II W 588/24

Sygn. akt II W 588/24 UZASADNIENIE Na podstawie materiału dowodowego ujawnionego w trakcie rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny: 21 września 2023 r. C. T. zaparkowała swój pojazd marki M. o nr rej. (...) w strefie obowiązywania znaku B-36 „zakaz zatrzymywania się” przy ul. (...) w L. . C. T. nie odpowiedziała na wezwanie Straży Miejskiej w L. do wskazania danych użytkownika tego pojazdu 21 września 2023 r., uznając, że skoro pojazd należy do niej, to tylko ona mogła go używać tego dnia. C. T. została ukarana za wykroczenie z art. 96 § 3 k.w. czyli za niewskazanie wbrew obowiązkowi na żądanie uprawnionego organu, komu powierzyła pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Po tym C. T. korespondowała z Urzędem Miejskim w L. w sprawie popełnionego wykroczenia, przyznała w korespondencji, że to ona zaparkowała pojazd przy ul. (...) w dniu 21 września 2023 r. W związku z tym Straż Miejska w L. nałożyła na C. T. grzywnę 100 zł mandatem karnym kredytowanym nr (...) za wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. popełnione 21 września 2023 r. C. T. odmówiła przyjęcia mandatu. C. T. była karana za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji. (dowody: notatki urzędowe k.1-2, 11, 19, wydruki korespondencji e-mail k. 3-5, korespondencja związana z nałożeniem mandatu karnego k. 6-11, informacja z ewidencji kierowców k. 13, dane z SI (...) k. 14-15, wezwanie k. 16, wniosek o ukaranie za wykroczenie z art. 96 § 3 k.w. k. 20, odpis wyroku nakazowego k. 21, odpis zarządzenia o odmowie przyjęcia apelacji k. 22, kopie potwierdzeń odbioru k. 23-25, mandat karny k. 26) Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o powyższe dowody z dokumentów, nie znajdując podstaw do zakwestionowania ich autentyczności ani prawdziwości zawartych w nich treści. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego Sąd uznał, iż wina obwinionej C. T. odnośnie zarzucanego jej czynu nie budzi żadnych wątpliwości. Obwiniona 21 września 2023 r. o godz. 9 50 w L. przy ul. (...) parkowała samochód marki M. o numerze rej. (...) nie stosując się do obowiązującego tam znaku B-36 „zakaz zatrzymywania się”. Swoim zachowaniem wypełniła więc dyspozycję art. 92 § 1 k.w. Za wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. odpowiada ten, kto nie stosuje się do znaku lub sygnału drogowego albo do sygnału lub polecenia osoby uprawnionej do kierowania ruchem lub kontroli ruchu drogowego, przy czym przepis ten penalizuje zarówno umyślne, jak i nieumyślne zachowanie sprawcy, albowiem w swej treści nie ogranicza penalizacji tylko do umyślnego niestosowania się do znaku drogowego, co zgodnie z treścią art. 5 k.w. jest wymagane, aby uznać, że dane wykroczenie ma charakter wyłącznie umyślny. W ocenie Sądu bezsporne jest, że obwiniona parkując pojazd winna upewnić się, że może go zaparkować w danym miejscu. Znak B-36 znajduje się na ul. (...) , po tej samej stronie, gdzie obwiniona zaparkowała i obwiniona powinna się do niego zastosować. Fakt, że obwiniona została wcześniej ukarana za wykroczenie z art. 96 § 3 k.w., związane ze zdarzeniem z 21 września 2023 r. na ul. (...) w ocenie Sądu nie powoduje, że nie ponosi ona winy za wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. Są to dwa odrębne wykroczenia, polegające na odmiennych zachowanych, popełnione w różnym czasie. Obwiniona ma 73 lata, jest rozwiedziona, uprzednio była karana za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji. Wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. zagrożone jest karą grzywny od 20 zł do 5000 zł albo karą nagany. Sąd wymierzył obwinionej karę 200 złotych grzywny, uznając ją za adekwatną zarówno do stopnia winy, jak i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu, jak również realizującą swoje cele w zakresie zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania na osobę obwinionego, ponadto za sprawiedliwą w odczuciu społecznym. Mając na uwadze, iż