II ZOW 21/23
Podsumowanie
Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania odwołanie od wyroku uniewinniającego sędzię, z uwagi na jego cofnięcie przez Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości.
Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę dotyczącą odwołania od wyroku uniewinniającego sędzię X. Y. od zarzucanych jej czynów dyscyplinarnych. Odwołanie zostało wniesione przez Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych. Jednakże, Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości cofnął to odwołanie. W związku z tym, Sąd Najwyższy, na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego, pozostawił cofnięte odwołanie bez rozpoznania.
Sprawa dotyczyła odwołania od wyroku Sądu Najwyższego Izby Odpowiedzialności Zawodowej z dnia 10 stycznia 2023 r. (sygn. akt I ZSK 17/22), którym uniewinniono sędzię Sądu Rejonowego w W., X. Y., od zarzucanych jej czynów dyscyplinarnych. Czyny te polegały na kwestionowaniu przez sędzię stosunku służbowego sędziów Izby Dyscyplinarnej SN, skuteczności ich powołania oraz umocowania organów państwowych, co miało nastąpić w trakcie rozpoznawania spraw dotyczących tymczasowego aresztowania, wniosków o uchylenie środków zapobiegawczych, wyłączenia sprawy do odrębnego rozpoznania oraz umorzenia postępowania. Odwołanie od wyroku uniewinniającego wniósł Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, zarzucając obrazę prawa materialnego i wadliwe niezastosowanie lub zastosowanie przepisów Prawa o ustroju sądów powszechnych. Wniósł o zmianę wyroku i ukaranie sędzi złożeniem z urzędu lub o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jednakże, Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości, Włodzimierz Brazewicz, oświadczeniem z dnia 14 października 2024 r. cofnął wniesione odwołanie. Sąd Najwyższy, działając na podstawie art. 431 § 1 k.p.k. i art. 432 k.p.k., uznał cofnięcie odwołania za skuteczne i postanowił pozostawić je bez rozpoznania, obciążając jednocześnie Skarb Państwa kosztami postępowania.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, cofnięte odwołanie pozostawia się bez rozpoznania.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołał się na art. 431 § 1 k.p.k. stanowiący, że środek odwoławczy można cofnąć, oraz na art. 432 k.p.k., zgodnie z którym cofnięty środek odwoławczy sąd pozostawia bez rozpoznania. Stwierdzono, że oświadczenie Rzecznika Dyscyplinarnego o cofnięciu odwołania było skuteczne.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
pozostawienie bez rozpoznania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych | organ_państwowy | wnioskodawca (odwołujący) |
| Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości | organ_państwowy | strona (cofnięcie odwołania) |
| X. Y. | osoba_fizyczna | obwiniona |
Przepisy (6)
Główne
k.p.k. art. 431 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Środek odwoławczy można cofnąć.
k.p.k. art. 432
Kodeks postępowania karnego
Cofnięty środek odwoławczy sąd pozostawia bez rozpoznania.
Pomocnicze
usp art. 128
Prawo o ustroju sądów powszechnych
ustawa o SN art. 10 § § 1
Ustawa o Sądzie Najwyższym
u.p.u.s.p. art. 107 § § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych
Czyn wyczerpujący dyspozycję przepisu, dotyczący kwestionowania stosunku służbowego sędziów Izby Dyscyplinarnej, skuteczności ich powołania i umocowania organów państwowych.
k.k. art. 231 § § 1
Kodeks karny
Przepis dotyczący przestępstwa przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza publicznego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Cofnięcie odwołania przez Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości jest skuteczne i na jego podstawie sąd pozostawia odwołanie bez rozpoznania.
Godne uwagi sformułowania
pozostawić bez rozpoznania, wobec jego cofnięcia Pismo to zostało złożone skutecznie.
Skład orzekający
Barbara Skoczkowska
przewodniczący
Zbigniew Korzeniowski
sprawozdawca
Grzegorz Gołębiowski
ławnik
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Proceduralne aspekty cofnięcia środka odwoławczego w postępowaniu przed Izbą Odpowiedzialności Zawodowej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji cofnięcia odwołania, nie rozstrzyga meritum sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter czysto proceduralny, wynikający z cofnięcia odwołania, co czyni ją mało interesującą dla szerszego grona odbiorców poza specjalistami od prawa dyscyplinarnego.
