III AUa 550/13

Sygn. akt III AUa 550/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 września 2013 r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Bogumiła Burda Sędziowie: SSA Marta Pańczyk-Kujawska (spr.) SSA Ewa Madera Protokolant st.sekr.sądowy Anna Budzińska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2013 r. na rozprawie sprawy z wniosku R. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R. o rentę na skutek apelacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 2 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV U 366/12 o d d a l a apelację. Sygn. akt III AUa 550/13 UZASADNIENIE Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. decyzją wydaną 14 lutego 2012r. odmówił R. B. przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres, w uzasadnieniu wskazując na treść orzeczenia komisji lekarskiej ZUS, która orzeczeniem wydanym 9 lutego 2012r. orzekła, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organ rentowy powołał art. 107 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . W odwołaniu skierowanym do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie, od powyższej decyzji wnioskodawca wniósł o jej uchylenie, gdyż orzeczenie komisji lekarskiej stanowiące podstawę odmowy przyznania na jego rzecz prawa do świadczenia rentowego na dalszy okres, zostało podjęte „ w sposób arbitralny pomijający dokumentację z leczenia schorzeń kardiologicznych”. Dalej naprowadził, że od czasu ostatnich 4 lat dolegliwości będące skutkiem występujących u niego schorzeń kardiologicznych uległy podwojeniu. Schorzenie w postaci dusznicy bolesnej corocznie nasila się, co powoduje eliminacje, w jego ocenie, z życia w społeczeństwie. Odwołanie formułuje wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu kardiologii. W końcowym fragmencie zawiera prośbą odwołującego o „uznania mojej rezygnacji z mandatu radnego Rady Gminy Ś. podjętej ze względu na stan zdrowia jeszcze 15 grudnia 2009r. jako kolejny dowód mojego problemu ze zdrowiem”. Do odwołania wnioskodawca dołączył, między innymi, pismo kierowane do przewodniczącego Rady Gminy Ś. z prośbą o podjęcie stosownej uchwały w sprawie związanej z rezygnacją z mandatu radnego. W odpowiedzi na odwołanie pozwany organ rentowy wniósł o jego oddalenie z przyczyn naprowadzonych w uzasadnieniu decyzji. Rozpoznając odwołanie Sąd I instancji przeprowadził dowód z opinii biegłego lekarza sądowego specjalisty z zakresu kardiologii na okoliczność oceny stanu zdrowia odwołującego i ustalenia, czy uzasadnia ona uznanie go nadal za co najmniej częściowo niezdolnego do pracy, określenia charakteru ewentualnej niezdolności i daty ponownego jej powstania . Biegły stwierdził u badanego chorobę nadciśnieniową w stadium powikłań narządowych – serce nadciśnieniowe bez upośledzenia funkcji skurczowej, zespół metaboliczny – hyperlipidemie , cukrzyce II typu oraz otyłość. Schorzenia powyższe , zdaniem biegłego, nie czynią badanego co najmniej częściowo niezdolnym do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. W uzasadnieniu biegły podał , że wnioskodawca miał dwukrotnie wykonaną koronorografię, którą wykluczono obecności zwężeń w naczyniach wieńcowych, wielokrotnie wykonywany test wysiłkowy wykazywał słabszą tolerancje wysiłku pomimo dolegliwości, jednak nigdy nie uzyskano potwierdzenia obecności choroby wieńcowej serca. Zarówno dolegliwości podobne do dławicowych, nieprawidłowy zapis ekg - utrzymujący się przez szereg lat do chwili obecnej oraz przynosząca ulgę nitrogliceryna - to objawy potwierdzające