II ZIZ 37/24

Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej rozpoznał zażalenie pełnomocnika wnioskodawcy na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2024 r., sygn. akt I ZI 12/24, która odmówiła wyrażenia zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora X. Y. za czyny z art. 217 § 1 k.k. (naruszenie nietykalności cielesnej) i art. 212 § 1 k.k. (zniesławienie). Pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie art. 135 § 5 ustawy Prawo o prokuraturze poprzez odmowę zezwolenia na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej, mimo dostatecznie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa. Podniesiono również zarzuty naruszenia art. 7 k.p.k. (błędna ocena dowodów) oraz błąd w ustaleniach faktycznych. Sąd Najwyższy, utrzymując w mocy zaskarżoną uchwałę, wskazał, że urząd prokuratora objęty jest szczególną ochroną prawną w postaci immunitetu, który ma zapobiegać instrumentalnemu wykorzystaniu prawa karnego. Podkreślono, że zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej wymaga dostatecznie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa, co jest tożsame z przesłanką z art. 313 § 1 k.p.k. W odniesieniu do czynu z art. 217 § 1 k.k., Sąd Najwyższy uznał, że choć prokurator odepchnął pokrzywdzoną, co formalnie wyczerpuje znamiona czynu, to ocena tego zachowania z perspektywy stopnia społecznej szkodliwości nie pozwala na przyjęcie, iż jest ona wyższa niż znikoma. Tym samym, zgodnie z art. 1 § 2 k.k., czyn ten nie stanowi przestępstwa. Odnośnie zarzutu zniesławienia (art. 212 § 1 k.k.), Sąd Najwyższy stwierdził, że zachowanie prokuratora polegające na przekazaniu nauczycielkom informacji o wydanych przeciwko pokrzywdzonej wyrokach i okazaniu ich, nie miało na celu poniżenia czy naruszenia dóbr osobistych. W kontekście trwającego konfliktu między byłymi partnerami dotyczącego opieki nad dzieckiem, sąd uznał, że działania te mogły służyć uprawdopodobnieniu istnienia obustronnego konfliktu i odparciu argumentów pokrzywdzonej. Sąd podkreślił, że o zniesławiającym charakterze wiadomości decyduje obiektywna ocena społeczna, a w tym przypadku brak jest podstaw do uznania, że doszło do realizacji znamion przestępstwa z art. 212 § 1 k.k. Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę i obciążył koszty postępowania odwoławczego Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający