II W 74/24

Sygn. akt II W 74/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 stycznia 2025 r. Sąd Rejonowy w Nysie, Wydział II Karny, Sekcja ds. Wykroczeń w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Małgorzata Dębicka-Skibińska Protokolant: Sekretarz sądowy Adrianna Pabjanek Oskarżyciel publiczny -------------- po rozpoznaniu dnia 5 kwietnia 2024 r., 22 maja 2024 r., 10 lipca 2024 r., 8 listopada 2024 r., 6 grudnia 2024r., 17 stycznia 2025r. na rozprawie sprawy przeciwko M. H. ( H. ) syna S. i A. z domu M. urodzonemu (...) w N. obwinionemu o to, że: w dniu 10 września 2023r. około godziny 04.45 w miejscowości Ł. , ul. (...) , gm. Ł. , pow. (...) , znajdując się w stanie nietrzeźwości, tj. I – 1,24 mg/l, II – 1,31 mg/l, kierował na drodze publicznej pojazdem marki S. o nr rej. (...) , wskutek czego nie zachował należytej ostrożności podczas jazdy oraz nie dostosował prędkości do warunków, w wyniku czego stracił panowanie nad kierowanym pojazdem, a w/w pojazd zjechał na prawą stronę drogi, po czym uderzył w kosz na śmieci, w wyniku czego został od wyrwany z podłoża oraz uszkodził znak D-15, poprzez wygięcie, to jest o czyn z art. 97 kodeksu wykroczeń w zw. z art. 19 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym 1. w miejsce czynu opisanego w części wstępnej wyroku, uznaje obwinionego M. H. za winnego tego, że w dniu 10 września 2023r. około godziny 04:45 w miejscowości Ł. , ul. (...) , gm. Ł. , woj. (...) prowadząc pojazd po drodze publicznej marki S. o nr rej. (...) wykroczył przeciwko przepisom Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (art. 19 ust. 1 w/w Ustawy), tj. nie zachował należytej ostrożności podczas jazdy oraz nie dostosował prędkości do warunków atmosferycznych, widoczności drogi, w wyniku czego stracił panowanie nad kierowanym pojazdem i zjechał na prawą stronę drogi, uszkadzając kosz na śmieci i znak drogowy D-15, tj. uznaje go za winnego popełnienia wykroczenia z art. 97 k.w. i za to na podstawie art. 97 k.w. wymierza mu karę grzywny w wysokości 1.500 (jednego tysiąca pięciuset) złotych; 2. na podstawie art. 118 § 1 i 2 k.p.w. i art. 119 § 1 k.p.w. zasądza od obwinionego M. H. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz opłatę w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) złotych. Sygn. akt II W 74/24 UZASADNIENIE Na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych, Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 10 września 2023 r. mł. asp. A. B. wraz ze st. post. M. T. pełnili służbę patrolową w patrolu zmotoryzowanym. Obwiniony M. H. spędzał czas w domu swoich rodziców. Jednakże po kłótni z rodzicami wsiadł do swojego samochodu osobowego marki S. o nr rej. (...) i udał się na parking samochodowy przy wjeździe na teren przedsiębiorstwa zajmującego się skupem złomu, po czym zaczął spożywać antydepresanty i alkohol. Około godz. 4.45 obwiniony ruszył z parkingu i jechał ulicą (...) w miejscowości Ł. . W pewnym momencie obwiniony stracił panowanie nad prowadzonym przez siebie pojazdem i zjechał na prawą stronę drogi, w wyniku czego samochód uderzył w przystanek autobusowy, pionowy znak drogowy D-15 i gminny kosz na śmieci, uszkadzając je. Po kolizji obwiniony ruszył z miejsca zdarzenia, po czym zorientował się, że jego pojazd zgubił tablicę rejestracyjną, tym samym zawrócił i udał się w kierunku miejscowości W. do miejsca kolizji. Kiedy oskarżony znajdował się na odcinku drogi wiodącej w kierunku ronda na ulicę (...) , wskazani na wstępie funkcjonariusze zauważyli jadący z naprzeciwka pojazd kierowany przez obwinionego. Pojazd obwinionego miał widoczne uszkodzenia przedniej części samochodu, jechał bez jednego światła przedniego i tablicy rejestracyjnej. Funkcjonariusze zawrócili kierowanym przez siebie radiowozem i postanowili zatrzymać pojazd kierowany przez M. H. . Gdy byli już na prostym odcinku drogi, użyli sygnałów dźwiękowych i świetlnych, dając znaki celem zatrzymania kierowanego przez obwinionego niego pojazdu. M. H. zatrzymał się w miejscu, gdzie chwilę wcześniej doszło do w/w kolizji drogowej z jego udziałem. Interweniujący policjanci standardowo wylegitymowali go i przebadali pod kątem alkoholu w wydychanym powietrzu. Na pytanie funkcjonariuszy obwiniony odpowiedział, że z powodu przyśnięcia doprowadził kierowany przez siebie pojazd do kolizji drogowej poprzez uderzenie samochodem w przystanek autobusowy, pionowy znak drogowy oraz kosz na śmieci. Stan psychofizyczny obwinionego wskazywał, że może on znajdować się pod działaniem alkoholu. Funkcjonariusz Policji A. B. ze względu na zaistniałą sytuację poprosiła M. H. o oddanie kluczyków. Następnie st. post. M. T. przestawił samochód oskarżonego w bezpieczne miejsce. Obwiniony wykonywał polecenia policjantów. Nie był agresywny względem interweniujących funkcjonariuszy. W dalszej rozmowie z policjantami obwiniony przyznał się, że z powodu problemów prywatnych spożywał alkohol na parkingu, na którym stał kiedy jeszcze nie ruszył z miejsca w kierunku powstania kolizji drogowej. Po zmianie kierunku jazdy przez funkcjonariuszy, tj. zawróceniu radiowozem, funkcjonariusze Policji mieli cały czas w polu widzenia pojazd kierowany przez obwinionego. Obwiniony M. H. nie cierpi na przewlekłą chorobę psychiczną w rozumieniu endogennych zaburzeń nastroju, czy zaburzeń psychotycznych. U obwinionego rozpoznano natomiast zespół uzależnienia od alkoholu. M. H. w okresie od 7 stycznia 2022 r. do 10 września 2023 r. był trzykrotnie karany za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji. (Dowody: - zeznania świadka M. T. k. 8-9, 71v. oraz k. 44; - zeznania świadka A. B. 88v.-89; - częściowo wyjaśnienia obwinionego k. 35v. oraz k. 43v.-44; - opinia sądowo-psychiatryczna sporządzona do sprawy karnej II K 992/23 – k. 46-47v.; - informacja z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego k. 18. M. H. ma 32 lata. Jest żonaty i posiada dwoje dzieci. Pracuje jako przedstawiciel handlowy, osiąga dochód ok. 5 000 zł netto miesięcznie. (Dowody: -oświadczenie procesowe– k. 35v.). M. H. składając wyjaśnienia w toku postępowania wyjaśniającego nie przyznał się do stawianego mu zarzutu. Podał, że kiedy czekał na parkingu w samochodzie, to zapukał do jego samochodu znajomy kolega, któremu potem obiecał dać paczkę papierosów w zamian za podwiezienie go jego samochodem do jego domu. Wyjaśnił, że kolega ten zgodził się na to, natomiast kiedy kolega prowadził jego samochód, przez poprawianie w czasie jazdy siedzenia spowodował kolizję drogową i najechał na pionowy znak drogowy. W czasie kiedy już po kolizji wracali, to obwiniony zauważył, że pojazd nie miał tablicy rejestracyjnej oraz błotnika. Wrócili zatem po części pojazdu, a w czasie powrotu na miejsce zdarzenia zauważyli jadący za nimi radiowóz. Wtedy obwiniony powiedział kierującemu koledze, aby ten się zatrzymał i wysiadł z pojazdu. Obwiniony nie wskazał danych kolegi. Z kolei w postępowaniu karnym w sprawie II K 992/23 (k. 43, k. 89) obwiniony wskazał, że widząc radiowóz poprosił kolegę, aby ten się zatrzymał, po czym on usiał na miejsce kierowcy, podał, że był nieświadomy, iż jest pod wpływem alkoholu. Sąd zważył, co następuje: W świetle poczynionych ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów, na podstawie których zostały one dokonane, w ocenie Sądu, nie budzą wątpliwości wina i sprawstwo obwinionego M. H. . Sąd jedynie zmodyfikował opis czynu zarzucanego obwinionemu we wniosku o ukaranie oraz przyjął, że czyn stanowi wykroczenie z art. 97 k.w. Rekonstruując stan faktyczny w sprawie Sąd oparł się w całości o zeznania funkcjonariuszy Policji oraz o częściowe wyjaśnienia obwinionego. W całości oparto się również o dowód ze źródeł nieosobowych w postaci dokumentacji w przedmiocie informacji z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Ujawniony dokument został uznany za prawdziwy i autentyczny, jako że Sąd nie znalazł powodów do odmowy dania mu wiary. Przechodząc do oceny dowodów Sąd uznał za opartą na prawdzie tą część wyjaśnień obwinionego, w której przyznał się, że w tym dniu spędzał czas w domu swoich rodziców, jednakże po kłótni z nimi wsiadł do swojego samochodu osobowego marki S. o nr rej. (...) i udał się nim na parking samochodowy, po czym zaczął spożywać antydepresanty i alkohol. Z kolei co do okoliczności spotkania przez obwinionego kolegi, w czasie kiedy obwiniony rzekomo spał w pojeździe znajdującym się na parkingu - Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego, uznając, iż w tej części jego wyjaśnienia stanowią jego linię obrony. Jak również Sąd nie dał wiary obwinionemu, iż to kolega obwinionego miał prowadzić przedmiotowy pojazd i stracić panowanie nad pojazdem. Zupełnie pozbawionym zasad wszelkiej logiki jest wyjaśnienie obwinionego, co do tego, iż kiedy na miejsce przyjechała Policja obwiniony polecił koledze oddalenie się z miejsca zdarzenia. Obwiniony stanął pod zarzutem popełnienia wykroczenia z art. 97 k.w. w zw. z art. 19 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym . Wykroczenie z art. 97 k.w. stanowi, iż uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko innym przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym lub przepisom wydanym na jej podstawie, podlega karze grzywny do 3000 złotych albo karze nagany. Zachowanie sprawcy opisane w art. 97 k.w. polega na wykraczaniu przeciwko "innym przepisom" Ustawy Prawo o ruchu drogowym lub przepisom