III ARN 35/96

Sprawa rozpatrywana przez Sąd Najwyższy dotyczyła rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku NSA, który oddalił skargę Dariusza J. na decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa odmawiającą przyznania rekompensaty pieniężnej na uzupełnienie wydatków na wkład mieszkaniowy. Organy administracji oraz NSA uznały, że Dariusz J. nie spełniał przesłanek do otrzymania rekompensaty, ponieważ jego żona była już członkiem spółdzielni mieszkaniowej i otrzymała mieszkanie spółdzielcze, co zgodnie z art. 215 § 2 Prawa spółdzielczego stanowiło wspólne prawo małżonków do lokalu. Prezes NSA zarzucił rażące naruszenie przepisów ustawy z dnia 4 października 1991 r. o zmianie warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego, argumentując, że przesłanki do uzyskania rekompensaty, w tym brak samodzielnego mieszkania, powinny być oceniane według stanu z dnia dokonania wydatków, a nie tylko z dnia wejścia w życie ustawy. Sąd Najwyższy, analizując sprawę, stwierdził, że przepis art. 206 Prawa spółdzielczego, na który powołał się NSA, nie stanowił przeszkody do nabycia drugiego lokalu spółdzielczego ani nie wpływał na prawo do rekompensaty. Sąd podkreślił, że kluczowe jest ustalenie, czy wnioskodawca spełniał przesłankę nieposiadania samodzielnego mieszkania w dacie dokonania wydatków, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy. Ponieważ prawo do lokalu nabyte przez żonę weszło do wspólności majątkowej, jeśli wnioskodawca posiadał już prawo do samodzielnego lokalu w momencie dokonywania wydatków, nie spełniał przesłanki. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania NSA, wskazując na rażące naruszenie art. 7 KPA przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający