II W 45/18

Sygn. akt II W 45/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lutego 2019 r. Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim II Wydział Karny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Tomasz Morycz Protokolant: Sekretarz sądowy Izabela Jędryka bez udziału oskarżyciela publicznego po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 28 września 2018 r., 9 listopada 2018 r. i 12 lutego 2019 r. sprawy (...) s. (...) i (...) zd. (...) ur. (...) w (...) obwinionego o to, że: w dniu (...) roku około godziny 08:50 na drodze (...) w miejscowości (...) gm. (...) , prowadząc pojazd osobowy marki S. (...) o numerach rejestracyjnych (...) , nie zastosował się do ograniczenia prędkości do 60km/h, oznaczonego znakiem B-33, jadąc z prędkością 104km/h, czym przekroczył prędkość o 44km/h, to jest o czyn z art. 92a kw o r z e k a I. obwinionego (...) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 92a kw, przyjmując że poruszał się z prędkością około 80 km/h, za który na podstawie art. 92a kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (sto) złotych; II. na podstawie art. 119 § 1 kpw zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty. Sygn. akt II W 45/18 UZASADNIENIE Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono następujący stan faktyczny: W dniu (...) r. (...) kierował samochodem marki S. (...) o nr rej. (...) . Jechał drogą nr (...) od strony miejscowości (...) w kierunku miejscowości (...) . Powyższa droga przebiega w dużej mierze przez las i panuje na niej niewielkie natężenie ruchu. Kiedy (...) znajdował się w miejscowości (...) , gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 60 km/h, prowadził pojazd z prędkością około 80 km/h. W pewnej odległości przed nim poruszał się samochód dostawczy, który wcześniej go wyprzedził. W związku z powyższym (...) został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji, którzy twierdzili, że poruszał się z prędkością 104 km/h. (...) zakwestionował prawidłowość pomiaru i odmówił przyjęcia mandatu karnego. Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie: notatki urzędowej (k.1), świadectwa legalizacji ponownej (k.2), zeznań świadka (...) (k.36-37), zeznań świadka (...) (k.8,49-50) i wyjaśnień obwinionego (...) (k.36,41-42). Obwiniony (...) (k.36, 41-42) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Następnie złożył obszerne wyjaśnienia, w których wskazał w szczególności, że faktycznie został zatrzymany do kontroli drogowej, ale na pewno nie jechał z okazaną prędkością. Mógł przekroczyć prędkość, gdyż jego zdaniem pojazd należy prowadzić w sposób bezpieczny w zależności od kształtującej się sytuacji na drodze, ale nie żeby aptecznie przestrzegać przepisów, a ustawienie niektórych znaków nie znajduje żadnego uzasadnienia. Na pewno nie jechał tak szybko jak wynika to z twierdzeń policjanta. Mógł jechać z prędkością 80-90 km/h, bo zna drogę, a jeżdżenie tamtędy z prędkością 60 km/h mija się z celem. Wyjaśnił ponadto, że bezpośrednio przed kontrolą był wyprzedzany przez pojazd dostawczy, który musiał w związku z tym jechać szybciej, ale nie został zatrzymany. Zmierzona prędkość mogła zatem dotyczyć tamtego pojazdu. Sąd zważył co następuje: Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego (...) co do tego, że kierował pojazdem, że przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy w miejscu podjęcia kontroli i że w związku z tym został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji. Tyczyło się to również tego, że nie jechał z prędkością 104 km/h, ale z prędkością około 80 km/h, jak również tego, że w pewnej odległości przed nim jechał samochód dostawczy, który wcześniej go wyprzedził. Wprawdzie przeczy to zeznaniom świadka (...) , który jednak nie wykluczył podnoszonego przez obwinionego (...) innego pojazdu, który wcześniej go wyprzedził. Sąd dostrzegł, że obwiniony (...) popełniał w przeszłości wykroczenia drogowe, jednak w niniejszej sprawie tego nie kwestionował, mając jedynie zastrzeżenia do prędkości. Jego postawa procesowa, jak również wyjątkowe zaangażowanie w rzetelne zbadanie i rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, jak również potwierdzające jego wersję wydarzeń zeznania świadka (...) , sprawiły że jego twierdzenia obdarzono walorem wiarygodności. Tym bardziej, że w grę wchodziła różnica zaledwie kilkunastu kilometrów na godzinę, które nie rzutowały na sytuację prawną obwinionego (...) , w tym zatrzymanie prawa jazdy. Nie był to bowiem teren zabudowany. Ponadto porusza się tą trasą bardzo często i dobrze zna stałe miejsca kontroli drogowych, podkreślając że przekracza dopuszczalną prędkość, ale nie w takim stopniu. Zdaniem Sądu nie można wykluczyć, że doszło do pomyłki i zmierzono prędkość innego pojazdu czy radar, za pomocą którego tego dokonano zadziałał w tym przypadku wadliwie. Biorąc pod uwagę, że obwiniony (...) przekroczył dopuszczalną prędkość o około 20 km/h, uznano że popełnił wykroczenie z art. 92a kw i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 złotych. Zdaniem Sądu jest ona odpowiednią reakcją na czyn, którego się dopuścił. Tym bardziej, że przekroczenie prędkości nie było znaczne, a droga, którą się poruszał przebiega w dużej mierze przez las i panuje na niej niewielkie natężenie ruchu. Ponadto, na podstawie art. 119 § 1 kpw , zasądził od obwinionego kwotę 150 złotych tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 30 złotych tytułem opłaty.