II W 330/18

Sygn. akt II W 330/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 września 2018 roku Sąd Rejonowy w Bełchatowie, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Bartłomiej Niedzielski Protokolant: st. sekr. sąd. Jadwiga Jankowska po rozpoznaniu na rozprawach w dniach 6 lipca i 19 września 2018 r. sprawy A. K. (1) z d. Ł. ur. (...) w P. c. R. i C. z d. K. obwinionej o to, że: w dniu 28 marca 2018 roku o godz. 17:00 na parkingu sklepu (...) przy ul. (...) w B. , woj. (...) , w strefie ruchu, kierując samochodem osobowym marki H. (...) o nr rej. (...) , włączając się do ruchu poprzez wyjeżdżanie tyłem z miejsca parkingowego, nienależycie obserwowała drogę za pojazdem i doprowadziła do zderzenia z samochodem osobowym marki H. (...) o nr rej. (...) , kierowanym przez P. C. (1) wykonującego manewr cofania w wolne miejsce parkingowe, czynem swoim powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla kierującego H. oraz jego pasażerki S. C. (1) , tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw 1. uznaje obwinioną A. K. (2) za winną zarzucanego jej czynu z tą zmianą jego opisu, że w dniu 28 marca 2018 roku około godz. 17:00 na parkingu sklepu (...) przy ul. (...) , w B. (woj. (...) ), w strefie ruchu, kierując samochodem osobowym marki H. (...) o nr rej. (...) , podczas włączania się do ruchu poprzez wykonywanie manewru cofania z miejsca parkingowego, nie zachowała szczególnej ostrożności i nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu innemu pojazdowi wyjeżdżając bezpośrednio przed również cofający samochód osobowy marki H. (...) o nr rej. (...) kierowany przez P. C. (1) doprowadzając w ten sposób do zderzenia ww. pojazdów i powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla kierującego H. oraz jego pasażerki S. C. (1) i za tak opisany czyn wyczerpujący dyspozycję art. 86 § 1 kw na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza A. K. (2) grzywnę w wysokości 250 (dwustu pięćdziesięciu) złotych; 2. pobiera od A. K. (2) kwotę 30 (trzydziestu) złotych tytułem opłaty oraz zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 750 (siedmiuset pięćdziesięciu) złotych tytułem zwrotu części wydatków zwalniając z obowiązku ich zapłaty w pozostałym zakresie. Sygn. akt II W 330/18 UZASADNIENIE W dniu 28 marca 2018 r. około godziny 17:00 A. K. (2) kierując samochodem osobowym marki H. (...) o nr rej. (...) wyjeżdżała z jednego miejsc parkingowych na parkingu sklepu (...) przy ul. (...) w B. . /wyjaśnienia obwinionej A. K. k. 59-60, 63 i 64/ W tym samym czasie po przedmiotowym parkingu poruszał się samochód osobowy marki H. (...) o nr rej. (...) . Wymieniony pojazd prowadził P. C. (1) , a pasażerką była jego matka S. C. (1) . /zeznania P. C. k. 24, 60-62 i 63, zeznania S. C. k. 27 i 62-63/ P. C. (1) przejechał pomiędzy miejscami parkingowymi za tyłem pojazdu marki H. (...) o nr rej. (...) , a następnie po dojechaniu na koniec alei zaczął cofać. W tym czasie, A. K. (2) również zaczęła cofać oraz wyjechała bezpośrednio przed najeżdżający tyłem samochód osobowy marki H. (...) o nr rej. (...) i zatrzymała się. W następstwie tego doszło do uderzenia prawą stroną tyłu cofającego samochodu marki H. w błotnik tylny lewy samochodu H. . /zeznania P. C. k. 24, 60-62 i 63/ Parking sklepu (...) przy ul. (...) posiadał nawierzchnię z kostki brukowej, która była mokra. Przy wjeździe znajdował się znak B-33 ograniczający prędkość do 20 km/h oraz tabliczka D-52 „strefa ruchu”. Wyznaczone były miejsca zatrzymania pojazdów o szerokościach 2,6 m i długościach 5,0 m. Pomiędzy tymi stanowiskami parkingowymi znajdował się dwukierunkowy przejazd o szerokości 6,0 m z wyznaczoną osią oraz wyznaczonymi kierunkami ruchu. Widoczność była dobra. Przejrzystość powietrza zmniejszał padający drobny deszcz. Temperatura przy gruncie wynosiła + 2 0 C. /protokół oględzin miejsca k. 6-7, dokumentacja fotograficzna k. 12-17 (kop. k. 20), szkic k. 18 (19)/ W wyniku przedmiotowego zdarzenia uszkodzone zostały następujące elementy pojazdów: - w