II W 460/17

Sygn. akt II W 460/17 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 kwietnia 2018 roku Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodnicząca – SSR Katarzyna Garbarczyk Protokolant – st. sekr. sąd. Aneta Dybikowska w obecności oskarżyciela publicznego Państwowej Straży Rybackiej w O. ---- po rozpoznaniu w dniach: 11.01.2018 r., 11.04.2018 r. sprawy M. T. (1) syna W. i E. z d. O. ur. (...) w S. obwinionego o to, że: w dniu 25 lipca 2017 roku około godz. 19:00 na jeziorze R. dokonywał amatorskiego połowu ryb nie posiadając przy sobie karty wędkarskiej i zezwolenia na wędkowanie na ww. jeziorze tj. o czyn z art. 27a ust. 1 pkt 2 lit a i b Ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym 1. Obwinionego M. T. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art. 27a ust.1 pkt. 2 lit a i b ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym ( j.t. Dz.U. z 2015r., poz. 652) w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazuje obwinionego na karę grzywny w wysokości 200,00 ( dwieście) złotych. 2. Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty i obciąża go pozostałymi kosztami postępowania w wysokości 70 ( siedemdziesiąt) złotych. Sygn. akt II W 460/17 UZASADNIENIE Na podstawie zebranych dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 25 lipca 2017 roku, około godz. 19.00, strażnicy rybaccy – P. B. , M. S. i J. J. kontrolowali akwen jeziora R. w miejscowości M. . W pewnym momencie w/w zobaczyli na pomości trzy osoby, przy czym dwie z nich łowiły na wędki ryby. Kiedy strażnicy zbliżyli się do mężczyzn, jeden z nich, jak się później okazało M. T. (1) – zwijał właśnie żyłkę ze spławikiem na wędkę, która była zarzucona na jezioro. W czasie kontroli mężczyzn łowiących ryby okazało się, że M. T. (2) nie posiada przy sobie karty wędkarskiej i zezwolenia na wędkowanie na ww. jeziorze, natomiast drugi z mężczyzn – M. F. – miał takie dokumenty. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie częściowo wyjaśnień obwinionego (k.40v: 1-2, 36), częściowo zeznań M. F. (k. 60), nadto w oparciu o zeznania: P. B. (k. 40v), M. S. (k. 40v- 41), J. J. (k. 41). M. T. (1) nie przyznał się do winy. Potwierdził wprawdzie, że w dniu zdarzenia przebywał nad jeziorem R. ze swoim kolegą M. F. , zaprzeczył jednak, by dokonywał wówczas połowu ryb. Wyjaśnił, że tylko trzymał należąca do M. F. wędkę, że kiedy pojawili się strażnicy rybaccy, obwiniony wraz z kolegą dopiero zdążyli wejść na pomost, że obwiniony pomagał tylko wnieść sprzęt na pomost (k.40v: 1-2, 36). Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego uznając, że nie polegają one na prawdzie i jedynie stanowią przyjętą przez M. T. (1) linię obrony. Ponadto wyjaśnieniom tym przeczą zeznania świadków- strażników rybackich, a zauważyć również należy, że w szczegółach wyjaśnienia obwinionego także pozostają odosobnione w świetle zeznań M. F. . Wprawdzie z zeznań M. F. wynika, że obwiniony nie dokonywał połowy ryb, że tylko trzymał wędkę należąca do świadka, nie mniej z dalszej części zeznań tego świadka wynika, że obaj mężczyźni od dłużej chwili byli na pomoście, albowiem jedna z wędek była już uzbrojona i zarzucona na jezioro. Z powyższego rysuje się zupełnie inny obraz sytuacji, niż ten, jaki wynika z wyjaśnień M. T. (1) . Podkreślenia wymaga okoliczność, że w/w świadek- kolega obwinionego- niewątpliwie miał interes w tym by przedstawić sytuację w sposób korzystny dla M. T. (1) , stąd na zeznania tego świadka należy spojrzeć także i przez ten pryzmat. Przede wszystkim jednak zauważyć trzeba, że zarówno wyjaśnienia obwinionego, jak i zeznania świadka M. F. są zupełnie rozbieżne z zeznaniami strażników rybackich, którzy przeprowadzili na jeziorze kontrolę. P. B. (k. 40v), M. S. (k. 40v- 41) i J. J. (k. 41) w sposób zgodny, spójny i wzajemnie się uzupełniający przedstawili okoliczności zdarzenia, podali, że przez chwilę obserwowali zachowanie mężczyzn na pomoście i nie mieli żadnych wątpliwości, iż– jak się później okazało M. T. (1) - dokonuje połowu ryb na wędkę. Kiedy strażnicy zbliżyli się do M. T. (1) , ten zwijał właśnie żyłkę ze spławikiem na wędkę, która była zarzucona na jezioro. W czasie kontroli okazało się, że M. T. (2) nie posiada przy sobie karty wędkarskiej i zezwolenia na wędkowanie na jeziorze R. . Zdaniem Sądu nie ma żadnych podstaw, by odmówić wiary zeznaniom w/w świadków. Nie mieli oni żadnych powodów, by zeznawać na temat okoliczności, które w rzeczywistości nie miały miejsca i w konsekwencji niesłusznie obciążać obwinionego. W świetle dokonanej analizy dowodów nie budzi wątpliwości, że M. T. (1) w dniu 25 lipca 2017 roku około godz. 19:00 na jeziorze R. dokonywał amatorskiego połowu ryb nie posiadając przy sobie karty wędkarskiej i zezwolenia na wędkowanie na ww. jeziorze, dopuszczając się tym samym wykroczenia z art. 27a ust. 1 pkt 2 lit a i b ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym ( j.t. Dz.U. z 2015r., poz. 652). Zdaniem Sądu wina umyślna obwinionego także nie budzi wątpliwości. M. T. (1) musiał mieć świadomość tego, że z uwagi na brak stosownych dokumentów, nie ma prawa dokonywania na jeziorze R. połowu ryb. Przy wymiarze kary grzywny Sąd kierował się ogólnymi jej dyrektywami zawartymi w art. 33§1 - 4 kw, jak również treścią art. 24§1 i 3 kw, mając na uwadze m. in. stopień zawinienia obwinionego, społecznej szkodliwości czynu, a także warunki osobiste, majątkowe sprawcy. W świetle powyższego Sąd, uznając M. T. (1) za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, na podstawie art. 27a ust.1 pkt. 2 lit a i b ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym ( j.t. Dz.U. z 2015r., poz. 652) w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazał obwinionego na karę grzywny w wysokości 200,00 ( dwieście) złotych. Zdaniem Sądu orzeczona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, spełni jednocześnie cele w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej. Kara ta nie przekracza także zdolności finansowych obwinionego i będzie stanowić dla niego – zgodnie z założeniami, jakie niesie za sobą każda kara- pewną dolegliwość. Zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty i obciążając go pozostałymi kosztami postępowania w wysokości 70 ( siedemdziesiąt) złotych, Sąd kierował się treścią art. 119§1 kpw .