Sektor
praca
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
SN II ZOW 21/23 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący) SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca) Ławnik SN Grzegorz Gołębiowski Protokolant Karolina Majewska po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu 10 czerwca 2025 r., w sprawie oświadczenia Włodzimierza Brazewicza - Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości z 14 października 2024 r. o cofnięciu odwołania Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych z 9 marca 2023 r. od wyroku Sądu Najwyższego Izby Odpowiedzialności Zawodowej z 10 stycznia 2023 r., sygn. akt I ZSK 17/22, uniewinniającego obwinioną X. Y. od dokonania zarzucanych jej czynów wyczerpujących dyspozycję art. 107 § 1 pkt 3 usp, postanowił: 1. na podstawie art. 432 k.p.k. w z art. 128 Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 10 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym pozostawić bez rozpoznania, wobec jego cofnięcia, odwołanie Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych z 9 marca 2023 r. od wyroku Sądu Najwyższego Izby Odpowiedzialności Zawodowej z 10 stycznia 2023 r., sygn. akt I ZSK 17/22 , uniewinniającego obwinioną X. Y. od dokonania zarzucanych jej czynów wyczerpujących dyspozycję art. 107 § 1 pkt 3 usp; 2. obciążyć Skarb Państwa kosztami postępowania. Grzegorz Gołębiowski Barbara Skoczkowska Zbigniew Korzeniowski UZASADNIENIE Wyrokiem z 10 stycznia 2023 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I ZSK 17/22, Sąd Najwyższy uniewinnił sędzię Sądu Rejonowego [...] w W. – X. Y., od dokonania zarzucanych jej czynów, polegających na tym, że: 1) 20 sierpnia 2021 r. w W. jako funkcjonariusz publiczny, sędzia przewodnicząca składu orzekającego w sprawie o sygnaturze akt [...] Sądu Rejonowego [...] w W., która rozpoznawana była na posiedzeniu w przedmiocie dalszego stosowania tymczasowego aresztowania oraz w przedmiocie wniosku obrońcy oskarżonego o uchylenie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, przekraczając swoje uprawnienia podjęła działania kwestionujące, istnienie stosunku służbowego sędziów Sądu Najwyższego Izby Dyscyplinarnej, skuteczność ich powołania i umocowanie konstytucyjnych organów Rzeczypospolitej Polskiej jakimi są Sąd Najwyższy Izba Dyscyplinarna i Krajowa Rada Sądownictwa, poprzez doprowadzenie do uchylenia przez Sąd, orzekający w składzie jednoosobowym, środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania w oparciu tylko o kwestionowanie, istnienia stosunku służbowego sędziów Sądu Najwyższego Izby Dyscyplinarnej, skuteczność ich powołania i umocowanie konstytucyjnych organów Rzeczypospolitej Polskiej jakimi są Sąd Najwyższy Izba Dyscyplinarna i Krajowa Rada Sądownictwa, działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego w postaci prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, wyczerpując również znamiona umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego z art. 231 § 1 k.k., to jest o czyn z art. 107 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych; 2) 26 sierpnia 2021 r. w W. jako funkcjonariusz publiczny, sędzia przewodnicząca składu orzekającego w sprawie o sygnaturze akt [...] Sądu Rejonowego [...] w W., która rozpoznawana była na posiedzeniu wstępnym, przekraczając swoje uprawnienia podjęła działania kwestionujące, istnienie stosunku służbowego sędziów Sądu Najwyższego Izby Dyscyplinarnej, skuteczność ich powołania i umocowanie konstytucyjnych organów Rzeczypospolitej Polskiej jakimi są Sąd Najwyższy Izba Dyscyplinarna i Krajowa Rada Sądownictwa, poprzez doprowadzenie do wyłączeniu przez Sąd, orzekający w składzie jednoosobowym, sprawy jednego z oskarżonych do odrębnego rozpoznania w oparciu tylko o kwestionowanie, istnienia stosunku służbowego sędziów Sądu Najwyższego Izby Dyscyplinarnej, skuteczność ich powołania i umocowanie konstytucyjnych organów Rzeczypospolitej Polskiej jakimi są Sąd Najwyższy Izba Dyscyplinarna i Krajowa Rada Sądownictwa, działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego w postaci prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, wyczerpując również znamiona umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego z art. 231 § 1 k.k., to jest o czyn z art. 107 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych; 3) od 23 do 30 listopada 2021 r. w W. jako funkcjonariusz publiczny, sędzia przewodnicząca składu orzekającego w sprawie o sygnaturze akt […] Sądu Rejonowego [...] w W., która rozpoznawana była na posiedzeniu w przedmiocie rozważenia umorzenia postępowania, przekraczając swoje uprawnienia podjęła działania kwestionujące, istnienie stosunku służbowego sędziów Sądu Najwyższego Izby Dyscyplinarnej, skuteczność ich powołania i umocowanie konstytucyjnych organów Rzeczypospolitej Polskiej jakimi są Sąd Najwyższy Izba Dyscyplinarna i Krajowa Rada Sądownictwa, poprzez doprowadzenie do umorzenia przez Sąd, orzekający w składzie jednoosobowym, postępowania karnego w oparciu tylko o kwestionowanie, istnienia stosunku służbowego sędziów Sądu Najwyższego Izby Dyscyplinarnej, skuteczność ich powołania i umocowanie konstytucyjnych organów Rzeczypospolitej Polskiej jakimi są Sąd Najwyższy Izba Dyscyplinarna i Krajowa Rada Sądownictwa, działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego w postaci prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, wyczerpując również znamiona umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego z art. 231 § 1 k.k., to jest o czyn z art. 107 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych Odwołanie od tego orzeczenia wniósł 9 marca 2023 r. Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił, na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 128 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, obrazę przepisów prawa materialnego, polegającą na wadliwym niezastosowaniu do ustalonego stanu faktycznego przepisu art. 107 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, co w rezultacie skutkowało uniewinnieniem obwinionej, mimo że zarzucane jej czyny wypełniały znamiona przewinień dyscyplinarnych w postaci działań kwestionujących istnienie stosunku służbowego sędziów, skuteczność powołania sędziów i umocowanie konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, wyczerpując również znamiona umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego z art. 231 § 1 k.k. Na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 128 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, polegającą na wadliwym zastosowaniu do ustalonego stanu faktycznego przepisu art. 107 § 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych i błędnym przyjęciu że zachowania obwinionej stanowiły tak zwany kontratyp dyscyplinarny, co w rezultacie skutkowało jej uniewinnieniem, mimo że zarzucane czyny wypełniały znamiona przewinień dyscyplinarnych w postaci działań kwestionujących istnienie stosunku służbowego sędziów, skuteczność powołania sędziów i umocowanie konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, wyczerpując również znamiona umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego z art. 231 § 1 k.k. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości, poprzez przyjęcie, że obwiniona sędzia jest winna popełnienia zarzucanych jej czynów i w konsekwencji wymierzenie jej kary złożenia z urzędu sędziego. Jako wniosek ewentualny wskazał uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Najwyższemu Izbie Odpowiedzialności Zawodowej Wydziałowi I. Oświadczeniem z 14 października 2024 r., sygn. SD […], Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości Włodzimierz Brazewicz cofnął odwołanie z 9 marca 2023 r., wniesione przez Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, od wyroku Sądu Najwyższego Izby Odpowiedzialności Zawodowej z 10 stycznia 2023 r., sygn. akt I ZSK 17/22. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 431 § 1 k.p.k. środek odwoławczy można cofnąć. Oświadczeniem z 14 października 2024 r. Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości Włodzimierz Brazewicz, cofnął odwołanie od wyroku Sądu Najwyższego Izby Odpowiedzialności Zawodowej z 10 stycznia 2023 r., sygn. akt I ZSK 17/22. Pismo to zostało złożone skutecznie. Zgodnie z treścią art. 432 k.p.k. cofnięty środek odwoławczy sąd pozostawia bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak w punkcie pierwszym postanowienia. [M. T.] [r.g.] Grzegorz Gołębiowski Barbara Skoczkowska Zbigniew Korzeniowski
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę