II W 479/15

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lutego 2016 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Leszek Matuszewski Protokolant: p.o. stażysty J. T. po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2016 roku sprawy R. M. obwinionego z art. 97 kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Chodzieży z dnia 07 grudnia 2015 r. sygn. akt II W 479/15 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok 2. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł i wymierza opłatę za II instancję w kwocie 30 zł. L. M. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Chodzieży, wyrokiem z dnia 7 grudnia 2015 roku, sygn. akt II W 479/15 uznał obwinionego R. M. za winnego tego, że w dniu 1 czerwca 2015 roku o godzinie 11:40 w C. na ul. (...) kierował pojazdem marki T. (...) o nr rej. (...) i pomimo obowiązku nie ustąpił pierwszeństwa pieszym znajdującym się na przejściu dla pieszych zmuszając ich w ten sposób do zatrzymania się na przejściu, tj. wykroczenia z art. 97 k.w. w związku z art. 26 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i za to na podstawie art. 97 k.w. wymierzył mu karę 300 złotych. W ostatnim punkcie wyroku na podstawie art. 118 § 1 i 4 k.p.s. w. oraz par 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie zryczałtowanych wydatków postępowania i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych , obciążono obwinionego zryczałtowanymi wydatkami w kwocie 100 złotych i wymierzono mu opłatę w kwocie 30 złotych. Z powyższym wyrokiem nie zgodził się obrońca podsądnego , składając apelację od winy. Skarżący zarzucił orzeczeniu obrazę przepisów postępowania tj. art. 5 par 2 k.p.k. art. 7 k.p.k. w związku z art. 8 k.p.s. w. Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie podsądnego od zarzucanego mu czynu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy obwinionego R. M. nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo. Sąd I instancji rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie wykazał winę obwinionego w zakresie przypisanego mu wykroczenia. Ocena materiału dowodowego, dokonana przez Sąd I instancji jest wnikliwa i nie wykazuje żadnych błędów logicznych, utrzymując się w granicach swobodnej oceny dowodów chronionej art. 7 k.p.k. w związku z art. 8 k.p.s. w. Przedmiotem rozważań Sądu były dowody zarówno na korzyść podsądnego, jak i wszelkie dowody im przeciwne. Wszystkie te dowody zostały ocenione zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego z uwzględnieniem zasad wynikających z art.2, 4 k.p.k. i 5 § 2 k.p.k. w związku z art. 8 k.p.s. w. Uzasadnienie wyroku odpowiada zaś wymogom art. 424 k.p.k. w związku z art. 82 §1 k.p.s. w. i w pełni pozwala na kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia. Wywody autora apelacji nie podważyły prawidłowości rozumowania Sądu I instancji. Kwestionowanie przez skarżącego ustaleń faktycznych jest nietrafne. Sąd Okręgowy przypomina, że błąd w ustaleniach faktycznych może wynikać bądź to z niepełności postępowania dowodowego, bądź z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Może być wynikiem nieznajomości określonych dowodów albo nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ich ocenie. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może natomiast sprowadzać się do samej tylko odmiennej oceny materiału dowodowego przez skarżącego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich w tym zakresie uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd Rejonowy. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, Sąd orzekający rozstrzygając o winie bądź niewinności obwinionego kieruje się własnym wewnętrznym przekonaniem, nie skrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi. Przekonanie to tak długo pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. w związku z art. 8 k.p.s. w., dopóki nie zostanie wykazane, iż Sąd I instancji oparł swe przekonanie o winie albo niewinności obwinionego, bądź na okolicznościach nie ujawnionych w toku postępowania sądowego, bądź też ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczeniem życiowym. Zdaniem Sądu odwoławczego taka ocena w zakresie wykazania winy i sprawstwa obwinionego zasługuje na pełną akceptację - w świetle wiedzy, zasad logicznego rozumowania i zgodności z doświadczeniem życiowym. Wina i sprawstwo R. M. nie budzi żadnych wątpliwości Sądu II instancji. Na to, że podsądny popełnił przypisane mu wykroczenie wskazują relacje