II W 495/21

Sygn. akt II W 495/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2022 r. Sąd Rejonowy w Grudziądzu - Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący – sędzia Małgorzata Piotrowska Protokolant – st. sekr. sąd. Monika Formaniewicz przy udziale oskarżyciela: M. K. po rozpoznaniu w postępowaniu na rozprawie w dniach 24 września 2021 r., 2 grudnia 2021 r. i 26 maja 2022 r. sprawy z wniosku o ukaranie Komendy Miejskiej Policji w G. przeciwko P. F. – s. J. i J. z d. C. , ur. (...) 1976 r. w L. , PESEL: (...) obwinionemu o to, że: W dniu 25 marca 2021 r. ok. godz. 17:51 w G. na ul. (...) , kierując samochodem marki P. (...) o nr rej. (...) przekroczył dozwoloną prędkość o 40 km/h, tj. poruszał się z prędkością 120 km/h na odcinku drogi, na którym prędkość dopuszczalna ograniczona jest znakiem pionowym B-33 do 80 km/h, tj. za wykroczenie z art. 92a kw stosując na podstawie art. 2§1 kw poniższe przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2021r. o r z e k ł : 1. Obwinionego P. F. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego, tj. wykroczenia z art. 92a kw i za to, na podstawie art. 92a kw wymierza mu karę 200 (dwieście) złotych grzywny; 2. Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 zł (trzydzieści złotych) opłaty oraz obciąża kwotą 4 210,12 zł (cztery tysiące dwieście dziesięć złotych 12/100) tytułem wydatków postępowania. Sygn. akt II W 495/21 UZASADNIENIE W dniu 25 marca 2021 r. około godziny 17:51 P. F. jechał na ul. (...) w G. z kierunku Al. (...) w kierunku ul. (...) . Obwiniony był kierowcą samochodu, którym się poruszał tj. pojazdu marki P. (...) nr rej. (...) . Tego samego dnia funkcjonariusze z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w G. K. D. i J. J. (3) pełnili służbę w patrolu zmotoryzowanym. Radiowóz O. (...) wyposażony był w rejestrator prędkości V. (...) o numerze fabrycznym (...) rok produkcji (...) , znak zatwierdzenia typu: (...) (...) . Funkcjonariusze w/w urządzeniem dokonali pomiaru prędkości samochodu, którym poruszał się obwiniony. Urządzenie wskazało, że kierujący P. F. przekroczył prędkość o 40 km/h przy dozwolonej na tej drodze prędkości 80 km/h. Funkcjonariusze nakazali kierującemu zatrzymanie się. Obwiniony zatrzymał pojazd na ul. (...) . Od momentu pomiaru do momentu zatrzymania samochodu, funkcjonariusze nie stracili go z pola widzenia. Gdy pojazd zatrzymał się, za jego kierownicą siedział P. F. . Poinformowano go o wynikach pomiaru. Obwiniony początkowo deklarował wolę przyjęcia mandatu, dlatego też funkcjonariusze wrócili do swojego pojazdu w celu przygotowania dokumentów. Kiedy jednak z wypełnionym drukiem mandatu K. D. udał się ponownie do samochodu obwinionego, ten oświadczył, że chce zobaczyć nagranie z videorejestratora po czym stwierdził, że nagrano nie jego pojazd i ostatecznie odmówił przyjęcia mandatu. Z uwagi na powyższe funkcjonariusze sporządzili dokumentację w celu skierowania wniosku o ukaranie do sądu. Obydwaj funkcjonariusze posiadają odpowiednie przeszkolenie do obsługi videorejestratora. dowody: zeznania świadka K. D. - k. 17-18, 72v-73v, nagranie video – k. 73v, zeznania świadka J. J. (3) - k. 82v-83, nagranie na płycie CD – k. 15, kopia blankietu mandatu karnego – k. 3, opinia k. 87-253, świadectwo legalizacji urządzenia k. 4, świadectwa ukończenia kursu specjalistycznego – k. 41, 76, instrukcja obsługi prędkościomierza – k. 45-71. Wezwana w charakterze świadka na wniosek obwinionego jego żona W. F. , która zgodnie z tym co twierdził obwiniony jechała z nim tego dnia, odmówiła składania zeznań w tej sprawie (k. 82v). P. F. (lat (...) ) jest żonaty i na utrzymaniu ma czworo dzieci. Obwiniony jest emerytowanym funkcjonariuszem Policji i osiąga dochody z tego tytułu w wysokości 2500 zł miesięcznie. Jest współwłaścicielem domu. dowód: dane obwinionego oraz jego wyjaśnienia k. 19 P. F. nie przyznał się do postawionego mu zarzutu i jednocześnie odmówił składania wyjaśnień. wyjaśnienia obwinionego k.12-13, 72 Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego co do braku jego sprawstwa w przedmiotowej sprawie. Z uwagi na odmowę składania przez niego wyjaśnień niemożliwym jest precyzyjne odniesienie się do jakiejś jego wersji wydarzeń. Wydaje się jednak, że obwiniony kwestionował poprawność pomiaru oraz to, że videorejestrator dokonał pomiaru właśnie jego samochodu. Zupełnie co innego wynika jednak z zeznań funkcjonariuszy Policji, opinii biegłego a także