II ZO 71/25

Wniosek o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Pawła Wojciechowskiego od rozpoznania sprawy II ZO 109/24, dotyczącej radcy prawnego W. M., został złożony przez obrońcę obwinionego. Głównym argumentem było powołanie sędziego Wojciechowskiego na urząd na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie ustawy z 2017 roku, co zdaniem wnioskodawcy, w kontekście orzecznictwa ETPCz i TSUE, mogło budzić wątpliwości co do jego bezstronności. Wnioskodawca argumentował, że sędzia musiałby oceniać legalność powołania innych sędziów, w tym sędzi Marii Szczepaniec, co pośrednio dotyczyłoby również jego własnego statusu sędziowskiego i mogłoby naruszać zasadę nemo iudex in causa sua. Sąd Najwyższy, rozpoznając wniosek, stwierdził, że przedstawiona argumentacja nie zawiera okoliczności mogących podważać bezstronność sędziego. Odnosząc się do przesłanki wyłączenia z mocy prawa (art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k.), Sąd wskazał, że dotyczy ona sytuacji, gdy sędzia jest stroną w sprawie, co nie miało miejsca. Podkreślono, że udział sędziego w rozstrzyganiu kwestii ustrojowych nie oznacza orzekania we własnej sprawie, a celem przepisu jest zapewnienie, by organizacja sądownictwa była regulowana przez prawo, a nie uznaniowość. Sąd odrzucił również argumentację opartą na art. 41 § 1 k.p.k., wskazując, że wątpliwość co do bezstronności musi być uzasadniona, obiektywna i wynikać z konkretnych okoliczności faktycznych, a nie jedynie z kwestii ustrojowych czy abstrakcyjnych zarzutów dotyczących całych grup sędziów. Sąd podkreślił, że instytucja wyłączenia sędziego nie służy kontroli procesu powołania, a argumentacja wnioskodawcy była instrumentalna. Ostatecznie, Sąd Najwyższy postanowił nie uwzględnić wniosku o wyłączenie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający