VI U 100/15

Sygn. akt VI U 100/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 października 2015 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Ewa Milczarek Protokolant – sekr. sądowy Sylwia Sawicka po rozpoznaniu w dniu 13 października 2015 r. w Bydgoszczy na rozprawie odwołania: Z. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. z dnia 16 grudnia 2014 r., znak: (...) w sprawie: Z. B. przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B. o rentę z tytułu niezdolności do pracy 1) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu Z. B. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 listopada 2014 r. do dnia 30 listopada 2015 r. 2) stwierdza, że organ rentowy ponosi odpowiedzialność za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Na oryginale właściwy podpis. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. odmówił przyznania ubezpieczonemu M. B. od dnia 1.11.2014 roku dalszego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na podstawie przepisu art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z FUS ( Dz. U. z 2009 roku nr 153, poz. 1227). W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, iż orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS ubezpieczony został uznany za zdolnego do pracy zarobkowej. Odwołanie od powyższej decyzji złożył ubezpieczony, który wniósł o przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu odwołania ubezpieczony wskazał, iż aktualny stan jego zdrowia nie pozwala na podjęcie pracy zarobkowej. W odpowiedzi na odwołanie ubezpieczonego, organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Sąd Okręgowy ustalił, co następuje: Ubezpieczony M. B. (wykonujący ostatnio zawód inspektora nadzoru budowlanego) do dnia 30.10. 2014 roku był uprawniony do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W dniu 23.09. 2014 roku złożył w pozwanym organie rentowym wniosek o przyznanie prawa do renty. Pozwany organ rentowy poddał go badaniu przez lekarza orzecznika ZUS i komisję lekarską ZUS, którzy w wydanych orzeczeniach nie uznali ubezpieczonego za osobę niezdolną do wykonywania zatrudnienia. -okoliczności bezsporne W celu zweryfikowania orzeczeń wydanych przez lekarza orzecznika i komisję lekarską ZUS, Sąd powołał biegłych lekarzy sądowych z zakresu następujących specjalności: psychologa, psychiatry, specjalisty medycyny pracy, neurologa i endokrynologa . Biegli w wydanej w dniu 8.04.2015 roku opinii rozpoznali u ubezpieczonego następujące schorzenia: -Zaburzenia depresyjno-lękowe. -Zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z dyskopatią lędźwiową z okresowym zespołem bólowym L-S i szyjnym w okresie remisji. -Nadczynność tarczycy w wywiadzie - aktualnie laboratoryjnie i klinicznie eutyreoza. -Nadciśnienie tętnicze dobrze kontrolowane. -Otyłość. -Nieprawidłową glikemia na czczo. W ocenie biegłych, aktualny stan zdrowia ubezpieczonego powoduje dalszą niezdolność do pracy na okres dwóch lat, czego przyczyną są schorzenia układu psychicznego. Stąd też w porównaniu z badaniami przeprowadzonym poprzednio biegli nie zaobserwowali poprawy w stanie zdrowia ubezpieczonego. Nadal występują zaburzenia funkcji poznawczych i pamięciowych oraz koncentracji uwagi i nastroje depresyjno-lękowe. Pozostałe wymienione w rozpoznaniu schorzenia współistniejące nie ograniczają w sposób istotny zdolności do pracy. Wobec powyższego biegli nie podzielili orzeczenia wydanego przez lekarza orzecznika i komisję lekarską ZUS, wskazując przy tym, iż dysponowali tymi samymi dowodami co pozwany organ rentowy. -dowód; opinia biegłych k. 23-24 akt sądowych Po zapoznaniu się z opinią wydaną przez biegłych pozwany organ rentowy zgłosił do niej zastrzeżenia, w których wskazał, iż nie akceptuje opinii biegłych, bowiem orzeczenie Komisji lekarskiej ZUS zostało wydane z uwzględnieniem opinii konsultanta psychiatry ZUS, który nie stwierdził istotnego ograniczenia funkcjonowania społecznego i zawodowego z przyczyn psychiatrycznych. W opinii uzupełniającej wydanej przez biegłych w dniu 1.07. 2015 roku, biegli w całości podtrzymali wcześniej wydane orzeczenie, nadto wskazali, że z uwagi na występujące u badanego zaburzenia depresyjno-lękowe przewlekające się, ma on znacznie obniżone zdolności do kontynuowania zatrudnienia na stanowisku ostatnio długotrwale wykonującym (w ramach kwalifikacji zawodowych) - inspektora nadzoru budowlanego. Przeciwwskazana jest praca wymagająca dyspozycyjności, bieżącej systematycznej oceny, nabywania nowych umiejętności. - dowód: opinia uzupełniająca k. 43 akt sądowych Po zapoznaniu się z opinią uzupełniającą biegłych, pozwany wniósł do niej zastrzeżenia, w których wskazał iż podtrzymuje poprzednie zastrzeżenia bowiem biegli nie odpowiedzieli na nie w opinii uzupełniającej. Wobec powyższego pozwany wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii drugiego zespołu biegłych bądź oddalenie odwołania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Sąd uwzględnił wydaną przez biegłych opinię wraz z opiniami uzupełniającymi i uznał ją za wyczerpującą, poddającą wszechstronnej analizie stan zdrowia ubezpieczonego w odniesieniu do jego możliwości zawodowych. Opinia biegłych została szczegółowo uzasadniona, a ponadto wnioski w niej zawarte nie nasuwały wątpliwości, co do ich trafności, zatem brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Biegli są bowiem doświadczonymi specjalistami z tych dziedzin medycyny, które odpowiadały schorzeniom ubezpieczonego. Opinię wydali po zapoznaniu się z wszystkimi dokumentami leczenia przedłożonymi przez ubezpieczonego oraz po przeprowadzeniu stosowanego badania ubezpieczonego. Stanowisko swoje fachowo, logicznie i wyczerpująco uzasadnili, zatem brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Podkreślić należy, iż biegli w wydanych opiniach uzupełniających szczegółowo wyczerpująco odnieśli się do zarzutów organu rentowego, który w piśmie procesowym z dnia 4.08.2015 r., kwestionując opinię uzupełniającą, nie wskazał jej mankamentów, poprzestając na lakonicznym stwierdzeniu o podtrzymaniu dotychczasowych zastrzeżeń. Wobec powyższego, Sąd Okręgowy uznał opinię biegłych sądowych za miarodajną dla oceny stanu zdrowia ubezpieczonego. Przedmiotem niniejszego postępowania jest prawo ubezpieczonego do renty z tytułu niezdolności do pracy. Spór stron w tej kwestii należy więc rozstrzygać w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych / t.j. Dz. U. z 2009 roku nr 153 poz. 1227/,a ściślej rzecz ujmując m.in. o treść art. 57 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, a niezdolność do pracy powstała w okresie składkowym lub nieskładkowym albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Podstawą przyznania renty jest ustalenie, że osoba dochodząca tego świadczenia jest niezdolna do pracy, a więc jest częściowo lub całkowicie niezdolna do wykonywania zatrudnienia, a po przesądzeniu tej przesłanki, czy posiada ona wymagany okres zatrudnienia i czy niezdolność do pracy powstała w odpowiednim okresie. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności po przekwalifikowaniu. Częściowo niezdolną do pracy jest zgodnie z ust. 3 cytowanego przepisu osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Oceniając stopień niezdolności do pracy należy, w myśl art. 13 wymienionej ustawy, uwzględnić stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, możliwość przekwalifikowania zawodowego biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne. Dokonując analizy stanu zdrowia ubezpieczonego przez pryzmat wszystkich wymienionych wyżej przesłanek, Sąd doszedł do przekonania, że występujące u ubezpieczonego schorzenia stanowią podstawę orzeczenia o niezdolności do pracy na okres wskazany w opinii biegłych. Podkreślić trzeba, że biegli nie stwierdzili poprawy stanu zdrowia ubezpieczonego, w porównaniu z okresem w którym pobierał on rentę z tytułu niezdolności do pracy. Organ rentowy zgłaszając zastrzeżenia do opinii nie wykazał, by w stanie zdrowia ubezpieczonego poprawa nastąpiła a samo powołanie się na odmienną ocenę stanu zdrowia ubezpieczonego dokonaną przez lekarza konsultanta ZUS nie wystarczy do skutecznego zakwestionowania opinii biegłych. Jak z powyższego wynika ubezpieczony spełnia przesłanki uzasadniające przyznanie prawa do renty wymienione w art. 57 cytowanej ustawy z dnia 17 grudnia 1998roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , albowiem biegli lekarze sądowi w wyniku przeprowadzonego badania orzekli, iż ubezpieczony jest nadal częściowo niezdolny do pracy do dnia 30.11. 2015 roku. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję orzekając jak w wyroku a z uwagi na to, że biegli wydali opinię w oparciu o dokumentację medyczną, którą dysponował organ rentowy, Sąd na podstawie art.118 ust.1 a cytowanej ustawy orzekł o odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Zdaniem Sądu Okręgowego, w okolicznościach przedmiotowej sprawy wystąpiły podstawy do stwierdzenia odpowiedzialności organu rentowego, bowiem dowody zaprezentowane w trakcie postępowania sądowego były tożsame z dowodami, którymi dysponował pozwany organ rentowy w trakcie prowadzonego postępowania orzeczniczego. Oznacza to, że przyczyną, dla której ubezpieczony uzyskał prawo do żądanego świadczenia dopiero w następstwie postępowania sądowego nie były dowody, do których organ rentowy nie mógłby się wcześniej ustosunkować a jedynie sama odmienna ocena stanu jego zdrowia dokonana przez biegłych sądowych, wobec czego wystąpiły podstawy do stwierdzenia odpowiedzialności pozwanego organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.