wydanym na podstawie tej ustawy. W zależności od tego, jak skonstruowane są owe "inne przepisy", omawiane wykroczenie może przybrać formę działania (złamanie zakazu) albo zaniechania (niepodporządkowanie się nakazowi – niewykonanie obowiązku). Zachowanie sprawcy polega na niezachowaniu należytej ostrożności, co może przybrać postać: działania, zaniechania oraz kombinacji działania i zaniechania. Warunkiem karalności niezachowania należytej ostrożności jest spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu. Należytą ostrożnością jest ostrożność pozwalająca wyłączyć albo przynajmniej zminimalizować ryzyko spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym w konkretnych okolicznościach. Stopień ostrożności musi być dostosowany do sytuacji, w której odbywa się ruch drogowy, a także do właściwości sprawcy i pojazdu, którym się ewentualnie porusza. Na należytą ostrożność składa się również przestrzeganie zasady ograniczonego zaufania. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze nie mają prawa liczyć, że inni uczestnicy tego ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego, jeśli okoliczności wskazują na możliwość odmiennego ich zachowania ( art. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym a contrario ). W takim przypadku należy dostosować swoje zachowanie do sytuacji zwiększonego ryzyka wystąpienia zagrożenia bezpieczeństwa ruchu. Wykroczenie z art. 97 k.w. ma co do zasady charakter formalny, jednakże należy jednak pamiętać, że norma zawarta w art. 97 k.w. jest uzupełniana przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym i aktów wykonawczych do tej ustawy, w związku z czym ocena charakteru omawianego wykroczenia z uwagi na znamię skutku jest zależna od konstrukcji przepisów, przeciwko którym wykracza sprawca. Zgromadzony w sprawie materiał dowody pozwolił na ustalenie, że obwiniony swoim zachowaniem zrealizował znamiona wykroczenia z art. 97 k.w. Sąd nie dał wiary co do tego, że uczestnikiem ruchu, tj. kierującym samochodem obwinionego był rzekomo jego kolega, którego personaliów obwiniony nie chciał zdradzić. Niewiarygodnym jest również wersja zdarzenia w trakcie którego miało dojść do kolizji drogowej z powodu tego, że kolega obwinionego skupił się na regulowaniu fotela po stronie kierowcy, co miało być przyczyną kolizji do jakiej doszło. Zdaniem Sądu wersja przedstawiona przez obwinionego jest jego próbą uniknięcia odpowiedzialności za wykroczenie, jakie popełnił. Oprócz jego wyjaśnień żadne inne dowody w sprawie w postaci zeznań świadków nie potwierdzają wersji przedstawionej przez obwinionego. Funkcjonariusze Policji zgodnie zeznali, iż cały czas mieli w polu widzenia pojazd obwinionego, który ani na chwilę się nie zatrzymał, a ponadto nikt z niego nie wychodził. Mając powyższe na uwadze powyższe Sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, to jest wykroczenia z art.97 k.w. i za to na podstawie art. 97 k.w. wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 1.500 złotych. Ustalając wymiar kary, Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 33 § 1-3 k.w.; wzięto również pod uwagę okoliczności wpływające na wymiar grzywny wskazane w art. 24 § 3 k.w. Wymierzona kara, zarówno pod względem jej rodzaju, jak i wysokości, nie przekracza umiarkowanego stopnia społecznej szkodliwości i stopnia winy sprawcy. Obwiniony zrealizował swoim zachowaniem znamiona jednego typu czynu zabronionego i wystąpił przeciwko jednorodzajowemu dobru prawnemu, tj. przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji publicznej. Tym samym wymierzona kara nie może zostać uznana za nadmiernie surową. Kara grzywny w orzeczonym wymiarze winna spełnić cele w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do ukaranego. Wymierzona kara jest przy tym wyraźnym sygnałem naganności zachowania, którego dopuścił się obwiniony oraz napiętnowania takiego działania przy zastosowaniu środków reakcji na popełnione wykroczenie. Z uwagi na uznanie obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i brak podstaw do zwolnienia obwinionego od ponoszenia kosztów - Sąd na podstawie art. 118 § 1 i 2 k.p.w. i art. 119 § 1 k.p.w. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę w wysokości 120 (stu dwudziestu) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania. Wysokość opłaty wynika z art. 21 pkt 2 w zw. z art. 3 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t. j. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.). Z kolei wysokość zryczałtowanych wydatków znajduje swoją podstawę w § 2 i § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2017 r. poz. 2467). Na oryginale właściwe podpisy Z upoważnienia Kierownika S. . sekretarz sądowy A. P.