obwiniona nie stosując się do obowiązującego zakazu zatrzymywania się, wyrażonego znakiem B-36 nie spowodowała realnego zagrożenia w ruchu drogowym, w szczególności zagrożenia dla innych uczestników ruchu, Sąd uznał, iż kara grzywny we wskazanej wyżej kwocie jest karą adekwatną do wagi popełnionego czynu, jak również będzie stanowić dolegliwość dla obwinionej. Okolicznością obciążającą jest uprzednia karalność obwinionej za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji. W tym miejscu wyjaśnić jeszcze należy powód nieprzeprowadzenia rozprawy zaocznej, a w konsekwencji niewydania wyroku zaocznego i niedoręczenia go obwinionej. Zasadą jest, że obwinionego zawiadamia się o rozprawie. Wprawdzie w art. 81 k.p.s. w. nie przejęto do odpowiedniego stosowania przepisu art. 374 § 1 k.p.k. statuującego prawo, a nie obowiązek obwinionego brania udziału w rozprawie, niemniej obowiązywanie tej samej zasady w postępowaniu w sprawach o wykroczenia nie budzi wątpliwości. Przepis art. 65 § 1 k.p.s. w. wskazuje na zarządzenie zawiadomienia obwinionego o terminie rozprawy jako na pewną regułę, z możliwością jednakże uznania obecności obwinionego za obowiązkową ( art. 65 § 3 k.p.s. w.). Zgodnie z ustawą z 24 sierpnia 2001 r. Kodeksem postępowania w sprawach o wykroczenia rozprawa ma charakter zaoczny wyłącznie w dwóch przypadkach, tj.: 1. w razie nieusprawiedliwionej nieobecności obwinionego, któremu doręczono wezwanie na rozprawę ( art. 71 § 4 k.p.s. w.); 2. w razie nieobecności obwinionego na rozprawę, któremu doręczono zawiadomienie o rozprawie i nadesłał swoje wyjaśnienia na piśmie ( art. 67 § 3 k.p.s. w.). Przemawia za tym wykładnia językowa przepisu art. 67 § 3 k.p.s. w. Wskazanie na zaoczny charakter rozprawy wyraźnie odwołuje się do wypadku odczytywania wyjaśnień nadesłanych przez obwinionego w razie jego niestawiennictwa. Przesądza o tym użycie słowa „wówczas”. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu w sytuacji, w której obwinionemu doręczono zawiadomienie (a nie wezwanie) o terminie rozprawy, nie nadesłał on swoich wyjaśnień na piśmie i nie stawił się na rozprawę, nie ma ona charakteru zaocznego (tak też słusznie w A. Sakowicz (red.), Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Komentarz, wyd. 3, 2024, Legalis) Obwiniona C. T. została zawiadomiona o terminie rozprawy, która została wyznaczona na 22 stycznia 2025 r. Zawiadomienie o terminie rozprawy odebrała osobiście, nie stawiła się na rozprawę bez usprawiedliwienia, nie wnosiła o odroczenie rozprawy, nie nadesłała wyjaśnień na piśmie, pomimo pouczenia o takim prawie. Sąd nie uznał stawiennictwa na rozprawę obwinionej za obowiązkowe. Z tego względu, w ocenie Sądu, brak było podstaw prawnych do przeprowadzenia rozprawy zaocznej. Jak już wyżej wyjaśniono, zgodnie z art. 67 § 3 k.p.s. w. rozprawa ma charakter zaoczny, gdy obwiniony odebrał zawiadomienie o rozprawie, nie stawił się na nią i nadesłał wyjaśnienia na piśmie, które podlegają odczytaniu na rozprawie. Przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ obwiniona nie nadesłała swoich wyjaśnień na piśmie a o terminie rozprawy została zawiadomiona, a nie wezwana. Z tego względu, w ocenie Sądu, wyrok z 22 stycznia 2025 r. nie był zaoczny i nie powinien podlegać doręczeniu obwinionej z urzędu na podstawie art. 35 § 2 k.p.s. w. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do dyspozycji art. 119 § 1 k.p.s. w. uznając, iż brak jest podstaw do zwolnienia obwinionej od obowiązku ich poniesienia. Na sumę kosztów postępowania składało się 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania w sprawach o wykroczenia przed sądem pierwszej instancji oraz 20 zł tytułem zryczałtowanych wydatków ponoszonych w toku czynności wyjaśniających, ustalone w oparciu o § 2 i § 3 pkt Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia i 30 zł tytułem opłaty, ustalonej na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych . ZARZĄDZENIE 1. (...) ; 2. (...) (...)