III APa 36/20

Sygn. akt III APa 36/20 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2020r. Sąd Okręgowy w Gliwicach oddalił powództwo G. M. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego w R. o dodatkowe uprawnienia do odpoczynku oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 120 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Sąd I instancji wskazał, iż powyższy stan faktyczny jest bezsporny i wynikał z pisma powoda z dnia 25 marca 2019 r., pisma pozwanego z dnia 1 kwietnia 2019 r. oraz pisma pozwanego z dnia 11 października 2019 r. Sąd I instancji ustalił, iż powód G. M. został powołany na stanowisko komornika sądowego w dniu 1 kwietnia 1997 r. Obecnie prowadzi Kancelarię (...) przy Sądzie Rejonowy w R. . W dniu 25 marca 2019 r. powód wniósł do pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezesa Sądu Rejonowego w R. o potwierdzenie wymiaru urlopu wypoczynkowego. Uzasadnił przy tym, iż zgodnie z jego obliczeniami, przysługuje mu 104 dni urlopowe do wykorzystania. Pismem z dnia 1 kwietnia 2019 r. pozwany poinformował powoda, że jego wyliczenia są błędne. Wskazał, że po 10 latach pełnienia służby komornika sądowego, powodowi przysługuje urlop podstawowy w wymiarze 26 dni oraz urlop dodatkowy w wymiarze 6 dni, zatem 32 dni w każdym roku. Zaznaczył także, iż dodawanie do urlopu podstawowego, urlopu dodatkowego w wymiarze 6 dni za każdy rok pełnienia służby jest niepoprawne. Następnie pismem z dnia 11 lipca 2019 r. powód zawiadomił pozwanego o korzystaniu z uprawnienia do wypoczynku w okresie od 18 października 2019 r. do 25 października 2019 r. W związku z tym, wniósł również o wyznaczenie w rzeczonym okresie wskazanego zastępcy, który na to się zgodził. Pismem z dnia 11 października 2019 r. pozwany wskazał powodowi, że w 2019 r. przysługuje mu uprawnienie do wypoczynku w wymiarze podstawowym wynoszącym 26 dni oraz w wymiarze dodatkowym wynoszącym 6 dni. Jednocześnie podniósł, że w 2019 r. powód wykorzystał już 31 dni wspomnianego uprawnienia, zatem do wykorzystania pozostaje mu tylko 1 dzień. W tym samym piśmie, pozwany zasygnalizował również, że w dniu 9 września 2019 r. zwrócił się do Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. z prośbą o pomoc w rozwiązaniu zaistniałego problemu w zakresie sposobu naliczania dodatkowego uprawnienia do wypoczynku. Wskazał, że z otrzymanej odpowiedzi od Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 10 października 2019 r. wynika jednoznacznie, że komornikowi sądowemu po 10 latach pełnienia służby przysługuje uprawnienie do wypoczynku w łącznym wymiarze 32 dni urlopu w każdym roku. Z tych też przyczyn, wniosek powoda o wyznaczenie zastępcy podczas jego nieobecności nie został uwzględniony. W rozważaniach prawnych Sąd ten powołując art. 39 ust 1 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych wskazał, iż komornikowi przysługuje uprawnienie do wypoczynku w wymiarze 26 dni w roku. Przepisy art. 152, art. 1542, art. 1551-1553, art. 158, art. 161, art. 162 i art. 164-1673 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495) stosuje się odpowiednio, o ile nie są one sprzeczne z przepisami regulującymi pełnienie służby przez komornika. Jednocześnie wskazując na art. 39 ust. 2 ustawy o komornikach sądowych, art. 161 i art. 158 k.p. , Sąd I instancji uzasadnił, iż po 10 latach pełnienia służby, komornikowi sądowemu przysługuje prawo do wypoczynku podstawowego w wymiarze 26 dni oraz dodatkowego w wymiarze 6 dni. Tym samym, po wspomnianym wyżej okresie, łączny wymiar wypoczynku komornika sądowego w trakcie roku to 32 dni. Jednocześnie „uprawnieniu komornika do wypoczynku odpowiada obowiązek wykorzystania dni wypoczynku w tym roku kalendarzowym, w którym komornik uzyskał do niego prawo ( art. 161 k.p. ). Nie jest zatem możliwe przeniesienie niewykorzystanych dni wypoczynku na lata następne (...)” oraz „(...) w przypadku niewykorzystania prawa do wypoczynku w roku, w którym ono powstało, prawo to przepada bez względu na przyczyny, które to spowodowały. Zapobiega to zjawisku kumulowania wypoczynku, co mogłoby skutkować długotrwałymi nieobecnościami komornika. Wynika z tego, że komornikowi sądowemu nie przysługuje prawo do kumulacji dni stanowiących prawo do wypoczynku. Przedmiotowe uprawnienie powinno zostać przez niego wykorzystane w danym roku kalendarzowym. