III A Ua 1783/11

Sygn. akt III A Ua 1783/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 marca 2012 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu Wydział III Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Jarosław Błaszczak Sędziowie: SSA Irena Różańska-Dorosz SSA Jacek Witkowski (spr.) Protokolant: Karolina Sycz po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2012 r. we Wrocławiu sprawy z wniosku B. D. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. o wysokość świadczenia na skutek apelacji B. D. od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt VIII U 748/11 oddala apelację. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt VIII U 748/11, Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił odwołanie B. D. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. z dnia 4 marca 2011 r., którą organ rentowy dokonał waloryzacji emerytury wnioskodawcy. Wysokość zwaloryzowanej emerytury ustalono przez pomnożenie kwoty świadczenia ustalonego na dzień 28.02.2011 r., tj. 1.565,44 zł przez wskaźnik waloryzacji 103,10%. Emerytura po waloryzacji od 01.03.2011 r. wynosi 1.613,97 zł. Rozstrzygnięcie Sąd wydał w oparciu o następująco ustalony stan faktyczny sprawy: Decyzją z dnia 28 maja 2005 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał S. D. emeryturę od 01.09.2005 r., tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. Emerytura została obliczona z uwzględnieniem zarobków uzyskiwanych w 1 roku w okresie od lipca 1988 r. do czerwca 1989 r. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 157,48%. Do ustalenia wysokości świadczenia uwzględniono: 30 lat i 6 miesięcy okresów składkowych. Na podstawie zawartych w aktach sprawy dokumentów ustalono, że wskaźnik wysokości podstawy wymiaru obliczony z 20 najkorzystniejszych lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu wyniósł 70,08% (do ustalenia podstawy wymiaru świadczenia przyjęto wynagrodzenie z lat 1962 -1964,1966- 1968, 1971, 1976 -1988 ); - wskaźnik wysokości podstawy wymiaru obliczony z 10 kolejnych lat kalendarzowych z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek, tj. z lat 1985 -1994 wyniósł 47,17%. Powyżej obliczone wskaźniki wysokości podstawy wymiaru są niższe od dotychczas obliczonego wskaźnika wysokości podstawy wymiaru, tj. 157,48%. Pismem z dnia 17.10.2005 r. (...) , w którym pracował wnioskodawca, poinformował, że nie posiada kart zarobkowych z okresu od 1959 r. do 1975 r. Z zaświadczenia z Zakładu (...) wynika, że brak jest dokumentacji płacowej przedsiębiorstwa (...) za lata 1975 - 1976. Decyzją z dnia 04 marca 2011 r. ZUS dokonał waloryzacji emerytury B. D. . Wysokość zwaloryzowanej emerytury ustalono przez pomnożenie kwoty świadczenia ustalonego na dzień 28.02.2011 r., tj. 1.565,44 zł przez wskaźnik waloryzacji 103,10%. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego sprawy Sąd orzekł, że odwołanie wnioskodawcy jest bezzasadne. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż oceniając zasadność odwołania oparł się na zgromadzonej w aktach Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dokumentacji dotyczącej wnioskodawcy oraz na dokumentach dołączonych do niniejszych akt sądowych. Sąd dał w pełni wiarę powyższym dowodom i wskazał, że odwołanie wnioskodawcy podlega oddaleniu w całości. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 88 ust. 1-4 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 39, poz. 353 ze zm.), emerytury i renty podlegają corocznie waloryzacji od dnia 1 marca. Waloryzacja polega na pomnożeniu kwoty świadczenia i podstawy jego wymiaru przez wskaźnik waloryzacji. Waloryzacji podlega kwota świadczenia i podstawa jego wymiaru w wysokości przysługującej ostatniego dnia lutego roku kalendarzowego, w którym przeprowadza waloryzację. Waloryzacja obejmuje emerytury i renty przyznane przed terminem waloryzacji. Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że w myśl art. 89 ust. 1 i 2 ustawy wskaźnik waloryzacji to średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych w poprzednim roku kalendarzowym zwiększony o co najmniej 20% realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim roku kalendarzowym. Wskaźnikiem cen towarów i usług konsumpcyjnych, o którym mowa w ust. 1, jest średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych dla gospodarstw domowych emerytów i rencistów, albo średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, jeżeli jest on wyższy od wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych dla gospodarstw domowych emerytów i rencistów. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż organ rentowy w sposób prawidłowy, w oparciu o powołane przepisy, dokonał waloryzacji świadczenia wnioskodawcy. Przedmiotem odwołania nie była również przeprowadzona przez ZUS waloryzacja. W niniejszej sprawie zastosowanie znalazły przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.). Według art. 114 ust. 1 prawo do świadczeń lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie świadczeń zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub na ich wysokość. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał, że nie jest możliwe przeliczenie emerytury zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, gdyż jak wynika z materiału dowodowego wnioskodawca nie przedstawił żadnych nowych dowodów mających wpływ na otrzymywane przez niego świadczenie emerytalne. Zgodnie natomiast z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 07.02.1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz. U. Nr 10, poz. 49), postępowanie w sprawie świadczeń emerytalno-rentowych wszczyna się na podstawie wniosku zgłoszonego przez osobę zainteresowaną lub jej pełnomocnika (§ 4 ust. 1 rozp.). Osoba ubiegająca się o emeryturę powinna przedstawić dokumenty określone w § 10 ust. 1 rozp. Rozdział 4 cyt. wyżej rozp., aby zostało mu przyznane prawo do emerytury. Środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość zarobku lub dochodu stanowiącego podstawę wymiaru emerytury są dla pracowników – zaświadczenie zakładów pracy wystawione według wzoru ustalonego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, albo legitymacja ubezpieczeniowa zawierająca wpisy dotyczące okresów zatrudnienia i wysokości osiąganych zarobków (§ 20 ust. 1 rozp.). Wobec braku dokumentacji płacowej z podniesionego przez wnioskodawcę, okresu pracy w (...) w latach 1958-1976 oraz w (...) za lata 1975-1976, nie ma możliwości przeliczenia mu emerytury według jego żądania. Brak jest zatem możliwości zaliczenia wygrodzenia w spornym okresie, skoro nie wiadomym jest jakie wnioskodawca wynagrodzenie w rzeczywistości osiągał. Przy uwzględnieniu udowodnionego przez wnioskodawcę wynagrodzenia ZUS ustalił najkorzystniejszy wwpw z 1 roku kalendarzowego wybranych z całego okresu 1988-1989, wynoszący 157,48%, który jest wyższy niż wwpw wyliczone w innych wariantach. W tym stanie rzeczy wnioskodawca nie udowodnił wysokości podnoszonego przez siebie wynagrodzenia we wskazywanych przez niego okresach, które zwiększałyby wwpw. Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Sąd uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający do wyliczenia wnioskodawcy wwpw z przeciętnej podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, przy uwzględnieniu zarobków z lat 1958-1976 z (...) i za lata 1975-1976 z (...) . Z wyrokiem nie zgodził się wnioskodawca zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Wobec tak sformułowanego zarzutu skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie Sprawy do ponownego rozpoznania. W obszernym uzasadnieniu wyroku wnioskodawca zarzucając organowi rentowemu, jak i Sądowi, stronniczość i niegodne w sprawie działania, domagał się ustalenia wysokości jego emerytury poprzez obliczenie jej wartości z 30 lat pomnożone przez wskaźnik 250% i kwotę bazową o wysokości 1.740,- zł oraz wyrównania świadczenia za 22 lata wstecz wraz z ustawowymi odsetkami. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Przy rozpoznaniu niniejszej sprawy Sąd Okręgowy przeprowadził wszechstronne i wnikliwe postępowanie dowodowe, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego poczynił adekwatne do niego ustalenia faktyczne, z których wyprowadził trafne wnioski i zastosował niewadliwie obowiązujące przepisy prawa. Z dokonanych ustaleń faktycznych wynika jednoznacznie, że strona pozwana zaskarżoną decyzją z dnia 4 marca 2011 r., dokonała waloryzacji świadczenia wnioskodawcy według stopy wskaźnika waloryzacji emerytur i rent wynoszący 103,10%. Wysokość zwaloryzowanej emerytury ustalono przez pomnożenie kwoty świadczenia ustalonego na dzień 28.02.2011 r., tj. 1.565,44 zł przez wskaźnik waloryzacji 103,10%. Wysokość świadczenia od 1 marca 2011 r. wynosiła 1.613,97 zł. Wnioskodawca de facto nie skarżył prawidłowości dokonanej waloryzacji, a domagał się po raz kolejny ponownego ustalenia podstawy wymiaru emerytury z uwzględnieniem okresu pracy w (...) w latach 1958-1976 oraz w (...) za lata 1975-1976. Jednakże, jak wyjaśnił już w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, z uwagi na fakt, że za wymienione okresy brak jest jakiejkolwiek dokumentacji płacowej, nie ma możliwości przeliczenia emerytury wnioskodawcy według jego żądania. Z tego też względu organ rentowy ustalił najkorzystniejszy wwpw wynoszący 157,48%, który jest wyższy aniżeli wwpw wyliczone w innych wariantach. Stwierdzić należy, że zarzuty apelującego, sprowadzają się do bardzo ogólnikowych, stwierdzeń, naruszenia przepisów prawa przez Sąd I instancji, wynikających z subiektywnego poczucia pokrzywdzenia, odmową przeliczenia emerytury według uznania wnioskodawcy. Wnioskodawca nie zważając na argumentację Sądu I instancji, przedstawioną w uzasadnieniu wyroku, sformułował zarzuty, które w żadnym razie nie zasługują na uwzględnienie, a opierają się wyłącznie na jego głębokim poczuciu krzywdy. Wnioskodawca zdaje się nie przyjmować do wiadomości, że brak danych dotyczących uzyskiwania przez niego zarobków, w wyżej wymienionych okresach uniemożliwia przeliczenie jego emerytury w oparciu o nieistniejące dane. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny stwierdza, że brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia apelacji wnioskodawcy i dlatego podzielając argumentację faktyczną i prawną Sądu I instancji, na mocy art.385 kpc orzekł, jak na wstępie.