nadciśnieniowe tło schorzenia . Rezultatem 9- letniego leczenia, zdaniem biegłej jest uzyskanie poprawy, polegającej na przywróceniu prawidłowego obrazu serca w badaniu echokardiograficznym – ustąpienie przerostu ścian zmniejszenie, wielkości jamy lewej komory i lewego przedsionka. Ta sytuacja, zdaniem biegłego, ustąpienia przerostu ścian - poprawia dalsze rokowanie wnioskodawcy. Również poprawi swoją sytuację zdrowotną wnioskodawca jeśli narzuci sobie reżim diety prowadzący do spadku masy ciała, co poprawi profil wyniku lipidowego, w procesie leczenia jest istotna aktywność fizyczna i wskazanie do lekkiej pracy fizycznej. Swoje stanowisko biegły szczegółowo uzasadniał do protokołu oględzin z 7 maja 2012r. Do opinii powyższej wnioskodawca zgłosił zarzuty, dołączając orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z daty 23 marca 2012r. Sąd I instancji na rozprawie 10 lipca 2012r. wydał postanowienie o uzupełnieniu postepowania dowodowego i przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego kardiologa, poprzez ustosunkowanie się do zarzutów wnioskodawcy oraz do przedłożonego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, a także dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy, na okoliczności jak w postanowieniu wydanym 28 marca 2012r. Opiniodawca będący autorem pierwszej, wydanej w sprawie opinii, w jej uzupełnieniu w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w pierwszej opinii , dodatkowo podając, że zapisy ekg, jaki i ekg – spoczynkowych są nieprawidłowe, niemniej jednak, zarówno wynik testów wysiłkowych jak i badań angiograficznych wykluczają obecność zwężeń w tętnicach wieńcowych, wskazując na nieobecność choroby wieńcowej u badanego. Odnosząc się do orzeczenia (...) Zespołu (...) biegły podniósł, że w jego ocenie, stan zdrowia wnioskodawcy nie czyni go niepełnosprawnym w stopniu umiarkowanym. W ocenie biegłego nitrogliceryna, którą wnioskodawca przyjmuje w dużych ilościach w jego sytuacji powoduje obniżenie tętnicze – nie tylko rozszerza naczynia wieńcowe, ale również tętnice obwodowe. Biegły lekarz specjalista z zakresu medycyny pracy stwierdził występowanie u wnioskodawcy choroby niedokrwiennej serca – stabilną dławicę piersiową, zespół metaboliczny pod postacią nadciśnienia tętniczego, cukrzyce typu II i dnę moczanową. W ocenie biegłego, badany po 30 listopada 2011, nie jest nadal co najmniej czyściwo niezdolny do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. W uzasadnieniu biegły podniósł, że ostatnia dwudniowa hospitalizacja wnioskodawcy od 15 – 17 września 2012r. potwierdza powyższe rozumowanie. Pobyt w szpitalu miał jednie na celu niewielka korektę leczenia i wykonanie badań. W wykonanym echu ( 17 września 2012r.) stwierdzono koncentryczny przerost mięśnia lewej komory, lecz bez cech ogniskowych zaburzeń kurczliwości serca ten stan nie powoduje niezdolność do pracy umysłowej jaką wnioskodawca wykonywał, przed uznaniem go za czyściwo niezdolnego do pracy. Swoje stanowisko biegły uzasadnił do protokołu oględzin z 19 września 2012r. Do opinii powyższej wnioskodawca złożył zrzuty w piśmie procesowym z 18 listopad 2012r. Wyrokiem wydanym 2 kwietnia 2013r.Sąd I instancji oddalił odwołanie. W uzasadnieniu podniósł, powołując się na treść obydwu opinii wydanych przez biegłych lekarzy sądowych powołanych w sprawie , które uznał za w pełni miarodajny dowód, że po 30 listopada 2011r. występujące u wnioskodawcy schorzenia nie powodują naruszenia sprawności jego organizmu w stopniu uzasadniającym uznanie go za niezdolnego do pracy. Powyższe, w