pozostałego wiarygodnego materiału dowodowego w niniejszej sprawie w szczególności zaś oraz dowodami w postaci zeznań świadków K. D. , J. J. (3) , świadectwa legalizacji urządzenia, nagrań video, opinii biegłego a także zaświadczeń o odbyciu przez funkcjonariuszy kursu specjalistycznego. Wymienione dowody Sąd ocenił jako logiczne, spójne, konsekwentne oraz jako wzajemnie ze sobą korespondujące, a w konsekwencji w pełni wiarygodne. Świadkowie D. i J. nie znali osobiście obwinionego przed dniem zdarzenia, nie są z nim w żadnym konflikcie, są funkcjonariuszami Policji, zaś świadkami czynu byli w związku z pełnieniem rutynowych czynności służbowych a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, aby składając fałszywe zeznania w niniejszej sprawie chcieli bezpodstawnie obciążyć obwinionego. Ponadto świadkowie zostali odpowiednio przeszkoleni z obsługi urządzenia, którym dokonywali pomiaru i przeprowadzili odpowiednie testy sprawdzające przed przystąpieniem do pracy. Również przywołana opinia biegłego W. L. była jasna, pełna, wewnętrznie niesprzeczna i sporządzona przez specjalistę dysponującego odpowiednią wiedzą i doświadczeniem zawodowym w tym zakresie, a nadto została wykonana w sposób fachowy, skrupulatny, szczegółowy, wręcz drobiazgowy i rzetelny. Ponadto została ona sporządzona w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy a także analizę miejsca pomiaru, legalności stosowania ręcznych urządzeń pomiarowych prędkości pojazdów, lotniczych map geodezyjnych udostępnianych przez Główny Urząd geodezji i Kartografii w W. oraz pomocniczo materiałów geodezyjnych pozyskanych od firm (...) , T. i (...) /DigitalGlobe. Wynikające z opinii wnioski zostały wysnute w sposób nie budzący wątpliwości i na tyle jednoznaczny, że stanowiły one podstawę do uznania materiału dowodowego za w pełni kompletny i zasługujący na wiarygodność. Obwiniony P. F. również nie wnosił żadnych zastrzeżeń do przedmiotowej opinii. Dlatego też Sąd uznał tą opinię z całkowicie wiarygodną i w oparciu o nią dokonywał ustaleń stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Biegły w skrupulatny i obszerny sposób przeanalizował wszelkie aspekty niniejszej sprawy. Otóż po przeprowadzeniu szerokich i wnikliwych analiz oraz obliczeń biegły z dziedziny ruchu drogowego w swojej opinii wskazał m.in., że: - przebieg pomiaru kontrolnego prędkości nie był co prawda idealny, jednak bez rażących zaniedbań ze strony kierującego radiowozem policjanta, zaś gabaryty pojazdu obwinionego nieznacznie malały, co skutkowało zaniżeniem pomiaru na jego korzyść, - analiza poklatkowa nagrania wskazuje, że kierujący radiowozem starał się w miarę możliwości dostosować prędkość do prędkości pojazdu obwinionego, - urządzenie V. (...) było całkowicie sprawne technicznie i metrologicznie, - dowodowe zapisy video nie wykazały żadnych nieprawidłowości, - analiza poklatkowa nagrania wskazuje, że prędkości średnie radiowozu podczas pomiarów oscylowały w okolicach ok. 123,9 km/h dla pomiaru pierwszego oraz ok. 109,7 km/h dla pomiaru drugiego, - obwiniony podczas pierwszego pomiaru kontrolnego jechał z faktyczną prędkością ok. 121 km/h. W świetle całokształtu powyższej opinii Sąd doszedł zatem do przekonania, że pomiar prędkości samochodu, którym w dniu 25 marca 2021 r. w G. kierował obwiniony P. F. został przeprowadzony w prawidłowy sposób i wskazania urządzenia V. (...) należy uznać za miarodajne, wiarygodne i odzwierciedlające rzeczywistą prędkość z jaką poruszał się obwiniony w terenie zabudowanym. Funkcjonariusze dokonujący pomiaru odbyli specjalistyczne kursy przygotowujące ich do obsługi tego urządzenia zaś sam pomiar został dokonany po przeprowadzeniu wymaganych testów oraz zgodnie z instrukcją obsługi urządzenia. Sąd w konsekwencji przyjął, że obwiniony poruszał się z prędkością 120 km/h jak wskazuje na to wynik pomiaru, a nie jak wskazał biegły w końcowych wnioskach swojej opinii z prędkością około 121 km/h, rozstrzygając tę okoliczność na korzyść obwinionego. Sąd dał również wiarę dowodom z dokumentów i protokołów zgromadzonych w toku postępowania, uznając je za w pełni wiarygodne i nie znajdując podstaw do kwestionowania ich autentyczności. W konsekwencji Sąd doszedł do wniosku, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie dostarczyło dowodów pozwalających na przypisanie obwinionemu sprawstwa zarzucanego mu we wniosku o ukaranie czynu. Nie ma żadnych wątpliwości, że to właśnie obwiniony kierował