. M. obowiązkowym ubezpieczeniom z tytułu realizacji na rzecz szpitala umów cywilno - prawnych, a która winna poprzedzać decyzję zaskarżoną. Nie zaistniała więc potrzeba hamowania biegu sprawy niniejszej, dlatego Sąd wniosek pełnomocnika odwołującego w przedmiocie zawieszenia postępowania oddalił. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut odwołującego, jakoby o bezpodstawności obciążania go obowiązkiem naliczenia i odprowadzenia za K. M. składek, również z tytułu realizacji umów o charakterze cywilno - prawnym, miał stanowić również brak możliwości prawnej powzięcia przez niego wiedzy na temat wysokości osiąganych przez K. M. przychodów. W literaturze wskazuje się na możliwość zawierania w umowach pracodawców z pośrednikami postanowień umożliwiających wyodrębnienie wynagrodzenia wypłaconego z racji wykonywania pracy na rzecz pracodawcy. O tym, że nie można kwalifikować jako naruszenia konstytucyjnych gwarancji w zakresie ochrony danych osobowych oraz obrazy dóbr osobistych, zasięgania przez pracodawcę wiedzy o przychodach pracownika dla realizacji ustawowych obowiązków w zakresie ubezpieczeń społecznych, a także pracownika w rozumieniu art. 8 ust. 2”a „ ustawy systemowej wypowiedział się również SN w wyroku z dnia 18.10.2011 r. III UK 22/11. Za nie merytoryczny, w ocenie Sądu Okręgowego, zważywszy na treść zaskarżonej decyzji, należy uznać również zarzut pełnomocnika odwołującego, a dotyczący nieprawidłowości jakich miał dopuścić się organ rentowy, który na zlecenie Sądu określił różnicę w wysokości składek uiszczonych za K. M. , a tych - należnych, przy uwzględnieniu w jej podstawie przychodów jakie osiągnął on również z tytułu realizacji na rzecz Szpitala umów cywilno - prawnych. Zobowiązanie jakie nałożył Sąd na organ rentowy w tym zakresie, miało bowiem jedynie na celu określenie wartości przedmiotu sporu, a to na potrzeby rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sprawie. Gdyby zaś faktycznie, jak zauważa pełnomocnik odwołującego, chociaż bez bliższego wyjaśnienia stawianego zarzutu, wyliczenie to nie uwzględnia faktu „nastąpienia zmian wysokości składki rentowe” , to z pewnością należy uznać, że wartość przedmiotu sporu w sprawie przedmiotowej mieści się w granicach pozwalających Sądowi na prawidłowe rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego stron. W konkluzji Sąd Okręgowy uznał , że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś odwołanie od niej pozbawione jest słuszności co skutkowało jego oddaleniem o czym orzeczono na podstawie przepisu art. 477 14 § 1 k.p.c. O koszach zastępstwa procesowego na rzecz organu rentowego, orzeczono zaś na podstawie przepisu art. 98 i nast. k.p.c. oraz § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. „ w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu „ ( Dz.U. z roku 2013, poz. 490). Powyższy wyrok w całości zaskarżył apelacją odwołujący zarzucając naruszenie: - naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13.10.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych - naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności art.6 kc - naruszenie przepisów prawa procesowego w szczególności art. 233 k.p.c. przez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów polegającej na nieuprawnionym przyjęciu, że zainteresowani w sprawie podpisywali umowy o udzielenie specjalistycznych świadczeń zdrowotnych z Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej Miejsko- Gminnego Ośrodka (...) w M. , jako osoby fizyczne, mimo, że umowy te były zawierane jako podmioty gospodarcze prowadzące działalność gospodarczą - sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez przyjęcie, że zainteresowani nie wykonywali umowy cywilno-prawnej jako podmioty gospodarcze prowadzące działalność. Wskazując na powyższe apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie przez uwzględnienie odwołania oraz zasądzenie od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. na rzecz (...) w O. zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia prawa procesowego apelujący sformułował zarzut naruszenia jednego przepisu prawa procesowego tj. art. 233 kpc . Istota wskazanego zarzutu sprowadza się do postawienia przez apelującego tezy, iż sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok nie uwzględnił, że zainteresowany K. M. zawierał i wykonywał umowy o udzielenie specjalistycznych świadczeń zdrowotnych z Samodzielnym Publicznym ZOZ Miejsko- Gminnego Ośrodka (...) w M. jako podmiot gospodarczy prowadzący działalność a przyjął , że zainteresowany zawierał i wykonywał wskazane umowy jako osoba fizyczna. W ocenie