świetle przepisu art. 107 w zw. z art. 57 ustawy emerytalno – rentowej z 17 grudnia 1998r. uzasadnia ustalenie o braku uprawnienia wnioskodawcy do dochodzonej renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres. Sąd I instancji również w pisemnych motywach odniósł się do orzeczenia (...) Zespołu (...) - przedłożonego przez wnioskodawcę, które to, w jego ocenie, nie może być utożsamiane z niezdolnością do pracy, gdyż tego rodzaju orzeczenie pozostaje bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy w niniejszym postepowaniu. Orzeczenie to bowiem nie dotyczy tego samego przedmiotu, o jakim rozstrzygała w postępowaniu przed organem remontowym, zaskarżona decyzja. Sąd bowiem rozstrzyga o kwestii zdolności wnioskodawcy do pracy - względnie jej braku, niepełnosprawność oznacza niezdolność do wypełniania ról społecznych, a nie są to pojęcia tożsame. Sąd, w ostatnim fragmencie uzasadnienia zawarł stwierdzenie, że przeprowadzone postępowanie dowodowe, w sposób jednoznaczny wskazało na zdolność odwołującego do wykonywania pracy zgodnej z posiadanymi przez niego kwalifikacjami. Powyższe uzasadniało rozstrzygnięcie zawarte w wyroku, w podstawie prawnej to którego, poza przepisami prawa materialnego, powołał art. 477 14 §1 kpc . Wyrok powyższy apelacją do Sądu II instancji zaskarżył wnioskodawca , zarzucając, iż obydwie opinie wydane w postępowaniu sądowym nie przedstawiają wartości dowodowej i nie powinny decydować o zasadności wniosku o uchylenie decyzji organu rentowego odmawiającej mu prawa do świadczenia rentowego. Odwołujący wskazuje, iż konkluzje obydwu opinii przekreślają „dotychczasowe prawie 15 – letnie dolegliwości kardiologiczne zajmując się wytykaniem rzekomych błędów leczenia”. W ocenie apelującego „subiektywne odczucia biegłych odnośnie prawidłowości leczenia powinny być w opinii sprawą drugorzędną i nie mogą wpływać na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie”. Apelacja formułuje zarzut, iż żaden z biegłych nie odniósł się do dokumentacji z przebiegu leczenia odwołującego, które to w sposób szczegółowy zostało opisane. Na to uchybienie pracy biegłych, zdaniem apelującego, Sąd I instancji nie zwrócił w ogóle uwagi. W końcowym fragmencie apelacja zawiera informacje o kontynuacji leczenia w Szpitalu (...) w R. Sąd II instancji zważył co następuje: Apelacja jest nieuzasadniona i dlatego podlega oddaleniu. Wydany bowiem przez Sąd I instancji wyrok zawiera trafne i odpowiadające prawu rozstrzygnięcie, zaś w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie występują przesłanki zaskarżenia mogące wyrok ten wzruszyć, w szczególności te, które ze względu na treść przepisu art. 378 kpc , Sąd II instancji ma na uwadze z urzędu. Sąd I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, którego celem było ustalanie, czy po dacie 30 listopada 2011r. tj. po dacie wygaśnięcia uprawnienia skarżącego do wcześniej przyznanego okresowego świadczenia tj. do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy – jest on nadal co najmniej częściowo niezdolny do pracy w charakterze pracownika umysłowego ( specjalisty do spraw rozliczeń skupu ), zaś zebrane dowody, w tym zasadniczy w sprawach tego rodzaju dowód, z opinii biegłych lekarzy sądowych, właściwie ocenił w ramach przysługującego mu w tym względzie uprawnienia przewidzianego w art. 233 §1 kpc . Podzielając zbieżne konkluzje obydwu opinii o braku niezdolności wnioskodawcy do pracy, Sąd I instancji miał przy tym na względzie, wszystkie możliwe kryteria oceny tego dowodu, które przemawiały za