II W 161/25

Sygn. akt II W 161/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 czerwca 2025 roku Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : Sędzia Wojciech Langer Protokolant: Katarzyna Szczygieł po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2025 roku sprawy A. H. córki S. i M. z domu Z. urodzonej (...) w N. obwinionej o to, że: w dniu 15 marca 2024 r. w miejscowości J. , w rejonie posesji nr (...) , gmina K. , dokonała zaśmiecenia miejsca dostępnego dla publiczności poprzez wyrzucenie śmieci na drogę gminną, tj. o wykroczenie z art. 145 kw I. uznaje obwinioną A. H. za winną popełnienia zarzucanego jej czynu, stanowiącego wykroczenie z art. 145 § 1 kw i na mocy art. 39 § 1 kw odstępuje od wymierzenia kary; II. 
        na zasadzie art. 119 kpw w zw. z art. 624 § 1 kpk zwalnia obwinioną A. H. w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Sygn. Akt II W 161/25 UZASADNIENIE wyroku z 23 czerwca 2025 roku Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 15 marca 2024 roku obwiniona A. H. dokonała zaśmiecenia miejsca dostępnego dla publiczności poprzez wyrzucenie śmieci na drogę gminną w miejscowości J. , w rejonie posesji nr. (...) . Wysypany popiół znajdował się w tym miejscu około jednego dnia, następnie został przez obwinioną usunięty. Obwiniona urodziła się w (...) roku. Pracuje na własnym gospodarstwie domowym. Jest osobą niekaraną. Dowody: zeznania M. L. k. 3 - 7, zeznania J. L. k. 8- 9, 56 – 57, nagranie z monitoringu k. 18, przesłuchanie obwinionej k. 23 – 24, informacje o nieruchomości k. 32 – 35, zdjęcia wiadomości tekstowych k. 51 – 53, zdjęcia drogi k.54 – 55, wyjaśnienia obwinionej k. 56, zeznania S. H. k. 57. Obwiniona nie przyznaje się do wyrzucania śmieci. Wyjaśnia, że nasypała popiół w miejscu, w którym znajduje się wyjazd z ich posesji tj. na poboczu drogi, czyli gruncie należącym do gminy. W miejscu tym według obwinionej powstała wyrwa, którą wysypany popiół miał zapełnić. Zaznacza, że nie miała na celu zaśmiecenia drogi, chciała utwardzić ją dla bezpieczeństwa swojego i innych. Wyjaśnia również, że już kilkanaście godzin później popiół został przez nią posprzątany. Materiał dowodowy (na który składają się wzajemnie spójne zeznania świadków, wyjaśnienia obwinionej i materiał zdjęciowy) wskazuje, że obwiniona popełniła zarzucony czyn. Na zdjęciu wyraźnie wyróżnia się rozsypany, szary popiół na fragmencie pobocza. Potwierdzają to też zeznania świadków, w szczególności męża obwinionej, który potwierdza również, że został on wysypany w celu wyrównania uskoku, a następnego dnia zaś został przez obwinioną posprzątany. Dokonanie czynu przez A. H. widać też na nagraniach z kamer załączonych do akt sprawy. Przepis art. 145 Kodeksu wykroczeń stanowi, że ten kto zanieczyszcza lub zaśmieca obszar kolejowy lub miejsca dostępne dla publiczności, a w szczególności drogę, ulicę, plac, ogród, trawnik lub zieleniec, podlega karze grzywny nie niższej niż 500 złotych. Z ustalonych okoliczności wynika niezbicie, że obwiniona wysypała popiół na pobocze drogi należącej do gminy, czyli miejsce dostępne dla publiczności wymienione przykładowo w podanym artykule. Popiół jest odpadkiem, czyli de facto wysypywanie go stanowiło zanieczyszczanie terenu. Nawet jeżeli w miejscu tym znajdowała się wyrwa, nie uprawniało to obwinionej do rozsypywania w tym miejscu podobnych materiałów, bo skutkowało to zanieczyszczeniem miejsca publicznego. Wobec powyższego zasadne jest uznać, że obwiniona swoim zachowaniem wypełnia znamiona wykroczenia opisanego w art. 145 kw, było to bowiem zachowanie zawinione i społecznie szkodliwe. Zgodnie z art. 39 § 1 kw w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można - biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy - zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary albo odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego. Zdaniem sądu taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie i nie ma konieczności karania obwinionej grzywną ze względu na małą społeczną szkodliwość czynu. Obwiniona dokonała zaśmiecenia drogi, jednak po niedługim czasie usunęła zanieczyszczenie. W przekonaniu sądu sam udział obwinionej w rozprawie i zapoznanie się ze stanowiskiem Sądu, pozwoli jej zrozumieć i przyjąć do wiadomości, że kolejne ewentualne naruszenia porządku prawnego spotkają się ze zdecydowaną reakcją wymiaru sprawiedliwości, dlatego też sąd odstąpił od wymierzenia jej kary. Sąd mając na uwadze sytuację materialną obwinionej, zwolnił ją w całości od ponoszenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, uznając, że ich ponoszenie byłoby dla niej zbyt uciążliwe.