II W 41/20

Sąd Rejonowy w Giżycku rozpoznał sprawę M.S., obwinionego o dokonanie pochówku szczątków pochodzących ze spopielenia zwłok P.S. w miejscu nieprzeznaczonym do tego celu, tj. w grobie murowanym na działce przeznaczonej pod zabudowę usługową, a nie na cmentarzu. Obwiniony zobowiązał się do pochówku szczątków i dokonał ich złożenia w obiekcie budowlanym na prywatnej działce. Twierdził, że miejsce to spełniało warunki katakumby, powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Sąd, po analizie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym opinii biegłych z zakresu budownictwa i zeznań świadków, uznał, że miejsce pochówku nie spełniało definicji katakumby, która jest pomieszczeniem z niszami w ścianie. Obiekt budowlany, w którym złożono urnę, był pojedynczą, szczelnie zamkniętą konstrukcją bez nisz, przykrytą płytą betonową i ziemią, co wykluczało jego kwalifikację jako pomieszczenia w rozumieniu przepisów. W związku z tym, sąd uznał, że obwiniony wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 18 ust. 1 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych. Jednakże, na podstawie art. 39 § 1 Kodeksu wykroczeń, sąd odstąpił od wymierzenia kary, biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu, a także właściwości i warunki osobiste obwinionego. Sąd uwzględnił, że obwiniony był osobą dorosłą, poczytalną, wykonującą zawód zaufania publicznego, niekarany, a jego działanie było motywowane tragicznymi przeżyciami związanymi ze śmiercią siostrzeńca oraz chęcią spełnienia jego woli. Podkreślono również, że miejsce pochówku było wykonane starannie, nie zagrażało środowisku i nie naruszało prawa budowlanego. Sąd wspomniał także o bardziej liberalnym podejściu do pochówków prochów w innych krajach europejskich.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający