II W 208/22

Sąd Rejonowy w GiżyckuGiżycko2022-12-19
SAOSKarnewykroczenia drogoweNiskarejonowy
wykroczenieprędkośćteren zabudowanymandatgrzywnakontrola drogowaprawo o ruchu drogowym

Sąd Rejonowy w Giżycku skazał kierowcę za przekroczenie prędkości o 25 km/h w terenie zabudowanym, wymierzając karę grzywny w wysokości 500 zł.

Sąd Rejonowy w Giżycku rozpoznał sprawę K. H., obwinionego o przekroczenie prędkości o 25 km/h w terenie zabudowanym. Kierowca nie przyjął mandatu, twierdząc, że jechał z dozwoloną prędkością. Sąd, opierając się na zeznaniach świadka, opinii biegłego oraz dokumentach (w tym zapisie z wideorejestratora), uznał obwinionego za winnego. Wymierzono karę grzywny w wysokości 500 zł oraz zasądzono koszty sądowe.

Sąd Rejonowy w Giżycku, w składzie SSR Bogdan Wałachowski, wydał wyrok w sprawie K. H., obwinionego o popełnienie czynu z art. 92a § 1 Kodeksu wykroczeń. Obwiniony miał w dniu 26 stycznia 2022 roku, około godziny 17:17, w miejscowości K. na drodze krajowej nr (...), prowadząc pojazd marki C. (...), przekroczyć dopuszczalną prędkość jazdy o 25 km/h, jadąc z prędkością 75 km/h na obszarze zabudowanym. Obwiniony nie przyjął mandatu, kwestionując pomiar prędkości i twierdząc, że jechał z dozwoloną prędkością 50 km/h. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego, uznając je za linię obrony mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności. Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na zeznaniach funkcjonariusza policji (świadka T. K.), który potwierdził przekroczenie prędkości, oraz na opinii biegłego z zakresu informatyki, analizującej zapis z wideorejestratora policyjnego. Dokumenty takie jak notatka urzędowa, świadectwo legalizacji ponownej oraz zapis z płyty DVD potwierdziły prawidłowość pomiaru. Sąd podkreślił, że ograniczenie prędkości do 50 km/h w terenie zabudowanym wynika z Prawa o ruchu drogowym, a jego naruszenie stanowi wykroczenie. W konsekwencji, obwiniony został uznany za winnego i skazany na karę grzywny w wysokości 500 zł. Zasądzono również od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 50 zł oraz pozostałe koszty sądowe w kwocie 100 zł.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Tak, kierowca przekroczył dopuszczalną prędkość o 25 km/h.

Uzasadnienie

Sąd oparł się na zeznaniach funkcjonariusza policji, zapisie z wideorejestratora oraz dokumentacji potwierdzającej prawidłowość pomiaru, nie dając wiary wyjaśnieniom obwinionego.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

skazanie

Strona wygrywająca

Skarb Państwa

Strony

NazwaTypRola
K. H.osoba_fizycznaobwiniony

Przepisy (5)

Główne

kw art. 92a § § 1

Kodeks wykroczeń

Przepis obejmuje każde naruszenie ograniczenia prędkości, polegające na przekroczeniu dozwolonej prędkości lub zaniechaniu zwolnienia tempa.

Pomocnicze

kw art. 24 § § 1 i 3

Kodeks wykroczeń

Ustawa Prawo o ruchu drogowym art. 20 § ust. 1

Określa ograniczenie prędkości do 50 km/h w terenie zabudowanym.

Ustawa Prawo o ruchu drogowym art. 3 § ust. 1

Obowiązek zachowania bezpieczeństwa przez każdego uczestnika ruchu.

kpw art. 119 § § 1

Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

Podstawa orzekania o kosztach postępowania.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Przekroczenie prędkości o 25 km/h w terenie zabudowanym. Prawidłowość pomiaru prędkości wykonanego wideorejestratorem. Niewiarygodność wyjaśnień obwinionego jako linii obrony.

Odrzucone argumenty

Twierdzenie obwinionego o jeździe z dozwoloną prędkością. Argumenty obwinionego dotyczące warunków atmosferycznych i odległości od radiowozu.

Godne uwagi sformułowania

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego (k.37v, 65-65v) utrzymującego, iż w dniu zdarzenia nie przekroczył dozwolonej prędkości, a uchwycony przez funkcjonariusza pomiar prędkości został błędnie zarejestrowany przez wideo rejestrator z powodu występujących wówczas opadów śniegu oraz nie zachowania należytej odległości pomiędzy jego samochodem, a radiowozem dokonującym wówczas pomiaru. Sąd uznał, iż wyjaśnienia K. H. stanowią przyjętą linię obrony, mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności. Zgodnie z brzmieniem art. 92 a§1 kw, odpowiedzialności za ten czyn podlega ten, kto prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym. Przedmiotem, ochrony jest w tym przypadku porządek na drodze, na której odbywa się ruch pojazdów i bezpieczeństwo w ruchu.

Skład orzekający

Bogdan Wałachowski

przewodniczący

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Niska

Powoływalne dla: "Potwierdzenie standardowej interpretacji przepisów dotyczących przekroczenia prędkości w terenie zabudowanym i dowodzenia tego faktu."

Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i dowodowego; nie wprowadza nowych zasad interpretacyjnych.

Wartość merytoryczna

Ocena: 3/10

Jest to rutynowa sprawa dotycząca wykroczenia drogowego, gdzie sąd jednoznacznie uznał winę kierowcy na podstawie zebranego materiału dowodowego.