samochodzie H. : błotnik tylny lewy (w części środkowej i tylnej wgnieciony i zarysowany z miejscowymi odpryskami powłoki lakierowej pod wlewem paliwa), zderzak tylny (porysowany z lewej strony w obszarze łączenia z błotnikiem) oraz kołpak koła tylnego lewego (połamany); - w samochodzie H. (...) : pokrywa komory bagażnika (wgnieciona z prawej strony), zderzak tylny (pęknięty i zarysowany z prawej strony), klosz lampy zespolonej tylnej prawej (pęknięty i przemieszczona lampa w zamocowaniu), błotnik tylny prawy (zagięty z odpryskami powłoki lakierowej w obszarze łączenia z lampą zespoloną tylną prawą). /protokoły oględzin pojazdów k. 8 i 9, dokumentacja fotograficzna k. 12-17 (kop. k. 20)/ W przedmiotowym zdarzeniu doszło do uderzenia narożnikiem tylnym prawym cofającego samochodu marki H. (...) , kierowanego przez P. C. w błotnik tylny lewy samochodu H. kierowanego przez A. K. (2) . Charakter wzajemnych uszkodzeń pojazdów, przemawia za tym, że w chwili uderzenia przez samochód H. w pojazd marki H. ten ostatni nie był w ruchu. Brak jest jednak możliwości ustalenia jaki czas upłynął od chwili zatrzymania samochodu H. do momentu kiedy został on uderzony przez pojazd marki H. . A. K. (2) włączała się do ruchu i w związku z tym obowiązana była zachować szczególną ostrożność oraz ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu. Ponadto, z racji tego, że wykonywała manewr cofania miała bezwzględny obowiązek zachowania szczególnej ostrożności i ustąpienia pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu, a w szczególności sprawdzenia, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia oraz upewnienia się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda. Technika i taktyka jazdy A. K. (2) była nieprawidłowa, gdyż cofając się z miejsca parkingowego i zatrzymując się bezpośrednio przed cofający pojazd H. (...) nie zachowała szczególnej ostrożności podczas włączania się do ruchu i nie ustąpiła pierwszeństwa pojazdowi będącemu w ruchu. Technika i taktyka jazdy kierującego samochodem marki H. (...) była także nieprawidłowa ponieważ wykonując manewr cofania nie zachował szczególnej ostrożności i nieuważnie obserwował sytuację za swoim samochodem. P. C. (1) przy uważnej obserwacji drogi i podjęciu w porę manewru zahamowania miałby możliwość uniknięcia zderzenia z samochodem H. . Tym samym, jego nieprawidłowe zachowanie pozostawało w związku przyczynowo – skutkowym z zaistniałą kolizją. /opinia biegłego K. K. k. 67-80/ A. K. (2) ma (...) lat; jest (...) ; pracuje jako (...) w (...) w B. z wynagrodzeniem ok. 2.900zł miesięcznie netto; nie posiada nikogo na utrzymaniu; jest właścicielką samochodu H. (...) z 2010 r. oraz mieszkania o powierzchni ok. 60 m ( 2) ; nie figuruje w ewidencji kierowców naruszających przepisu ruchu drogowego. / oświadczenie A. K. k. 58; informacja o wpisach do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego k. 42/ Obwiniona nie przyznała się do zarzucanego jej czynu. W toku postępowania sądowego wyjaśniła, że po tym jak przejechał za nią samochód cofała z miejsca parkingowego. Zatrzymała się i wówczas zauważyła jak to auto, które wcześniej za nią przejeżdżało cofa z impetem, a następnie uderza w tył kierowanego przez obwinioną pojazdu. A. K. (2) nie zdążyła powrócić na miejsce parkingowe, a używanie sygnału dźwiękowego nie przyniosło skutku. Obwiniona twierdziła, że prawidłowo wykonała manewr włączania się do ruchu i cofania, a do zderzenia doszło wyłącznie na skutek niezachowania ostrożności przez kierującego H. , który „w nią wjechał”. (k. 59-60, 63 i 64) Sąd zważył, co następuje: Zebrany w sprawie materiał dowodowy doprowadził Sąd do wniosku, iż obwiniona A. K. (2) dopuściła się zarzucanego jej czynu. W świetle zgromadzonych dowodów, nie ulegało wątpliwości, że w dniu 28 marca 2018 r. około godz. 17.00 na terenie parkingu sklepu (...) przy ul. (...) w B. doszło do kolizji pomiędzy dwoma samochodami. W przebiegu wymienionego zdarzenia drogowego doszło do uderzenia narożnikiem tylnym prawym cofającego