procesowe interweniujących policjantów L. K. ( k.36) oraz P. T. ( k.37). Wbrew temu, co sugeruje skarżący, w toku postępowania zgromadzono wystarczający materiał dowodowy. Wypowiedzi procesowych świadków ponad wszelką wątpliwość wskazują na to, że ukarany dopuścił się przypisanego mu wykroczenia. Nie zachodziła zatem konieczność uzyskania dodatkowych dowodów z nagrania. Sąd II instancji w pełni akceptuje ocenę oświadczeń dowodowych złożonych przez tych świadków. Sąd Rejonowy prawidłowo na ich podstawie odtworzył zachowanie przypisane podsądnemu. Sąd Okręgowy podobnie, jak Sąd I instancji nie znalazł żadnych racjonalnych powodów, dla których świadkowie ci, opisując zdarzenie typowe w ich praktyce policyjnej, mieliby składać relacje procesowe niezgodne z prawdą i pomawiać podsądnego o zachowanie, które nie miało miejsca. Wyżej wymienione osoby nie miały żadnego interesu osobistego, czy majątkowego, aby fałszywie przedstawiać przebieg zajścia z udziałem obwinionego. Żadnych tego rodzaju okoliczności nie przedstawił autor apelacji. Co więcej, uwaga policjantów zorientowana była na obserwowaniu wszelkich naruszeń porządku w ruchu drogowego, zwłaszcza sposobu poruszania się pojazdów po patrolowanym przez nich odcinku drogi. Znajdowali się oni w położeniu umożliwiającym zarejestrowanie stosunkowo prostej sytuacji drogowej, polegającej na wymuszeniu przez podsądnego pierwszeństwa wobec pieszych znajdujących się na pasach. Z miarodajnych wypowiedzi procesowych policjantów wynika, że widzieli zajście z odległości 10-15 metrów. Przesłuchani policjanci racjonalnie wyjaśnili dlaczego nie ustalili personaliów pieszych wobec których obwiniony wymusił pierwszeństwo przejazdu. Ich tłumaczenie przekonuje i obecna niemożność ustalenia tych pieszych nie podważa ich wersji wydarzeń. Sąd I instancji prawidłowo odmówił wiarygodności relacjom procesowym obwinionego i jego syna K. M. , w których podawali, że powodem interwencji było niezapięcie pasów, jako sprzecznych z miarodajnymi oświadczeniami dowodowymi policjantów. Zupełnie niezrozumiały jest wynikający z treści apelacji zarzut naruszenia reguły in dubio pro reo . Dla oceny czy nie została naruszona reguła in dubio pro reo nie są miarodajne wątpliwości zgłoszone przez apelującego, ale to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości, co do treści ustaleń faktycznych, a wobec braku możliwości ich wyjaśnienia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego ( vide : postanowienie SN z dnia 26 lipca 2007 r., IV KK 175/07, OSNKW 2007 nr.1, poz.1738). W niniejszej sprawie, nie można mówić o obrazie art.5 § 2kpk , gdyż Sąd Rejonowy poczynił kategoryczne ustalenia faktyczne, a zatem ewentualne zastrzeżenia mogą być rozstrzygane na płaszczyźnie respektowania przez Sąd Rejonowy dyrektywy swobodnej oceny dowodów wynikającej z art.7 k.p.k. w związku z art. 8 k.p.s. w. W świetle realiów dowodowych, wersja forsowana przez podsądnego została w sposób skuteczny zakwestionowana. Nie sposób zatem odpowiedzialnie twierdzić o występowaniu dwóch konkurujących i nierozstrzygalnych wersjach zdarzeń, co miałoby obligować organ orzekający do postąpienia wedle reguły in dubio pro reo . Zważywszy, iż zgodnie z art. 447 § 1 k.p.k. w związku z art. 109 § 2 k.p.s. w. apelację co do winy uważa się za zwróconą także co do rozstrzygnięcia o karze, Sąd II instancji nie znalazł podstaw, aby łagodzić sankcję karną wymierzoną podsądnemu. Wymierzona sankcja majątkowa 300 złotych stanowi dla obwinionego łagodną dolegliwość. Podsądny naruszył jedną z elementarnych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, mianowicie nakazującą ustąpienie pierwszeństwa pieszym pokonującym przejście. Co więcej, obwiniony wymusił pierwszeństwo na osobie, która posługiwała się kulami i miała ewidentne widoczne problemy z poruszaniem się. Tego rodzaju zachowania mogą prowadzić wręcz do tragicznych skutków. Sąd odwoławczy na podstawie art. 626 k.p.k. , art. 636 k.p.k. w związku z art. 119 k.p.s. w., § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 zł tytułem zryczałtowanych kosztów postępowania odwoławczego i wymierzył mu opłatę w kwocie 50 zł za II instancję. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy: 1. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, 2. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 zł tytułem zryczałtowanych kosztów postępowania odwoławczego i wymierz ył opłatę za II instancję w kwocie 5 0 złotych. SSO Leszek Matuszewski