przyjęciem jego wiarygodności. W tym miejscu, zauważyć przyjdzie, że biegli dysponowali wiadomościami specjalistycznymi niezbędnymi do stwierdzenia okoliczność mających istotne znaczenia dla sprawy, ich dobór uwzględniał występujące u skarżącego schorzenia, a wydanie każdej z opinii poprzedziła wnikliwa analiza dokumentacji lekarskiej z przebiegu jego dotychczasowego leczenia oraz przeprowadzony z nim wywiad i wynik badania przedmiotowego. Powyższe stanowiło więc o fachowości i zupełności omawianego dowodu z opinii biegłych, których konkluzje ( zbieżne) o braku niezdolności wnioskodawcy do pracy musiały w tej sytuacji zostać podzielone także przez tut. Sąd orzekający. Było to tym bardziej uzasadnione, że sam wnioskodawca, poza ogólnymi stwierdzeniami, że nie zgadza się konkluzjami opinii - nie zgłaszał żadnych konkretnych i uzasadnionych zarzutów pod ich adresem, podobnie jak nie czyni tego w apelacji. Za taki bowiem, nie może być uznany zarzut, że opinie są domniemane i niesprecyzowane jednoznacznie, jak również, że obydwaj biegli w żaden sposób ( „ ani jednym słowem”) nie odnieśli się do dokumentacji medycznej z przebiegu leczenia odwołującego. Opinie bowiem, wydawane oddzielnie przez biegłych, w tym biegłego z zakresu medycyny pracy, są identyczne w zakresie rozpoznawanych u wnioskodawcy schorzeń , w sposób logiczny i konsekwentny wskazują właściwe podstawy wyprowadzonych konkluzji odnoszących się do braku niezdolności wnioskodawcy do pracy, a zarzut, że ich wydanie nastąpiło bez zaznajomienia się z dokumentacją lekarską - jest całkowicie pozbawiony racji, gdyż jest nieprawdziwy . Pierwszy bowiem opiniodawca szczegółowo odniósł się do dokumentacji medycznej z przebiegu leczenia R. B. począwszy od 2003 r ( v. k 14 – 15), podobna sytuacji występuje w opinii wydanej przez biegłego z zakresu medycyny pracy ( v. k. 39 i 40). Obydwie opinie są uzupełniane przez opiniodawców, którzy odnoszą się do zarzutów formułowanych przez wnioskodawcę pod ich adresem ( v. k 29-30 i k. 46). Pretensja skarżącego jaką zawiera w apelacji odnośnie stanowiska biegłych w kwestii zażywanej przez niego nitrogliceryny jest nieuprawniona. Biegli określili swoje stanowisko w opiniach uzupełniających w związku z pytaniem skarżącego kierowanym do nich w tej kwestii. Powracając do wydanej przez biegłych opinii przyjdzie stwierdzić, że za ich wiarygodnością przemawia również zgodność orzecznicza w ocenie stanu zdrowia skarżącego, tak z postępowania przed organem rentowym jak i sądowego. Na podkreślenie również zasługuje fakt, że w obydwu opiniach biegli w dostateczny sposób uzasadnili swoje stanowisko o poprawie stanu zdrowia odwołującego po dacie 30 listopada 2011r. W ocenie Sądu Apelacyjnego, zawarte w kwestionowanym apelacją wyroku rozstrzygnięcie, jest rezultatem wielokierunkowej i obiektywnej analizy zdrowia wnioskodawcy pod kątem jego zdolności do pracy, i jak wyżej wskazano, pogłębionej analizą dokumentacji lekarskiej z przebiegu jego dotychczasowego leczenia. Apelacja natomiast stanowi jedynie nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 107 w zw. z art. 57 ust.1 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( tekst jedn. Dz. U. z 2009r. nr 153, poz. 1227 ze zm.), do odmowy przyznania skarżącemu prawa do świadczenia rentowego na dalszy okres. W świetle wyżej naprowadzonych okoliczności apelacja nie może odnieść pożądanego skutku, wobec braku podstaw faktycznych i prawnych do jej uwzględnienia, dlatego orzeczono jak w wyroku w oparciu o przepis art. 385 kpc . Zarządzenie: 1. (...) 2. (...)