Sądu Apelacyjnego zarzut ten uznać należy za chybiony bowiem , jak to wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku , co zresztą przyznaje apelujący w treści apelacji, Sąd Okręgowy ustalił, iż K. M. zawarł umowę na udzielenie specjalistycznych świadczeń zdrowotnych w zakresie ginekologii i położnictwa z Samodzielnym Publicznym ZOZ Miejsko- Gminnego Ośrodka (...) w M. jako osoba prowadząca Indywidualną (...) . Tak więc okoliczność, iż K. M. w ramach prowadzonej prywatnej praktyki lekarskiej zawarł wskazaną umowę nie była sporna między stronami procesu jak też została uwzględniona przez sąd pierwszej instancji przy wyrokowaniu. Wobec niezasadności zarzutów apelacji w zakresie naruszenia prawa procesowego Sąd Apelacyjny ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji przyjmuje za własne. Przechodząc zaś do oceny materialno-prawnej wskazać należy, iż Sąd Okręgowy nie naruszył również przepisów prawa materialnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była prawidłowość decyzji organu rentowego, określająca podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne zainteresowanego K. M. jako pracownika Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w O. za okres od lutego 2008r. do września 2012r. , w szczególności uwzględnienie w podstawie wymiaru składek za wskazany okres, poza wynagrodzeniem wypłacanym zainteresowanemu przez apelującego pracodawcę z tytułu stosunku pracy, także wynagrodzenia jakie uzyskał on z tytułu wykonania na rzecz apelującego pracy na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej z podmiotem trzecim tj. Samodzielnym Publicznym ZOZ Miejsko- Gminnego Ośrodka (...) w M. . Sąd Okręgowy uznał, że kwoty wypłacone formalnie przez Samodzielny Publiczny ZOZ Miejsko- Gminnego Ośrodka (...) w M. winny być uwzględnione w podstawach wymiarów składek, których opłacenie obciąża apelującego, a nadto, że organ rentowy prawidłowo ustalił wysokość tak uaktualnionych podstaw wymiaru. Apelujący zakwestionował w treści apelacji prawidłowość postępowania organu rentowego, który wydał decyzję ustalającą podstawy wymiaru składek dla zainteresowanego za sporny okres bez uprzedniego przesądzenia w odrębnej decyzji czy zainteresowany z tytułu umowy cywilnoprawnej zawartej nie ze swym pracodawcą, lecz z podmiotem trzecim w ogóle podlega owym ubezpieczeniom i kto w tym przypadku jest płatnikiem owych składek. W ocenie Sądu Apelacyjnego zarzut ten należy uznać za bezzasadny, bowiem w takiej sytuacji jak rozpoznawana mamy do czynienia z podleganiem jedynie z tytułu pracowniczego w ujęciu szerokim i problemem jest jedynie określenie podstawy wymiaru. Zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2013r., poz.1442 ze zm.) zakład wydaje decyzje w zakresie indywidualnych spraw dotyczących w szczególności ustalania wymiaru składek i ich poboru, a także umarzania należności z tytułu składek. Jest zatem władny w decyzji określić, że dana osoba podlega ubezpieczeniom społecznym z danego tytułu, a płatnikiem jest określony podmiot, jaka jest podstawa wymiaru składki i przez to jaka jest jej wysokość. Regulacja zawarta w art. 83 cyt. wyżej nie wyklucza także wydania jednej decyzji przesądzającej kilka kwestii. Zawiera ona wtedy kilka elementów, z których każdy podlega badaniu przez Sąd. Z treści przedmiotowej decyzji, w połączeniu z uzasadnieniem, można wyczytać, że organ rentowy stwierdził, iż zainteresowanego należy traktować jako pracownika także gdy chodzi o wykonywaną przez niego pracę formalnie wynikającą z zawartej umowy cywilnoprawnej z Samodzielnym Publicznym ZOZ Miejsko- Gminnego Ośrodka (...) w M. a uzyskiwane wówczas wynagrodzenie należy doliczyć do podstawy wymiaru jako wynagrodzenie równorzędne z pensją pracownika. Wskazywanie przez apelującego na konieczność wstępnego przesądzenia na podstawie jakiego tytułu zainteresowany podlega ubezpieczeniom jest o tyle nieuprawnione, że ustawa systemowa nakazuje traktowanie osoby, która w ramach umowy cywilnoprawnej wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy za pracownika, a uzyskany stąd przychód uwzględnić przy wyliczeniu podstawy wymiaru składek. A przecież taki pracownik jest już zgłoszony do ubezpieczeń społecznych właśnie z powodu zatrudnienia pracowniczego. W takiej sytuacji decyzja określająca podstawę wymiaru z uwzględnieniem owego „dodatkowego” wynagrodzenia jest właściwie skomponowana i zawiera wszelkie elementy potrzebne do jej kontroli. Zwiększenie wymiaru składek w ramach tego samego tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym nie stanowi samodzielnej podstawy do objęcia obowiązkiem ubezpieczeń społecznych. Nie ma zatem potrzeby wydania w tym zakresie decyzji. Co do zaś samej prawidłowości rozstrzygnięcia, że zainteresowany winien być traktowany jak pracownik apelującego także z tytułu świadczenia pracy na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej z Samodzielnym Publicznym ZOZ Miejsko- Gminnego Ośrodka (...) w M. , a uzyskany w ten sposób dochód winien być uwzględniony w podstawie wymiaru składek z tytułu stosunku pracy i że płatnikiem jest Zespół Zakładów Opieki Zdrowotnej w O. , to Sąd Apelacyjny zaznacza, że w pełni aprobuje argumentację Sądu Okręgowego. Sąd Najwyższy w przywołanej już w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uchwale z dnia 2 września 2009 r. (II UZP 6/09 OSNP 2010/3-4/46; patrz też II UK 279/13 i tam przywołane orzecznictwo jak również II UK 449/13) wskazał, że pracodawca, którego pracownik wykonuje na jego rzecz pracę w ramach umowy cywilnoprawnej zawartej z osobą trzecią, jest płatnikiem składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe z tytułu tej umowy ( art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13.10.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych ). Sąd Najwyższy argumentował, że art. 8 ust. 2a nakazuje uważać za pracownika, w rozumieniu ustawy, także osobę wykonującą pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarła z pracodawcą, z którym pozostaje w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy. Zatem pracownikiem jest się i wówczas, gdy praca jest świadczona na podstawie umowy z osobą trzecią, ale w jej ramach wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy. Także bowiem i wtedy, mimo, że osoba ta (pracownik) zawarła umowę o dzieło z osobą trzecią, to pracę w jej ramach wykonuje faktycznie dla swojego pracodawcy (uzyskuje on rezultaty jej pracy). Zaznaczono dalej, że podstawowym skutkiem uznania osoby wskazanej w art. 8 ust. 2a za pracownika, jest objęcie jej obowiązkowymi ubezpieczeniami emerytalnym, rentowymi, chorobowym i wypadkowym tak jak pracownika ( art. 6 ust.1 pkt 1 , art. 11 ust. 1 I art. 12 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ) W związku z tym osoba ta podlega obowiązkowi zgłoszenia do wymienionych ubezpieczeń społecznych. Obowiązek ten obciąża płatnika składek ( art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ). Jest on także zobowiązany obliczać, rozliczać i przekazywać składki co miesiąc do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ( art. 17 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ). Ponadto, płatnicy składek w stosunku do pracownika, obliczają części składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz chorobowe finansowane przez ubezpieczonych i po potrąceniu ich ze środków ubezpieczonych przekazują do Zakładu ( art. 17 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ). Przechodząc do sedna sprawy Sąd Najwyższy zauważył, że także w przypadku, gdy umowa cywilnoprawna jest zawarta nie bezpośrednio z pracownikiem, ale z osobą trzecią i dopiero ten „zewnętrzny” podmiot zawiera umowę cywilnoprawną z pracownikiem, to jednak pracodawca jest płatnikiem składek, pomimo, że fizycznie wynagrodzenie wypłaca ów podmiot trzeci. Sąd Najwyższy wskazał, że za taką interpretacją przemawia to, że art. 8 ust. 2a nakazuje traktować takiego zainteresowanego jako pracownika swego pracodawcy, a dla pracownika, zgodnie z art. 4 pkt 2 lit. a ustawy, płatnikiem jest właśnie pracodawca. Zwrócić uwagę trzeba również na art. 18 ust. 1a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych , według którego, w przypadku ubezpieczonych, o których mowa w art. 8 ust. 2a , w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe uwzględnia się również przychód z tytułu umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo umowy o dzieło. Skoro płatnikiem jest pracodawca, a przychód z tytułu umowy cywilnoprawnej jedynie „uwzględnia się” w podstawie wymiaru składek z tytułu stosunku pracy, to pracodawca, ustalając podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu stosunku pracy, powinien zsumować wynagrodzenie z umowy cywilnoprawnej z wynagrodzeniem ze stosunku pracy. W przypadku zaś jaki zaistniał w niniejszej sprawie tj. swoistego trójkąta umów, to że płatnikiem winien być pracodawca znajduje swe umocowanie także i w tym, argumentował Sąd Najwyższy, że to na jego rzecz praca w ramach umowy cywilnoprawnej jest faktycznie świadczona, i to on uzyskuje jej rezultaty, unikając obciążeń i obowiązków wynikających z przepisów prawa pracy. Celem takiej regulacji było, co podkreślił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 kwietnia 2014 r. (II UK 399/13 LEX