II ZIZ 25/24

Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej rozpoznał zażalenie na zarządzenie sędziego Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2024 r., które odmawiało przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury Okręgowej w G., X. Y. Powodem odmowy było niespełnienie warunków formalnych wniosku, mimo wezwania do ich uzupełnienia, w szczególności brak sporządzenia i podpisania wniosku przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, zgodnie z art. 135 § 4 ustawy Prawo o prokuraturze oraz art. 119 § 1 k.p.k. Zażalenie na to zarządzenie wniósł I. N., występujący jako pełnomocnik pokrzywdzonego. Podnosił zarzut naruszenia art. 87 § 1 k.p.k., twierdząc, że jest uprawniony do reprezentowania swojego mocodawcy. Przewodniczący Wydziału I Izby Odpowiedzialności Zawodowej początkowo odmówił przyjęcia zażalenia, uznając I. N. za osobę nieuprawnioną. Jednakże postanowieniem z 8 października 2024 r. Sąd Najwyższy uchylił to zarządzenie, wskazując, że w postępowaniu zażaleniowym istotna jest ocena legitymacji procesowej wnioskodawcy, a prawo do merytorycznego rozpoznania zażalenia nie może być odebrane decyzją formalną. Sąd Najwyższy podkreślił również, że zażalenie przysługuje osobie, której zarządzenie bezpośrednio dotyczy, zgodnie z art. 459 § 3 k.p.k. w zw. z art. 466 § 1 k.p.k. Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd Najwyższy utrzymał w mocy pierwotne zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku. Stwierdził, że w postępowaniu dotyczącym wniosku o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej stosuje się przepis szczególny z ustawy Prawo o prokuraturze, który stanowi, że jedynie adwokat lub radca prawny może skutecznie złożyć taki wniosek jako pełnomocnik. Ponieważ I. N. nie posiadał takiego statusu, jego wniosek nie mógł zostać uzupełniony i przyjęty. Kosztami postępowania zażaleniowego obciążono Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający