III APZ 10/12

Sygn. akt III APz 10/12 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2013 r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Mirosław Szwagierczak (spr.) Sędziowie: SSA Urszula Kocyłowska SSA Roman Skrzypek po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa H. P. przeciwko PKP (...) w P. o zapłatę na skutek zażalenia powoda od postanowienia Sądu Okręgowego w Przemyślu z dnia 23 lipca 2012 r. sygn. akt III P 5/12 p o s t a n a w i a: o d d a l i ć zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 23 lipca 2012 roku Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Przemyślu odrzucił pozew „wobec nieusuwalnego , pierwotnego braku zdolności sądowej wskazanej w pozwie strony pozwanej ( art. 199 § 1 pkt 3 kpc )”. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 102 kpc . „Brak zdolności sądowej w odniesieniu do pozwanego PKP (...) był brakiem nie dającym się uzupełnić, gdyż nie mogła ona uzyskać osobowości prawnej, ani stać się jednostką organizacyjną, o jakiej mowa w art. 64 §1 1 kpc , gdyż jako strona oznaczony w pozwie podmiot nie istnieje” – podkreśla Sąd Okręgowy. W zażaleniu, na to postanowienie powód - działając przez profesjonalnego pełnomocnika – zarzucił naruszenie art. 189 § 1 i 2 kpc , gdyż powód może uzupełnić brak w zakresie zdolności pozwanego i w miejsce zlikwidowanej PKP (...) , jako następcę prawnego, wskazać PKP (...) z siedzibą w N. albowiem jest to jedyne „sprostowanie oczywistej omyłki w pisowni”. Rozpoznając zażalenie Sąd Apelacyjny ustalił i rozważył, co następuje: 1.W pozwie z 30 grudnia 2011 r., powód jako pozwanego wskazał PKP (...) w P. , który to Zakład, w związku ze zmianami organizacyjnymi w Spółce, od 1 stycznia 2011 r. już nie istnieje. Powstała, w wyniku połączenia PKP (...) w P. , nowa jednostka organizacyjna: PKP (...) z siedzibą w N. . Doszło więc do transferu zakładu pracy skutkującego zmianę pracodawcy – w rozumieniu art. 3 k.p. w związku z art. 23 1 k.p. oraz art. 460 § 1 kpc . I właśnie dlatego należy przyjąć, czego w istocie skarżący nie kwestionuje, iż stroną pozwaną powinien tu być PKP (...) z siedzibą w N. . 2.O likwidacji dotychczasowego pracodawcy p. H. P. jego profesjonalny pełnomocnik był informowany co najmniej trzykrotnie (v. – pismo z dnia 12.12.2011 r. stanowiące odpowiedź na wezwanie do zapłaty – k. 59 – odpowiedź na pozew – v. k. 85 oraz na rozprawie w dn. 23.07.2012 r. – v. protokół rozprawy k. 103). Nie przedsięwziął jednak żadnych sanacyjnych czynności procesowych. Tym samym nie sposób podzielić supozycji skarżącego o niemożności samodzielnego ustalenia przezeń legitymacji biernej strony pozwanej oraz jej zdolności sądowej. 3.Zdolność sądowa jest bezwzględną przesłanką procesową. Jej brak stanowi przeszkodę procesową, którą Sąd bierze pod uwagę z urzędu w każdym stanie sprawy (zd. trzecie art. 202 kpc ). Atrybutem zdolności sądowej jest przymiot (istniejącej osoby fizycznej czy jednostki organizacyjnej) pozwalający na możności przeprowadzenia z jej udziałem ważnego postepowania sądowego. Rzeczywisty brak podmiotu, z udziałem którego postępowania mogłoby się toczyć, to w istocie pierwotny (i nieusuwalny) brak zdolności sądowej. W tym wypadku art. 70 kpc nie ma zastosowania a pozew podlega odrzuceniu - na podstawie art. 199 § 1 pkt 3 kpc (wykluczone jest prowadzenie procesu z podmiotem, który nie istnieje). 4.Zasadniczo myli się profesjonalny pełnomocnik powoda jeśli oczekuje, w danej sytuacji procesowej, podejmowania przez sąd pracy czynności z urzędu (np. wezwanie o sprostowanie lub konkretyzację oznaczenia strony pozwanej). Wszak to stronę powodową obciąża obowiązek właściwego doboru przeciwnika procesowego oraz jego prawidłowe oznaczenie (wg. przyjętej konstrukcji prawnej) – odpowiednio do woli powoda. Działanie sądu z urzędu mogłoby prowadzić do naruszenia prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron (patrz: art. 5 kpc , ale również art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji R.P. ), co mogłoby skutkować nawet nieważnością postępowania (gdyby strona została pozbawiona możności obrony swoich praw – art. 379 pkt 5 kpc ). Zupełną dowolnością obarczone jest oczekiwanie profesjonalnego pełnomocnika, iż to sąd (procesowy) wyręczy go w powinnościach obciążających stronę. 5.W świetle tego co powiedziano wyżej zarzut skarżącego „naruszenia art. 199 § 1 i § 2 kpc ” jest niezasadny, a jako taki skutkował też oddaleniem zażalenia – na podstawie art. 397 § 2 zd. 1 kpc w związku z art. 385 kpc . Reasumując orzeczono jak w sentencji. (...) (...)