pojazdem, którego prędkość została poprawnie zmierzona urządzeniem V. (...) . P. F. został obwiniony o to, że w dniu 25 marca 2021 roku o godz. 17:51 w G. na ul. (...) , kierując samochodem marki P. (...) o nr rej. (...) przekroczył dozwoloną prędkość o 40 km/h, tj poruszał się z prędkością 120 km/h na odcinku drogi, na którym prędkość dopuszczalna ograniczona jest znakiem pionowym B-33 do 80 km/h tj. o wykroczenie z art. 92a kw. Zgodnie z treścią art. 92a kodeksu wykroczeń podlega karze ten kto prowadząc pojazd nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym. Art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazuje, że prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym w godzinach 5 00 -23 00 wynosi 50 km/h, natomiast art. 21 ust 1 w/wym. ustawy wskazuje, że organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć lub zwiększyć za pomocą znaków drogowych prędkość dopuszczalną pojazdów obowiązującą na obszarze zabudowanym. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należało, iż w świetle przede wszystkim zeznań świadków K. D. , J. J. (3) , opinii sporządzonej przez biegłego z zakresu ruchu drogowego W. L. popartej szerokimi wyliczeniami dokonanymi w oparciu o dostarczoną dokumentację z videorejestratora, jak również zabezpieczonych zapisów z videorejestratora nie ulega wątpliwości, że P. F. popełnił zarzucone mu wykroczenie. Z kolei treść §1, 2, 3, 5, 8-9, 17 rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań jakim powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym (…) wraz ze zmieniającym je rozporządzeniem Ministra (...) i (...) z dnia 10 stycznia 2019 r. w powiązaniu ze świadectwem legalizacji oraz opinią biegłego nie pozostawiają wątpliwości, że urządzenie V. (...) spełnia wymogi wynikające z tego aktu prawnego. Funkcjonariusze dokonujący pomiaru dopełnili ponadto wszelkich czynności wymaganych w zarządzeniu nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 22 września 2017 r. w sprawie pełnienia służby na drogach (Dziennik Urzędowy Komendy Głównego Policji z dnia 10 października 2017 r.) w szczególności § 25 i 26 w/w zarządzenia. Przechodząc do uzasadnienia kary wymierzonej obwinionemu wskazać należało, iż wykroczenie z art. 92a kw jest zagrożone karą grzywny od 20 do 5.000 zł (art. 24 § 1 kw). W ramach tego ustawowego zagrożenia w niniejszej sprawie Sąd uznał, iż odpowiednią sankcją wobec obwinionego było wymierzenie kary 200 zł grzywny. Wymierzając wobec obwinionego karę we wspomnianym wymiarze sąd na niekorzyść obwinionego uwzględnił: - okoliczność, że przekroczenie prędkości było dość duże i miało miejsce w terenie zabudowanym. Na korzyść obwinionego Sąd potraktował to, że: - do zdarzenia doszło w godzinach wczesno-wieczornych w czasie, gdy ruch pojazdów nie był już nadmiernie natężony; - fakt, że obwiniony nie figuruje dotychczas w rejestrze sprawców wykroczeń drogowych. Wymierzona kara spełnia w ocenie Sądu wszystkie dyrektywy przewidziane w art. 33 § 1 kw. Przede wszystkim jest ona odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez obwinionego czynu zabronionego. Zdaniem Sądu wymierzona kara nie przekracza również stopnia winy obwinionego. Należy również przypuszczać, że spełni cele zapobiegawcze oraz wychowawcze w stosunku do obwinionego. Czyn, którego popełnienia obwiniony dopuścił się, z uwagi na uprzednią jego niekaralność za wykroczenie może być traktowany w kategoriach incydentu. W ocenie Sądu kara ta zdaje się wreszcie czynić zadość wskazaniom prewencji ogólnej, a mianowicie uzmysławia ona społeczeństwu, że należy stosować się do reguł ruchu drogowego, a naruszenie tych znaków nie jest bezkarne. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w punkcie 1-szym sentencji wyroku. Mając na względzie fakt, że obwiniony osiąga stałe i regularne dochody z emerytury w wysokości 2 500 zł miesięcznie, Sąd na podstawie art.118 §1 kpw oraz art. 3 w zw. z art. 21 pkt 2 lit 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od niego opłatę w kwocie 30 zł oraz obciążył go wydatkami (na podstawie § 2 i 3 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia) oraz należności biegłego za sporządzenie opinii w kwocie 3 970,12 zł ( art.118§1 i 2 kpw i art. 119 § 1 kpsw) uznając, że jest on w stanie ponieść te koszty i winien być nimi obciążony. Na marginesie należy wskazać, że sąd popełnił błąd rachunkowy sumując w/w kwoty. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w punkcie 2 sentencji wyroku.