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd I instancji wskazał, że powodowi nie przysługuje prawo do kumulacji dni stanowiących prawo do wypoczynku. Zgodnie z tym, w 2019r. przysługiwało mu łącznie 32 dni wypoczynku, z czego 26 dni to podstawowe prawo do wypoczynku, a 6 dni prawo do dodatkowego wypoczynku, a nie 104 dni - jak twierdził. Tym samym, w ocenie Sądu I instancji, stanowisko strony pozwanej jest prawidłowe. Mając na uwadze powyższe, Sąd ten oddalił powództwo i orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach zastępstwa procesowego Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, zasądzając od powoda - jako od strony przegrywającej proces - na rzecz pozwanego kwotę 120 zł. Apelację od powyższego wyroku złożył powód i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. z 2018 poz. 77 z późn. zm) poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że powodowi jako komornikowi sądowemu nie przysługuje po dziesięciu latach pełnienia służby corocznie dodatkowe uprawnienie do wypoczynku w wymiarze 6 dni, które winno być corocznie narastająco powiększane o 6 dodatkowych dni. Powołując powyższe, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości oraz zwrot poniesionych przez powoda opłat sądowych za każdą z instancji. W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja powoda nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Apelacyjny podziela w całości ustalenia faktyczne i zapatrywania prawne wyrażone w wyroku Sądu I instancji z dnia 2 czerwca 2020 r. jako prawidłowe i przyjmuje je w całości za własne. Wbrew zarzutom zawartym w apelacji zaskarżony wyrok odpowiada prawu, gdyż Sąd I instancji nie naruszył przepisu prawa materialnego, na który wskazuje w apelacji powód. Przeciwne stanowisko powoda nie zasługiwało na uwzględnienie ze względów poniżej omówionych. Podkreślić trzeba, że zgodnie z treścią art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 marca 2018r. o komornikach sądowych, komornikowi przysługuje uprawnienie do wypoczynku w wymiarze 26 dni w roku. Po dziesięciu latach pełnienia służby komornikowi przysługuje corocznie dodatkowe uprawnienie do wypoczynku w wymiarze 6 dni. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż skoro komornikowi przysługuje uprawnienie do wypoczynku w wymiarze 26 dni w roku, to dodatkowe uprawnienie do wypoczynku, które przysługuje komornikowi corocznie (jak wskazuje powyższy przepis) po 10 latach służby, zwiększa wymiar urlopu przysługujący komornikowi o 6 dni. Komornik z dniem 1 stycznia uzyskuje prawo do wypoczynku w pełnym wymiarze (26 dni lub 32 dni). Liczba dni wypoczynku nie jest uzależniona od planów komornika co do prowadzenia kancelarii w danym roku. Nawet gdy oczywiste jest, że komornik będzie zajmował swe stanowisko tylko przez część roku, z pierwszym dniem tego roku nabędzie on prawo do 26, ewentualnie 32 dni wypoczynku. Ocena Sądu I instancji wraz z jej uzasadnieniem jest prawidłowa i żaden przepis prawa ani komentarz w tym zakresie nie prezentuje odmiennej oceny. Zatem, całkowicie niezrozumiałe jest stanowisko prezentowane przez powoda, jak i dokonane przez niego wyliczenia odbiegające od tych dokonanych na podstawie właściwych przepisów. Jednocześnie Sąd Apelacyjny uznał, iż nie jest możliwe wyliczenie przysługującego komornikowi na podstawie ustawy prawa do wypoczynku w sposób narastający poprzez naliczanie co roku po 6 dni więcej, wyliczenie takie prowadziłoby bowiem do sytuacji, w której po kilku latach służby liczba dni prawa do wypoczynku byłaby równa liczbie dni w których komornik musiałby wykonywać pracę. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Apelacyjny na mocy art. 385 k.p.c. oddalił apelację powoda jako bezzasadną. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono po myśli art. 98 k.p.c. i § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. /-/SSA Gabriela Pietrzyk-Cyrbus