II W 530/17

Sygn. akt II W 530/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 września 2017 r. Sąd Rejonowy w Szczytnie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Jan Steraniec Protokolant: st. sekr. sąd. Aneta Sawlewicz-Szydlik bez udziału oskarżyciela publicznego po rozpoznaniu na rozprawie dnia 27 września 2017 r. sprawy przeciwko: P. L. synowi L. i J. z domu P. , urodz. (...) w S. obwinionego o to, że: I. w dniu 15 kwietnia 2017 r. pomiędzy godzinami 16:00, a 17:20 w S. przy ul. (...) , przed budynkiem oznaczonym numerem (...) , woj. (...) , poprzez używanie słów powszechnie uważanych za nieprzyzwoite, zakłócił spokój J. S. (1) oraz porządek publiczny, tj. za wykroczenie z art. 51 § 1 kw II. w dniu 15 kwietnia 2017 r. pomiędzy godzinami 16:00, a 17:20 w S. przy ul. (...) , przed budynkiem oznaczonym numerem (...) , woj. (...) , wbrew zakazowi w miejscu publicznym spożywał alkohol w postaci piwa marki (...) o poj. 0,5 litra, tj. za wykroczenie z art. 43 1 ust. 1 Ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi , III. w dniu 15 kwietnia 2017 r. pomiędzy godzinami 16:00, a 17:20 w S. przy ul. (...) , przed budynkiem oznaczonym numerem (...) , woj. (...) , zaśmiecił chodnik miejsce dostępne dla publiczności, wyrzucając niedopałki papierosów na chodnik, tj. za wykroczenie z art. 145 kw I. obwinionego P. L. uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu wykroczeń i za to z mocy art. 51 § 1 kw, art. 43 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i art. 145 kw, opierając wymiar kary o art. 51 § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw wymierza mu karę grzywny w kwocie 500,00 zł. (pięćset złotych), II. na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. obciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100,00 zł i zasądza tytułem opłaty kwotę 50,00 zł. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy ustalił, co następuje: W S. przy ulicy (...) sąsiadami w bloku są: nauczycielka J. S. (1) (lat 60) oraz technik serwisów komputerowych P. L. (lat 22). Wyżej wymieniona od kilku lat obserwuje niewłaściwe, jej zdaniem, zachowanie P. L. , które zakłóca jej spokojne funkcjonowanie w miejscu zamieszkania. W dniu 15 kwietnia 2017 r. pomiędzy godziną 16:00 a 17:20 obwiniony P. L. stał przed blokiem w którym mieszka. Obwiniony pił z sąsiadami z bloku piwo marki (...) , zachowywał się bardzo głośno, krzyczał, przeklinał używając słów w rodzaju „ (...) „ (...) ”, wyrzucał na chodnik niedopałki papierosów. Obwiniony nie reagował na dwukrotnie zwracaną mu uwagę aby zachowywał się kulturalnie. J. S. (2) zawiadomiła Policję o zachowaniu sąsiadów. Przed przyjazdem funkcjonariuszy obwiniony poszedł do mieszkania i nie reagował gdy pukali do jego drzwi. Dowód: zeznania świadków; J. S. (1) z k. 66v-67, 4-5, M. Z. z k. 67, notatka urzędowa z k. 1, pisemne oświadczenie J. S. (1) z k.47-48 Obwiniony P. L. nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów. Zaprzeczył temu, aby w tym czasie miał je popełnić. Wskazał, że nie byłoby to możliwe, ponieważ w tym dniu wraz ze swoją matką J. J. przebywał w miejscowości N. w domu po dziadkach w godzinach od 13:00 do 20:00. Obwiniony podał, że zna sąsiadkę J. S. (1) , ona inicjowała przeciwko niemu sprawy, które były umarzane, tylko ona świadczy przeciwko niemu – vide: wyjaśnienia obwinionego na k. 66-66v. Odnosząc się do przedstawionego przez obwinionego alibi wskazać należy, że stanowi ono jedynie wyraz przyjętej przez niego linii obrony i nie wytrzymuje ono krytycznego odniesienia w kontekście jednoznacznych okoliczności wynikających z zeznań świadków J. S. (1) i M. Z. . Świadek J. S. (1) kategorycznie wskazała na powody skutkujące wezwanie policji związane z niewłaściwym zachowaniem obwinionego, bez żadnych wątpliwości rozpoznała go. Jej zeznania są spójne i logiczne, dlatego też Sąd dał im wiarę. Jak wynika z zeznań świadka M. Z. , który podejmował interwencję, była to interwencja zasadna a w jej trakcie J. S. (1) zgłaszała, że obwiniony P. L. razem ze znajomymi pije alkohol, używa słów wulgarnych i rzuca niedopałki papierosów. Zeznania wymienionych świadków wzajemnie uzupełniają się, a nadto brak jest jakichkolwiek przesłanek do prowadzenia rozważań, że świadek J. S. (1) miałaby pomówić obwinionego o takie zachowania, które z jego strony nie miały miejsca. Sąd nie dał wiary zeznaniom J. J. (k. 67) - matki obwinionego – albowiem są one sprzeczne z pozostałym wyżej wskazanym wiarygodnym materiałem dowodowym i w ocenie Sądu stanowiły one nieudolną próbę wsparcia osoby bliskiej dla świadka. Tym samym, wnioski wynikające z oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego prowadzą do niewątpliwego uznania, że wina obwinionego P. L. , co do popełnienia zarzuconych mu wykroczeń nie budzi żadnych wątpliwości. Mianowicie, obwiniony w dniu w dniu 15 kwietnia 2017 r. pomiędzy godzinami 16:00, a 17:20 w S. przy ul. (...) , przed budynkiem oznaczonym numerem (...) , woj. (...) , poprzez używanie słów powszechnie uważanych za nieprzyzwoite, zakłócił spokój J. S. (1) oraz porządek publiczny, a ponadto w tym samym miejscu i czasie wbrew zakazowi w miejscu publicznym spożywał alkohol w postaci piwa marki (...) o poj. 0,5 litra, jak również w tym samym miejscu i czasie zaśmiecił chodnik miejsce dostępne dla publiczności, wyrzucając niedopałki papierosów na chodnik, Zachowanie obwinionego, należało uznać za wysoce naganne, w szczególności mając na względzie to, że obwiniony nie reagował na kierowane do niego uwagi. Tym samym, orzeczona kara grzywny, w należytym stopniu napiętnuje naruszenia porządku prawnego, jakich dopuścił się obwiniony. Z tych powodów, sąd orzekł, jak w wydanym w sprawie wyroku. O kosztach postępowania i opłacie od orzeczonej kary grzywny orzeczono na podstawie art. 118 § 1 k.p.w.