II W 1367/24

Sygn. akt II W 1367/24 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Radomiu ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 23 maja 2024 roku około godziny 21:20 w R. na ul. (...) T. K. kierował pojazdem marki B. o nr rej. (...) . W obszarze zabudowanym przekroczył dopuszczalną prędkość o 13 km/h, tj. poruszał się z prędkością 63 km/h. Wykroczenie zostało ujawnione przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w R. urządzeniem rejestrującym TrueSpeed nr fabryczny (...) posiadającym świadectwo legalizacji nr (...) . Pojazd został zatrzymany do kontroli drogowej. Na początku kontroli T. K. zwrócił się z prośbą o pouczenie. Po sprawdzeniu w policyjnych zasobach informatycznych okazało się, że kierujący był niedawno karany za wykroczenie w ruchu drogowym polegające na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości. W związku z powyższym w dniu 23 maja 2024 roku na kierującego nałożono mandat karny kredytowany w wysokości 100 zł oraz 2 punkty karne. Kierujący odmówił przyjęcia mandatu. T. K. urodził się (...) w R. . Utrzymuje się z własnej działalności gospodarczej z dochodem miesięcznym brutto według oświadczenia w wysokości (...) zł. Ma na utrzymaniu dwoje dzieci. Nie był karany sądownie. Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie następujących dowodów: częściowo wyjaśnienia obwinionego T. K. – k. 34v, zeznania świadka Ł. C. – k. 7-9, 45v-46, notatka urzędowa – k. 1, świadectwo legalizacji ponownej – k. 3, informacja o karalności za wykroczenia w ruchu drogowym – k. 16 Obwiniony T. K. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W złożonych przez siebie wyjaśnieniach podał, że został w dniu zdarzenia zatrzymany do kontroli drogowej z powodu przekroczenia prędkości. Po zatrzymaniu funkcjonariusz zarzucił mu, że przekroczył prędkość dozwoloną. Nie zgodził się z tym, bo jechał za innym pojazdem więc w jego ocenie funkcjonariusz nie mógł zmierzyć prędkości jego pojazdu. Przed jego pojazdem jechały 2 inne pojazdy. Z lewej strony też jechał samochód. Ponadto z tyłu też jechał samochód. W tym miejscu ulica (...) jest bardzo zadrzewiona. Uważa, że funkcjonariusz nie mógł zmierzyć dobrze jego prędkości. Mógł zmierzyć prędkość innego pojazdu. Gdyby przedstawił mu zdjęcie z pomiarem, to wtedy by uwierzył. Jechał z prędkością do 50 km/h tym bardziej, że samochód przed nim jechał z podobną prędkością. Gdyby sytuacja była oczywista i klarowna to by ten mandat zapłacił. Uważa, że pomiar był dokonany błędnie dlatego odmówił przyjęcia mandatu. Miał tylko jeden mandat od 2015 roku. Wydaje mu się, że policjant zatrzymał jego samochód bo on jest na numerach (...) a nie (...) (...) . (wyjaśnienia obwinionego T. K. – k. 34v) Wyjaśnienia obwinionego w których zaprzeczał popełnieniu zarzucanego mu czynu stanowiły przyjętą przez niego linię obrony nakierowaną na uniknięcie grożącej mu odpowiedzialności za popełnione wykroczenie. Wyjaśnienia obwinionego w tym przedmiocie stały w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w postaci zeznań przesłuchanego w charakterze świadka funkcjonariusza Policji Ł. C. , notatki urzędowej z kontroli drogowej, świadectwa legalizacji ponownej urządzenia do pomiaru prędkości pojazdów. Obwiniony choć negował prawidłowość pomiaru dokonanego przez funkcjonariusza Policji, to jednak początkowo po zatrzymaniu go do kontroli drogowej w związku z przekroczeniem prędkości zwracał się z prośbą o udzielenie mu pouczenia. W ocenie Sądu w sprawie brak jest obiektywnych okoliczności uzasadniających jakiekolwiek wątpliwości co do poprawności pomiaru prędkości pojazdu obwinionego. Urządzenie, którym dokonano pomiaru, posiadało czujnik laserowy umożliwiający precyzyjne zmierzenie prędkości danego pojazdu. Posiadało aktualne świadectwo legalizacji ponownej. Wobec depozycji obwinionego wskazać dodatkowo należy, że na krótko przed zdarzeniem stanowiącym przedmiot niniejszej sprawy, w dniu 27 marca 2023 roku obwiniony był karany w drodze mandatu karnego kredytowanego za wykroczenie drogowe polegające na prowadzeniu pojazdu z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości od 31 do 40 km/h. Zgromadzone w aktach sprawy dowody z dokumentów zostały sporządzone przez powołane do tego podmioty w zakresie ich kompetencji, w sposób rzetelny, szczegółowy i zgodny z prawem. Nie budziły wątpliwości. Stanowiły podstawę dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych w sprawie. Sąd Rejonowy zważył co następuje: Art. 92a k.w. penalizuje zachowanie polegające na nie stosowaniu się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym. Zgodnie z art. 20 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym wynosi 50 km/h. Obwiniony T. K. swoim zachowaniem zrealizował znamiona wykroczenia z art. 92a § 2 k.w. w ten sposób, że w dniu 23 maja 2024 roku około godziny 21:20 q R. na ul. (...) kierując pojazdem marki B. o nr rej. (...) przekroczył dopuszczalną prędkość o 13 km/h, tj. poruszał się z prędkością 63 km/h w obszarze zabudowanym. Obwiniony jako kierowca posiadający prawo jazdy był zobowiązany do znajomości przepisów ruchu drogowego. Nie ulega zatem wątpliwości, że zarzucanego wykroczenia dopuścił się umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Obwiniony jest osobą zdatną do przypisania mu winy. W toku postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności wskazujące, aby miał ograniczoną lub wyłączoną zdolność do rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Obwiniony miał możliwość zachowania się zgodnie z prawem. Z tego względu Sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Wymierzając obwinionemu karę za popełnione przez niego wykroczenie Sąd działał w oparciu o dyrektywy zawarte w art. 33 k.w., bacząc by dolegliwość kary nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając przy tym stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze kary, które ma osiągnąć w stosunku do obwinionego. Prowadzenie pojazdów mechanicznych z naruszeniem przepisów ruchu drogowego, w szczególności dotyczących dopuszczalnej prędkości jazdy w obszarze zabudowanym, zwiększa w sposób nieakceptowalny stopień ryzyka jaki wiąże się z ruchem drogowym. Z tego względu zachowanie obwinionego nie może pozostać bez odpowiedniej reakcji wymiaru sprawiedliwości. Kara grzywny wymierzona obwinionemu jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionego wykroczenia. Jest współmierna do okoliczności sprawy i ma przede wszystkim za zadanie skłonienie obwinionego do przestrzegania przepisów ruchu drogowego, realizując cele prewencji szczególnej. Spełni ona jednocześnie swe cele w zakresie prewencji generalnej. Wymierzając karę grzywny Sąd wziął pod uwagę sytuację finansową, rodzinną i możliwości zarobkowe obwinionego. Obwiniony będzie w stanie uiścić grzywnę. Sąd oparł rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania o art. 118 § 1 k.p.w. zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 zł tytułem zwrotu zryczałtowanej równowartości wydatków postępowania oraz kwotę 30 zł tytułem opłaty.