Dane finansowe

grzywna: 500 PLN

Sektor

transport

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygn. akt II W 208/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 grudnia 2022 roku Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – SSR Bogdan Wałachowski Protokolant – p.o.sekr. Anna Gawarecka-Olbryś w obecności oskarżyciela publicznego z KPP w G. - asp. Piotr Drozdowski po rozpoznaniu w dniu 06 września 2022 roku, 14 listopada 2022 roku i 12 grudnia 2022 roku sprawy K. H. syna J. i K. z d. M. ur. (...) w W. obwinionego o to, że: w dniu 26 stycznia 2022 roku około godz. 17:17 w miejscowości K. na drodze krajowej nr (...) prowadząc pojazd marki C. (...) o nr rej. (...) w obszarze zabudowanym przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy o 25 km/h, jadąc z prędkością 75 km/h tj. o czyn z art. 92a§ 1 kw 1. Obwinionego K. H. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 92a§1 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazuje go na karę grzywny w wysokości 500,00 (pięćset) złotych. 2. Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50,00 zł tytułem opłaty oraz kwotę 100,00 zł tytułem pozostałych kosztów sądowych. II W 208/22 UZASADNIENIE K. H. w dniu 26 stycznia 2022 r. około godz. 17:17 w miejscowości K. na drodze krajowej nr (...) został zatrzymany do kontroli drogowej, w wyniku przekroczenia prędkości pojazdem marki C. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w obszarze zabudowanym. Obwiniony nie przyjął proponowanego mu z tego tytułu mandatu, ponieważ nie zgadzał się ze stawianym mu zarzutem, twierdząc, że jechał z dozwoloną prędkości 50 km/h. Rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie zostało wydane na podstawie przedłożonych dokumentów, przesłuchanego na sporną okoliczność świadka- T. K. oraz wydanej w sprawie opinii biegłego z zakresu informatyki dokonującej kopii zapisu utrwalonego na płycie DVD z wideo rejestratora (...) znajdującego się w chwili zdarzenia na wyposażeniu policyjnego radiowozu marki B. (...) .Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego (k.37v, 65-65v) utrzymującego, iż w dniu zdarzenia nie przekroczył dozwolonej prędkości, a uchwycony przez funkcjonariusza pomiar prędkości został błędnie zarejestrowany przez wideo rejestrator z powodu występujących wówczas opadów śniegu oraz nie zachowania należytej odległości pomiędzy jego samochodem, a radiowozem dokonującym wówczas pomiaru. Sąd uznał, iż wyjaśnienia K. H. stanowią przyjętą linię obrony, mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności. Słuchany w przedmiotowej sprawie świadek, obecny w chwili zdarzenia- funkcjonariusz zatrzymujący obwinionego (świadek T. K. - k. 58-58v), potwierdził, że przekroczył on dozwoloną prędkość w terenie zabudowanym o 25 km/h, co wykazał dokonany przez niego, wideo rejestratorem, z odległości nie większej niż 100 m, pomiar, na który nie mają żadnego wpływu panujące warunki atmosferyczne. Zeznania świadka były spójne i logiczne, a w ocenie Sądu brak było podstaw do uznania ich za niewiarygodne. Nadto, o przekroczeniu przez obwinionego dozwolonej prędkości w terenie zabudowanym- miejscowości K. , zaświadczają załączone do sprawy dokumenty (notatka urzędowa- k. 1, świadectwo legalizacji ponownej- k.2, płyta DVD- k.18, opinia z kopią zapisu z płyty- k.45-46), które wskazują nadto, iż pomiar prędkości, w momencie zdarzenia został wykonany przez funkcjonariusza policji prawidłowo, z należytej odległości, przeznaczonym do tego urządzeniem (wideo rejestrator (...) znajdujący się w policyjnym radiowozie marki B. (...) ) . Zgodnie z brzmieniem art. 92 a§1 kw, odpowiedzialności za ten czyn podlega ten, kto prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym. Przedmiotem, ochrony jest w tym przypadku porządek na drodze, na której odbywa się ruch pojazdów i bezpieczeństwo w ruchu. Należycie zabezpieczony porządek ruchu, także pod względem prędkości poruszania się pojazdów na drogach, stanowi istotny warunek tego bezpieczeństwa. Co istotne, wskazany przepis obejmuje każde naruszenie ograniczenia prędkości, albowiem może ono polegać na działaniu i na przekroczeniu dozwolonej prędkości wynikającej z zasad ogólnych/ ustanowionego znaku albo też na zaniechaniu, gdy kierowca widząc ograniczenie prędkości, nie zwalnia tempa jazdy. Ograniczenie prędkości do 50 km/h w terenie zabudowanym wynika zaś wprost z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym . Przeprowadzona analiza materiału dowodowego wskazała, że fakt przekroczenia przez obwinionego prędkości jest w niniejszej sprawie oczywisty, czym naruszył również zasadę zachowania bezpieczeństwa określoną w art. 3 ust. 1 w/w ustawy, która obowiązuje każdego z uczestników ruchu drogowego. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że obwiniony swoich zachowaniem wyczerpał znamiona czyny zabronionego z art. 92a§1 kw i na podstawie wskazanego przepisu, na zasadzie art. 24§1 i 3 kw Sąd wymierzył mu karę grzywny w kwocie w wysokości 500 zł. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 119 §1 kpw .

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI