II W 542/24

Sygn. akt II W 542/24 UZASADNIENIE 1 maja 2024 r. około godz. 17:25 A. D. (1) jechał rowerem drogą dla rowerów w N. na ul. (...) . Za nim na rowerach jechali jego żona i syn. W tym samym momencie A. Z. (1) , prowadząca samochód M. o nr rej. (...) wraz z pasażerami, zbliżała się do wyjazdu z Centrum (...) przy ul. (...) , zwanego potocznie (...) . A. Z. (1) zbliżała się do bramy wyjazdowej bardzo wolno, jej samochód toczył się. Bezpośrednio za bramą jest przejazd dla rowerów a za nim przejście dla pieszych, o czym wiedziała, bo była tam wcześniej. A. Z. (1) wyjeżdżając zza bramę rozejrzała się czy nie nadjeżdżają rowerzyści. Jej samochód cały czas toczył się, wjechała autem na przejazd dla rowerów. Zbliżający się do przejazdu dla rowerów A. D. (1) widział, że na przejeździe jest już M. , był przekonany, że kierująca ustąpi mu pierwszeństwa, dlatego kontynuował jazdę, nie zwalniał przed przejazdem dla rowerów, wjechał na niego w momencie, gdy samochód A. Z. (1) był już przodem za przejazdem dla rowerów, w połowie na przejściu dla pieszych. A. D. (1) skręcił rowerem w prawo, chcąc przejechać po przejściu dla pieszych, w tym momencie jego rower zahaczył o tablicę rejestracyjną pojazdu M. . A. D. (1) spadł z roweru na maskę M. . A. Z. (1) zatrzymała samochód. Rower A. D. (1) został uszkodzony, opona tylnego koła zerwała się z obręczy. W M. powstało zarysowanie na masce i wygięcie ramki od tablicy rejestracyjnej z przodu od strony prawej, w kierunku lewej, otarcie zderzaka przedniego z lewej strony. Zatrzymanie pojazdu przez A. Z. (1) nie spowodowało zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla niej ani dla innych uczestników ruchu. A. D. (1) spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla siebie. Przybyli na miejsce funkcjonariusze policji z (...) w L. udali się do administracji Centrum (...) w celu ustalenia, czy kamera monitoringu obejmująca miejsce zdarzenia nagrała je. Policjantom okazano nagranie z kamery, które oni nagrali na prywatny telefon komórkowy, po czym, okazali je stronom zdarzenia i ustalili, że to kierujący rowerem jest winien kolizji. Nagrania nie zabezpieczono, nie dołączono go do akt sprawy. (dowody: notatka urzędowa k. 1, protokół oględzin k. 2, 3, szkic miejsca zdarzenia drogowego k. 8, wyjaśnienia obwinionego A. D. k. 9-10, 63v.-64, 117v. pismo Centrum (...) k. 58, zeznania osk. posiłkowej A. Z. k. 64v., 84v., 117v., zeznania świadka A. D. k. 64v.-65, zeznania świadka I. K. k. 65, notatki urzędowe k. 77, 78, zeznania świadka S. K. k. 84v.-85, zeznania świadka D. Z. k. 85-86, zeznania świadka N. Z. k. 86-86v., zeznania świadka M. W. k. 94-95, zdjęcie poglądowe z kamery k. 105-106, oględziny miejsca k. 109-113, zdjęcia, pliki na nośniku danych k. 119, odtworzone na rozprawie) Analizując zgromadzone w sprawie dowody, według Sądu czyn obwinionego, nie zawierał znamion wykroczenia. W ocenie Sądu wiarygodne są wyjaśnienia obwinionego, który w zasadzie nie kwestionował, że wjechał na przejście dla pieszych, ponieważ liczył na to, że kierująca M. ustąpi mu pierwszeństwa. Obwiniony wyjaśnił, że zbliżając się do przejazdu dla rowerów widział wyjeżdżający z bramy samochód M. prowadzony przez A. Z. (1) i był przekonany, że zdąży przed nim przejechać, dlatego zmienił kierunek jazdy i wjechał na przejście dla pieszych. Wyjaśnienia obwinionego nie są sprzeczne z zeznaniami oskarżycielki posiłkowej i świadków. Obwiniony był w błędnym przekonaniu, że ma pierwszeństwo przejazdu, ponieważ zbliżał się do przejazdu dla rowerów. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków A. D. i I. K. , tj. członkom rodziny obwinionego, którzy jechali za nim rowerami. Widzieli oni moment zdarzenia, opisali przebieg zdarzenia zbieżnie z wyjaśnieniami obwinionego i ich zeznania są niesprzecznie z zeznaniami oskarżycielki posiłkowej i pozostałych świadków. W ocenie Sądu zeznania oskarżycielki posiłkowej są wiarygodne, ponieważ są spójne, logiczne, niesprzeczne z wyjaśnieniami obwinionego. Nadto zgodne są z dowodami z dokumentów w postaci protokołu oględzin rzeczy i miejsca, ze szkicem zdarzenia drogowego, zdjęciami miejsca zdarzenia. Zeznania świadków D. Z. i N. Z. Sąd ocenił jako wiarygodne, ponieważ były spójne, zbieżne z zeznaniami oskarżycielki posiłkowej i niesprzeczne z wyjaśnieniami obwinionego. Nadto świadkowie byli uczestnikami zdarzenia, widzieli moment wjazdu obwinionego na przejście dla pieszych. Sąd dał wiarę zeznaniom M. W. i S. K. , poza tą częścią, w której podali, że obwiniony jechał rowerem po chodniku dla pieszych a nie po ścieżce rowerowej. Fakt ten jednoznacznie wynika z zeznań świadków A. D. , I. K. i pośrednio z zeznań pozostałych świadków. Nadto obwiniony przedłożył pliki z zapisu trasy z aplikacji S. oraz wydruki tego zapisu, z czego wynika, że jechał ścieżką dla rowerów. Co nie zmienia ustalenia, że wjechał na przejście dla pieszych, ponieważ przejazd dla rowerów był już zajęty przez samochód prowadzony przez oskarżycielkę posiłkową. Jako wiarygodne Sąd ocenił dokumenty zgromadzone w aktach sprawy. A. D. (1) został obwiniony o to, że w dniu 1 maja 2024r. w m. B. ul. (...) kierujący rowerem spowodował zagrożenie w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachował należytej ostrożności i wjechał w pojazd marki M. o nr rej. (...) znajdujący się tylną osią pojazdu na drodze dla rowerów a przednią osią w połowie przejścia dla pieszych, powodując uszkodzenie przedniego zderzaka, tj. o czyn z art. 86 § 1 k.w. Wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. popełnia ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dla przyjęcia odpowiedzialności na podstawie art. 86 k.w. nie jest wystarczające samo stwierdzenie niezachowania należytej ostrożności. Konieczne jest bowiem spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a zatem wystąpienie związku przyczynowego pomiędzy niedochowaniem należytej ostrożności a skutkiem w postaci wspomnianego zagrożenia. Wykroczenie to ma zatem charakter materialny. Zaznaczyć należy, że skutkiem nie musi być konkretne zdarzenie, np. kolizja pojazdów czy uszkodzenie mienia (por. postanowienie SN z 21.12.2000 r., III KZ 111/00, LEX nr 46977). Wystarczy, że z pewnych okoliczności, związanych z zachowaniem sprawcy, wynikać będzie zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, np. wobec konieczności zjechania na pobocze celem uniknięcia kolizji czy wobec konieczności nagłego hamowania (por. M. Leciak [w:] Kodeks wykroczeń..., red. P. Daniluk, 2019, s. 600–601). W piśmiennictwie wskazuje się, że nie ma znaczenia rodzaj skutków, jakie mogą wyniknąć w razie zrealizowania się zagrożenia. Mogą to być zarówno szkody na mieniu, jak i na osobie, m.in. w postaci śmierci, ciężkiego, średniego lub lekkiego uszczerbku na zdrowiu (por. R.A. Stefański, Wykroczenia drogowe..., s. 211 i n.). Niewystarczająca jest jednak możliwość spowodowania skutku w postaci naruszenia nietykalności cielesnej, albowiem z tak małego stopnia ewentualnego naruszenia dobra wynika, że dana sytuacja nie stworzyła zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu (tak słusznie R.A. Stefański, Wykroczenia drogowe..., s. 211 i n.). Zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu musi mieć charakter realny i konkretny. Powyższe oznacza, że owo zagrożenie musi wystąpić w konkretnej sytuacji drogowej, a nadto wiązać się z możliwością nastąpienia dalszych ujemnych skutków (K. Buchała, Przestępstwa i wykroczenia..., s. 213). Nawet w sytuacji, gdy dojdzie do określonego zdarzenia, nie musi to oznaczać, że doszło do zagrożenia bezpieczeństwa ruchu. Należy bowiem ustalić, że w tym czasie odbywał się ruch i dane zdarzenie stwarzało dla niego zagrożenie. W literaturze przedmiotu tytułem przykładu słusznie wskazuje się, że nie dojdzie do zagrożenia ruchu drogowego w sytuacji, gdy sprawca swoim samochodem na pustej drodze w wyniku przekroczenia prędkości lub zbyt śliskiej nawierzchni drogi wjedzie do rowu i rozbije samochód, gdyż nie będzie to zagrażać bezpieczeństwu ruchu, a samemu sprawcy (M. Bojarski, Problemy kwalifikacji prawnej wykroczeń. Wybrane zagadnienia, Wrocław 1992, s. 66–67). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że już opis czynu zarzuconego wskazuje na brak znamion wykroczenia z art. 86 § 1 k.w., ponieważ nie ma tam znamienia spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W ocenie Sądu zachowanie obwinionego polegające na tym, że wjechał rowerem na przejście dla pieszych, uderzając w pojazd prowadzony przez A. Z. (1) , nie spowodowało zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla innych uczestników ruchu. Obwiniony sprowadził zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu tylko dla siebie. Prowadząca pojazd A. Z. (1) nie musiała gwałtownie hamować, co zagroziłoby bezpieczeństwu w ruchu drogowym dla innych uczestników ruchu. Samo hamowanie pojazdu nie oddziaływało na jej ciało i jej pasażerów. Obwiniony działał w błędnym przekonaniu, że ma pierwszeństwo na przejeździe dla rowerów, dlatego oczekiwał od kierującej M. , że zatrzyma się ona przed przejściem dla pieszych a on zdąży przejechać przez przejście dla pieszych. Obwiniony widział, że pojazd M. zbliża się do przejścia dla pieszych, widział też, że kierująca nim przejechała już przejazd dla rowerów. W tym momencie winien się zatrzymać i nie kontynuować jazdy przez przejście dla pieszych. Jadąc dalej spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla siebie. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym kierujący pojazdem, zbliżając się do przejazdu dla rowerów, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa kierującemu rowerem, hulajnogą elektryczną lub urządzeniem transportu osobistego oraz osobie poruszającej się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, znajdującym się na przejeździe. Obwiniony nie znajdował się na przejeździe dla rowerów, oskarżycielka posiłkowa nie miała zatem obowiązku ustępowania mu pierwszeństwa i prawidłowo kontynuowała jazdę przez przejazd dla rowerów i przejście dla pieszych. Z tych względów w ocenie Sądu zachowanie obwinionego nie zawiera znamion wykroczenia a sprawa ma charakter wyłącznie cywilnoprawny, w oparciu o przepisy o odpowiedzialności deliktowej. Zgodnie z art. 5 § 1 pkt 2 k.p.s. w. nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy czyn nie zawiera znamion wykroczenia. Zgodnie z art. 62 § 3 k.p.s. w. w razie stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 5 § 1 pkt 1 i 2 , po rozpoczęciu przewodu sądowego sąd wydaje wyrok uniewinniający, chyba że sprawca był w chwili czynu niepoczytalny. O kosztach postepowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 119 § 2 pkt 1 k.p.s. w. ZARZĄDZENIE (...) (...)