nr 1458679), po pierwsze - ograniczenie korzystania przez pracodawców z umów cywilnoprawnych celem zatrudnienia własnych pracowników dla realizacji tych samych zadań, które wykonują oni w ramach łączącego strony stosunku pracy, by w ten sposób ominąć ograniczenia wynikające z ochronnych przepisów prawa pracy i uniknąć obciążeń z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne od tychże umów oraz po drugie - ochrona pracowników przed skutkami fluktuacji podmiotowej po stronie zatrudniających w trakcie procesu świadczenia pracy, polegającej na przekazywaniu pracowników przez macierzystego pracodawcę innym podmiotom (podwykonawcom), którzy zatrudniają tych pracowników w ramach umów cywilnoprawnych w ogóle nieobjętych obowiązkiem ubezpieczeń społecznych (umowa o dzieło) lub zwolnionych z tego obowiązku w zbiegu ze stosunkiem pracy (umowa agencyjna, zlecenia lub inna umowa o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu). Tym samym dla celów ubezpieczeń społecznych zarówno wykonywanie pracy na podstawie umów cywilnoprawnych zawartych z pracodawcą, jak i zawartych wprawdzie z osobą trzecią, ale gdy praca wykonywana jest na rzecz pracodawcy, jest traktowane tak jak świadczenie pracy w ramach klasycznego stosunku pracy łączącego jedynie pracownika z pracodawcą, także w zakresie określenia osoby płatnika składek. Wskazać tutaj można również na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2014. II UK 482/13 LEX nr 1475268 gdzie Sąd Najwyższy, podtrzymując dotychczasowa linię orzeczniczą wskazuje na cel regulacji zawartej w art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych . W uzasadnieniu podniesiono, iż skoro pierwsza sytuacja z art. 8 ust. 2a , czyli gdy pracownik pracuje dodatkowo na podstawie umowy cywilnej zawartej ze swoim pracodawcą, stanowi odpowiedź na nadużycia sprzeczne z ochroną zatrudnionego (choćby w zakresie czasu pracy, problemu nadgodzin), to również sytuacja druga, czyli ujęta w drugiej części przepisu, nie może być oderwana od pierwszej, albowiem dopiero wówczas regulacja może być oceniona, jako całościowa ze względu na cel zakładany przez ustawodawcę. W przeciwnym razie, jak pokazuje praktyka, bez większych problemów można by wyłączyć pierwszą regulację, właśnie przez zatrudnianie do pracy na rzecz pracodawcy przez podmioty trzecie. Nieuprawniona jest więc teza , że art. 8 ust. 2a dotyczy tylko i wyłącznie dodatkowych umów zwartych przez pracodawcę z własnym pracownikiem. Jak już wspomniano Sąd Apelacyjny w pełni podziela zaprezentowany wyżej poglądy i ich uzasadnienie. Warunki te są przy tym w pełni spełnione w niniejszej sprawie, bowiem z bezspornego w tym zakresie stanu faktycznego wynika, że zainteresowany wykonywał w ramach przedmiotowej umowy te same czynności pracownicze na rzecz Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w O. co w ramach umowy o pracę. Trzeba przy tym zauważyć, że i odwołujący nie kwestionował ustaleń Sądu Okręgowego w tym przedmiocie. Bez znaczenia przy tym pozostaje podnoszona przez apelującego okoliczność, iż K. M. zawierał przedmiotowe umowy z Samodzielnym Publicznym ZOZ Miejsko- Gminnego Ośrodka (...) w M. w ramach prowadzonej prywatnej praktyki lekarskiej bowiem nadal on osobiście wykonywał pracę na rzecz swego pracodawcy tj. Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w O. pracując na tym samym stanowisku , które wynikało z umowy o pracę, w tym samym miejscu i przy wykorzystaniu tego wyposażenia medycznego oraz przy pomocy personelu medycznego jak w czasie realizacji stosunku pracy. Niesporne było przy tym między stronami, iż taka konstrukcja zawierania umowy z podmiotem trzecim przez zainteresowanego służyć miała umożliwieniu wykonywania przez niego pracy na rzecz swego pracodawcy z pominięciem ograniczeń wynikających z regulacji dotyczących wymiaru czasu pracy lekarzy. Podsumowując wskazać należy, że zaprezentowane w apelacji zarzuty nie zawierają argumentów odnośnie oceny prawnej mogących stanowić podstawę zmiany bądź uchylenia zaskarżonego wyroku a podniesione przez apelującego argumenty stanowią polemikę ze stabilną i jednoznaczna wykładnią prawa materialnego, utrwaloną w orzecznictwie sądowym przytoczonym powyżej. Ponieważ zaskarżony wyrok jest trafny, a wywiedziona apelacja nie zawierała usprawiedliwionych zarzutów, Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 385 k.p.c. O kosztach procesu, stosownie do odpowiedzialności za wynik procesu, Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. oraz § 2 ust. 2 i § 13 ust. 1 pkt 2 w związku z § 6 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Przewodnicząca: Sędziowie: