III AUa 49/13

Sygn. akt: III AUa 49/13 POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2013 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Maria Padarewska - Hajn (spr.) Sędziowie: SSA Anna Szczepaniak-Cicha SSA Iwona Szybka Protokolant: st.sekr.sądowy Kamila Tomasik po rozpoznaniu w dniu 15 października 2013 r. w Łodzi sprawy M. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi w Ł. o emeryturę, na skutek apelacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt: VIII U 2925/12, postanawia: odrzucić apelację. Sygn. akt III AUa 49/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 18 maja 2012 r Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. odmówił M. G. prawa do emerytury w obniżonym wieku, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( Dz U z 2009 r Nr 153 poz. 1227 ze zm ), z uwagi na brak przesłanki 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Organ rentowy uznał za udowodniony staż pracy wnioskodawcy w szczególnych warunkach wynoszący 14 lat 8 miesięcy i 6 dni natomiast nie zaliczył do w/w pracy, okresu zatrudnienia wnioskodawcy od 19 września 1968 r do 19 września 1971 r. w (...) Drukarni (...) , z uwagi na to, że w tym czasie zawarł umowę o naukę zawodu , który to okres nie jest pracą wykonywana w szczególnych warunkach. W odwołaniu od przedmiotowej decyzji M. G. wniósł o przyznanie mu prawa do emerytury i zaliczenie spornego okresu do pracy wykonywanej w szczególnych warunkach, podnosząc, iż w trakcie nauki, na ostatnim jej roku, ukończył 18 lat i od tego czasu pracował w pełnym wymiarze czasu pracy i wykonywał pracę maszynisty maszyn typograficznych, tak jak pozostali maszyniści zatrudnieni w drukarni, która jest zaliczana do prac w szczególnych warunkach. Sąd Okręgowy w Łodzi wyrokiem z dnia 27 listopada 2012 r oddalił odwołanie, podzielając stanowisko organu rentowego oraz powołując się na utrwalona linię orzecznictwa sądowego , w tym wyroki Sądu Najwyższego, w szczególności wyrok z dnia 23 stycznia 2012 r w sprawie II UK 96/11, w którym Sąd ten wskazał, iż okres takiej nauki nie jest wystarczający do uznania jako pracy wykonywanej w szczególnych warunkach, z uwagi na charakter pracy pracowników młodocianych i wymiar czasu ich pracy. Powyższy wyrok zaskarżył apelacją A. S. , właściciel kancelarii (...) w Ł. , z którym wnioskodawca w dniu 13 grudnia 2012 zawarł umowę zlecenia , na podstawie której zleceniobiorca przyjął zgodnie z § 1 umowy stałe zlecenie dochodzenia w szczególności wszystkich roszczeń odszkodowawczych, emerytalnych, rentowych w których wnioskodawca jest stroną . W § 8 umowy strony zastrzegły , iż w sprawach w niej nie uregulowanych mają zastosowanie odpowiednie przepisy kodeksu cywilnego . Do apelacji wnioskodawca dostarczył przedmiotową umowę wraz z pełnomocnictwem udzielonym przez siebie, kancelarii (...) do reprezentowania go w przedmiotowej sprawie. Na rozprawie przed Sądem II instancji wnioskodawca oświadczył, iż A. S. doradza mu w wielu sprawach np. związanych z miejscem zamieszkania oraz ogólnie w sprawach życiowych. Nie zawarł z nim umowy zlecenia dotyczącej stałego prowadzenia jego spraw. A. S. natomiast oświadczył, iż z wykształcenia jest prawnikiem natomiast nie jest adwokatem ani radcą prawnym i uważa, że z racji zawartej umowy może być pełnomocnikiem wnioskodawcy w niniejszej sprawie . Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Kwestią jaką wyniknęła na etapie postępowania odwoławczego jest okoliczność, czy A. S. jako właściciel kancelarii prawnej może być uprawnionym pełnomocnikiem w świetle przepisów postępowania do reprezentowania wnioskodawcy i złożenia w jego imieniu apelacji. Zgodnie z treścią przepisu art. 87 § 1 kpc pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny (… ) a ponadto osoba sprawująca zarząd majątkiem lub interesami strony oraz osoba pozostająca ze stroną w stałym stosunku zlecenia, jeżeli przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia, współuczestnik sporu, jak również rodzice, małżonek rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia. Analiza powyższego przepisu w stosunku do oceny pełnomocnictwa znajdującego się w aktach niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, iż A. S. nie jest uprawnionym pełnomocnikiem wnioskodawcy i nie może w jego imieniu składać apelacji. Przede wszystkim z oświadczeń złożonych na rozprawie przed Sądem II instancji przez wnioskodawcę i A. S. wynika, iż miedzy nimi nie została zawarta stała umowa zlecenia dotycząca prowadzenia spraw wnioskodawcy przez A. S. , która obejmowała by przedmiot niniejszej sprawy. Nie stanowi takiej umowy przedłożona do akt sprawy umowa zlecenia z dnia 13 grudnia 2012 r. która jedynie obejmuje reprezentowanie przez zleceniobiorcę interesów majątkowych wnioskodawcy w określonych sprawach. Zgodnie z judykaturą umowa stałego zlecenia obejmująca jedynie reprezentację interesów majątkowych zleceniodawcy przed sądem nie może stanowić podstawy pełnomocnictwa prawnego udzielonego zleceniobiorcy przez zleceniodawcę ( uchwała Sądu Najwyższego z 21 lutego 1992 r III CZP 4/92 ) w szczególności zlecenie prowadzenia w sądzie konkretnej sprawy sądowej nie może stanowić nawiązania miedzy zleceniodawcą a zleceniobiorcą stałego stosunku zlecenia w rozumieniu art. 87 § 1 kpc . ( uchwała Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 1994 r IPZP 21/94 OSNP 94/4/68, - komentarz do art. 87 pod red. P. Telengi. ). A zatem przedkładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż znajdująca się w aktach umowa zlecenia nie dotyczy stałego stosunku zlecenia a w szczególności nie obejmuje reprezentacji A. S. do występowania na jej podstawie jako pełnomocnika wnioskodawcy w świetle art. 87 § 1 kpc . Natomiast występowanie w sprawie w charakterze pełnomocnika osoby, która nim być nie może oznacza brak należytego umocowania pełnomocnictwa i prowadzi zawsze do nieważności postępowania ( art. 379 pkt. 2 kpc ). Uchybienie to nie może być usunięte w drodze zatwierdzenia przez stronę czynności dokonanych przez taką nieuprawniona osobę ( uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 lipca 2004 r III CZP 32/04, uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2008 r III CZP 154/07 OSNP 2008/12/103 ). A zatem uwagi na to, że A. S. nie jest uprawnionym pełnomocnikiem wnioskodawcy w świetle powołanego przepisu, złożona przez niego apelacja podlega odrzuceniu jako pochodząca od osoby nieuprawnionej i niedopuszczalna, na podstawie art. 373 kpc w zw z art. 370 kpc i art. 379 pkt. 2 kpc .