samochodu marki H. (...) nr rej. (...) kierowanego przez P. C. (1) w błotnik tylny lewy samochodu H. nr rej. (...) kierowanego przez A. K. (2) . Wymienione okoliczności były niesporne i znajdowały odbicie we wszystkich dowodach niniejszej sprawy, które w tym zakresie polegały na prawdzie. Rozbieżności w zebranym materiale dowodowym dotyczyły natomiast tego, czy wymieniona kolizja wynikała z nieprawidłowego wykonywania manewrów cofania przez A. K. (2) lub P. C. (1) , czy też błędów w technice i taktyce jazdy popełnionych przez obydwu uczestników ruchu. W wymienionych kwestiach przedstawione zostały sądowi dwa zasadnicze, a jednocześnie diametralnie przeciwstawne dowody. Z jednej strony były to wyjaśnienia obwinionej, która utrzymywała, że prawidłowo wykonała manewr cofania i włączania się do ruchu, tzn. w ten sposób, że po wysunięciu się z miejsca parkingowego zatrzymała swój pojazd, a następnie uderzył w niego cofający swoim autem P. C. (1) , który musiał jej „nie widzieć”. Z drugiej natomiast występowały zeznania kierującego H. (...) , który twierdził, że w trakcie kiedy wykonywał manewr cofania bezpośrednio przed tył jego auta wyjechała z miejsca parkingowego obwiniona, w której to pojazd uderzył. Rozstrzygając zarysowane kwestie dowodowe, Sąd doszedł do przekonania, że błędów w technice i taktyce jazdy nie ustrzegli się obydwoje kierowcy, a wynika to z następujących powodów. W ocenie Sądu na prawdzie polegały twierdzenia kierującego samochodem marki H. jakoby kierująca pojazdem H. wyjechała tyłem z miejsca parkingowego bezpośrednio przed cofającego swoim autem P. C. (1) . W przeciwnym bowiem razie trzeba by było dojść do kuriozalnych wniosków, że kierujący H. cofał „na oślep” lub z premedytacją uderzył w auto obwinionej. Kłóci się to natomiast z doświadczeniem życiowym. W momencie poruszania się przecież do tyłu kierujący przynajmniej obserwują drogę za pojazdem w lusterkach. Ponadto zaś, P. C. (1) poruszał się autem należącym do swojego ojca. Z obawy zatem przed konsekwencjami uszkodzenia pojazdu z pewnością umyślnie nie uderzył w tył wycofującej z miejsca parkingowego obwinionej. A. K. (2) natomiast po tym jak przejechał za jej pojazdem samochód rozpoczęła wyjeżdżanie tyłem z postoju i wówczas z pewnością nie spodziewała się tego, że tamto auto po dojechaniu do końca alejki zacznie wracać w jej stronę tyłem. Dlatego też nie wkalkulowała tego w swoją taktykę jazdy i wyjechała tyłem bezpośrednio przed cofającą H. doprowadzając do zderzenia. Poczynione przed chwilą uwagi nie zmieniają jednakże faktu, iż przyczyną kolizji był także błąd w technice i taktyce jazdy P. C. (1) , gdyż wykonując manewr cofania nie zachował szczególnej ostrożności i nieuważnie obserwował sytuację za swoim samochodem. Przy uważnej bowiem obserwacji drogi i podjęciu w porę manewru zahamowania miałby możliwość uniknięcia zderzenia z samochodem H. . Reasumując, z opisanych powyżej względów, Sąd odnośnie tego, że A. K. (2) wyjechała tyłem bezpośrednio przed cofającego P. C. (1) przypisał wiarę zeznaniom kierującego H. (...) , odmawiając tym samym waloru prawdziwości wyjaśnieniom obwinionej tej w części. Ponadto na podkreślenie zasługuje także to, że o ile na obydwojgu uczestnikach przedmiotowego zdarzenia spoczywały obowiązki jakie prawo o ruchu drogowym nakłada na kierujących, którzy wykonują manewr cofania, o tyle na obwinionej spoczywały jeszcze dodatkowe powinności wynikające z tego, że A. K. (2) włączała się jeszcze do ruchu. Dlatego też, powinna ona była zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pojazdowi będącemu w ruchu. Sąd przyznał moc dowodową opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego, gdyż jest zupełna, wnikliwa, zrozumiała, logiczna oraz wyczerpująca, a także nie zawiera sprzeczności. Mając na względzie dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, Sąd przyjął, że A. K. (2) w dniu 28 marca 2018 roku około godz. 17:00 na parkingu sklepu (...) przy ul. (...) , w B. (woj. (...) ), w strefie ruchu, kierując samochodem osobowym marki H. (...) o nr rej. (...) , podczas włączania się do ruchu poprzez wykonywanie manewru cofania z miejsca parkingowego, nie zachowała szczególnej ostrożności i nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu innemu pojazdowi wyjeżdżając bezpośrednio przed również cofający samochód osobowy marki H. (...) o nr rej. (...) kierowany przez P. C. (1) doprowadzając w ten sposób do zderzenia ww. pojazdów i powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla kierującego H. oraz jego pasażerki S. C. (1) . Opisane powyżej zachowanie obwinionej wypełniało dyspozycję wykroczenia z art. 86 § 1 kw. Stosownie bowiem do treści art. 17 ust. 2 i art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990) kierujący pojazdem, włączając się do ruchu, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność oraz ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu, a przy cofaniu ponadto sprawdzić, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia oraz upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda, a w razie trudności w osobistym upewnieniu się kierujący jest obowiązany zapewnić sobie pomoc innej osoby. W ustalonym stanie faktycznym A. K. (2) podczas włączania się do ruchu poprzez wykonywanie manewru cofania z miejsca parkingowego, nie zachowała natomiast szczególnej ostrożności i nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu innemu pojazdowi będącemu w ruchu doprowadzając tym samym do zderzenia i powodując przez to zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przy wymiarze kary, Sąd wziął pod uwagę jako okoliczność łagodzącą niekaralność za wykroczenia oraz prowadzenie nienagannego życia przed popełnieniem wykroczenia, a także błędną technikę i taktykę jazdy drugiego z uczestników kolizji. W przekonaniu Sądu wymierzona obwinionej na podstawie art. 86 § 1 kw kara grzywny w wysokości 250 zł odpowiada przede wszystkim stopniowi społecznej szkodliwości czynu A. K. (2) oraz pozwala na osiągnięcie zapobiegawczych i wychowawczych celów kary w stosunku do obwinionej, a także czyni zadość potrzebie społecznego oddziaływania. Uwzględniając bowiem: - rodzaj i charakter naruszonego dobra tj. bezpieczeństwo w komunikacji, - okoliczności popełnienia czynu, postać zamiaru i motywację sprawcy, a więc wyjechanie tyłem z miejsca parkingowego przed cofający w sposób nieoczekiwany inny pojazd, który wcześniej za nią przejechał; - wagę naruszonych obowiązków, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia, czyli: brak należytej obserwacji sytuacji za pojazdem i wykonanie manewru włączania się do ruchu poprzez cofanie pomimo braku należytego upewnienia się, czy nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, Sąd doszedł do wniosku, iż stopień społecznej szkodliwości wykroczenia obwinionej jest nieznaczny, a najlepiej odpowiada mu wyżej wymieniona kara grzywny uwzględniająca także warunki majątkowe obwinionej. Orzeczona kara, bardzo nieznacznie przekracza minimalną wysokość grzywny określoną w art. 24 § 1 kw i oscyluje w dolnej granicy przewidzianej przez ustawę. W oparciu o art. 119 § 1 kpw oraz art. 616 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 118 § 1 kpw Sąd zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa 30 zł tytułem opłaty oraz 750 zł z racji zwrotu części wydatków. Na zasądzoną kwotę zwrotu wydatków składa się mniej więcej połowa sumy kosztów przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego oraz 100zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania (por. § 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 10 października 2001r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia Dz. U. Nr 118 poz. 1269). W pozostałej części obwiniona zwolniona została z obowiązku zwrotu wydatków na zasadzie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 121 § 1 kpw , gdyż przemawiały za tym względy słuszności albowiem do kolizji w znacznej części przyczynił się także drugi uczestnik ruchu. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w wyroku z 28 września 2018 r.