II W 1359/16

Sygn. akt II W 1359/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 8 maja 2017 r. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze - Wydział II Karny w składzie: Przewodnicząca SSR Maria Migoń - Karwowska Protokolant Agnieszka Litkowska po rozpoznaniu 22 grudnia 2016r., 1 lutego 2017r., 20 marca 2017r., 24 kwietnia 2017 r. sprawy przeciwko M. H. synowi J. i H. z domu K. ur. (...) we L. obwinionemu o to, że : w dniu 21 października 2015r. w S. woj. (...) na drodze wojewódzkiej nr (...) , kierując pojazdem marki F. (...) o nr rej. (...) zjechał na przeciwległy pas ruchu, w wyniku czego uderzył w prawidłowo jadący pojazd marki F. (...) o nr rej. (...) , powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla A. B. oraz P. K. ; tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw; I. uznaje obwinionego M. H. za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 800 złotych, II. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wymierza mu opłatę w wysokości 80 zł. Sygn. akt II W 1359/16 UZASADNIENIE 21 października 2015 roku funkcjonariusze Straży Granicznej M. H. i A. B. wykonywali czynności służbowe w J. . Około 14:00 mężczyźni wyjechali z J. i udali się do P. Straży Granicznej w J. . Poruszali się samochodem służbowym marki F. (...) o nr rej. (...) . Pojazdem tym kierował M. H. , zaś A. B. siedział obok niego jako pasażer. W S. , na ul. (...) , stanowiącej drogę wojewódzką nr (...) , M. H. nie zachował należytej ostrożności, zasypiając na chwilę podczas prowadzenia pojazdu, w wyniku czego zjechał na przeciwległy pas ruchu. W tym samym czasie ul. (...) w S. , w przeciwnym kierunku ruchu poruszał się samochód marki F. (...) o nr rej. (...) , którym kierowała P. K. . Wraz z P. K. jako pasażer podróżowała jej siostra M. K. (1) . P. K. widząc nadjeżdżający z przeciwka samochód F. (...) wykonała manewr skrętu w lewo w celu uniknięcia zderzenia czołowego, jednak nie zdążyła zjechać na przeciwny pas ruchu i między pojazdami doszło do zderzenia czołowo – mimośrodowego prawostronnego. dowód: częściowo wyjaśnienia obwinionego k. 186-190, 304, 326, zeznania świadka A. B. k. 17-18 (odpis k. 191-193), 159-160, 351v.-352, zeznania świadka P. K. k. 40-42, 351v., notatki urzędowe k. 2, 3, 4, protokół oględzin miejsca wypadku drogowego k. 9-10 (odpis k. 118-119), protokół oględzin pojazdu F. (...) k. 26-28, protokół oględzin pojazdu F. (...) k. 28v.-31, opinia biegłego z zakresu stanu technicznego samochodów M. K. (2) k. 31v.-32, dokumentacja fotograficzna k. 36, 47-52, szkic k. 46, raport historii działania k. 115-117, opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych J. W. k. 147-158, opinia sądowo – lekarska biegłego P. T. k. 230-232, 339-341, opinia sądowo - lekarska biegłego J. S. k. 353, Na skutek zderzenia P. K. doznała obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy bez cech uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, z krwiakiem podczepcowym w okolicy ciemieniowo – potylicznej prawej, skręcenia kręgosłupa szyjnego bez cech uszkodzenia aparatu kostno – więzadłowego, stłuczenia klatki piersiowej, stłuczenia łokcia prawego, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni. dowód: dokumentacja medyczna k. 58, 63-113, 143-145, opinia sądowo – lekarska k. 181-182, A. B. w wyniku kolizji doznał obrażeń ciała w postaci rany tłuczonej łuku brwiowego lewego, krwiaka oczodołu lewego, stłuczenia żeber lewych, brzucha, kolana lewego bez cech uszkodzenia struktur anatomicznych, z podawanymi dolegliwościami subiektywnymi, także ze strony kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni. dowód: dokumentacja medyczna k. 125-142, 161-168, opinia sądowo – lekarska k. 178-180, W wyniku zderzenia pojazdów śmierć poniosła pasażerka samochodu marki F. (...) , M. K. (1) . dowód: zeznania świadka M. K. (3) k. 38-39, Na skutek zderzenia uszkodzeniu uległy oba uczestniczące w nim pojazdy. dowód: protokół oględzin pojazdu F. (...) k. 26-28, protokół oględzin pojazdu F. (...) k. 28v.-31, Sąd zważył, co następuje: Dokonując oceny wyjaśnień obwinionego Sąd dał im wiarę, poza tym fragmentem, w którym twierdził, iż do zjechania na przeciwny pas ruchu doszło na skutek zasłabnięcia, czy utraty przytomności. Wyjaśnienia obwinionego - poza wskazanym wyżej fragmentem – znajdują potwierdzenie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym. W taki sam sposób opisywali przebieg kolizji także pokrzywdzeni P. K. i A. B. , których zeznania nie budzą żadnych wątpliwości co do ich prawdziwości. Z kolei wyjaśnienia obwinionego w zakresie, w jakim nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i wskazał jako przyczynę kolizji utratę przytomności, w ocenie Sądu, nie zasługują na przyznanie im przymiotu wiarygodności. Zdaniem Sądu obwiniony, będąc świadom grożącej mu odpowiedzialności karnej i chcąc jej uniknąć złożył nieprawdziwe wyjaśnienia w zakresie przyczyn zjechania na przeciwny pas ruchu. Ocena takich wyjaśnień obwinionego prowadzi do wniosku, iż stanowią one wyłącznie wyraz przyjętej przez niego, niewiarygodnej i nieskutecznej linii obrony, stworzonej na potrzeby toczących się postępowań, prowadzonych zarówno w niniejszej sprawie, jak też w sprawie o czyn z art. 177 § 2 k.k. W ocenie Sądu obwiniony nie zasłabł, lecz zasnął podczas prowadzenia samochodu F. (...) . Wskazują na to zeznania świadka A. B. , który podał, że obwiniony był senny, „…mówił, że przez pogodę czuje się senny” (k.17v.). Taki wniosek wypływa też z opinii sądowo – lekarskich biegłych P. T. i J. S. . Z opinii tych wynika, że obwiniony jest osobą zdrową. Przeprowadzone u obwinionego badania nie potwierdziły, aby cierpiał na jakiekolwiek dolegliwości, które mogły spowodować u niego utratę przytomności. Biegły J. S. stwierdził ponadto, że wystąpienie utraty przytomności u osoby zdrowej, w wieku obwinionego, po raz pierwszy w życiu jest wysoce nieprawdopodobne (graniczy to z pewnością). Opinie biegłych P. T. i J. S. Sąd uznał za w pełni wiarygodne. Opinie te są jasne, pozbawione dowolności, sporządzone w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, badanie obwinionego i dokumentację medyczną, a wnioski poprzedzone zostały szczegółową analizą w oparciu o fachową wiedzę posiadaną przez biegłych. W taki sam sposób ocenił Sąd opinię biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych J. W. , który stwierdził, iż przyczyną wypadku było zjechanie samochodu F. (...) , kierowanego przez M. H. , na pas ruchu dla kierunku przeciwnego, przez co doszło do zderzenia czołowo – mimośrodowego prawostronnego z samochodem marki F. (...) . W działaniach kierującej pojazdem F. (...) P. K. biegły nie dopatrzył się przyczynienia do powstania wypadku drogowego. Zdaniem Sądu opinia ta jest miarodajna, pełna i spójna, sporządzona została w sposób profesjonalny, jasny, wewnętrznie niesprzeczny oraz naukowo i logicznie uzasadniony. Dokonane przez biegłego oceny oraz wyprowadzone wnioski są, w ocenie Sądu, zgodne z doświadczeniem życiowym oraz wskazaniami wiedzy, jak również uzasadnione w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, toteż Sąd przyjął jej wnioski za własne. Za w pełni wiarygodne Sąd uznał też opinie sądowo – lekarskie biegłego L. K. dotyczące stwierdzonych u pokrzywdzonych obrażeń ciała. W ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania rzetelności wskazanych opinii. Nie budzi wątpliwości co do swojej wiarygodności również materiał dowodowy w postaci opinii biegłego z zakresu stanu technicznego samochodów M. K. (2) , opinii sądowo – psychiatrycznej dot. M. H. , notatek urzędowych, protokołów badania stanu trzeźwości, protokołu oględzin miejsca wypadku drogowego, protokołu oględzin pojazdów F. (...) i F. (...) , dokumentacji fotograficznej, szkicu, raportu historii działania, dokumentacji medycznej pokrzywdzonych i obwinionego, danych o karalności i informacji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Dokumenty te zostały sporządzone przez osoby do tego uprawnione, w prawem przewidzianej formie i brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania zawartych w nich treści. W świetle przeprowadzonych dowodów i ich oceny pod kątem wiarygodności uznać należało, że obwiniony M. H. 21 października 2015 r. w S. na drodze wojewódzkiej nr (...) , kierując pojazdem marki F. (...) o nr rej. (...) zjechał na przeciwległy pas ruchu, w wyniku czego uderzył w prawidłowo jadący pojazd marki F. (...) o nr rej. (...) , powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla A. B. oraz P. K. , czym dopuścił się wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. Stosownie do treści art. 86 § 1 k.w. wykroczenie stypizowane w tym przepisie popełnia ten, kto nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dla odpowiedzialności z art. 86 k.w. konieczne jest ustalenie, że sprawca nie zachował „należytej ostrożności”, a więc takiej, jaka była wymagana w danej sytuacji. Każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze. Z art. 3 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, iż uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. M. H. swoim zachowaniem naruszył te zasady. Zamiast jechać swoim pasem ruchu, przekroczył oś jezdni i wjechał na przeciwny pas, doprowadzając do zderzenia z prawidłowo jadącym pojazdem F. (...) . Zjechanie na przeciwny pas ruchu było wynikiem zaśnięcia podczas prowadzenia pojazdu. Obwiniony był przy tym świadom swojego samopoczucia, tj. senności, o czym informował A. B. . W takiej sytuacji winien zatrzymać pojazd i np. zamienić się za kierownicą z A. B. , bądź zrobić przerwę w prowadzeniu samochodu. Obwiniony działał nieumyślnie. Nie miał zamiaru doprowadzenia do zderzenia pojazdów. Do zderzenia pojazdów doprowadził na skutek nie zachowania należytej ostrożności polegającej na zjechaniu na przeciwległy pas ruchu, w wyniku czego uderzył w prawidłowo jadący pojazd marki F. (...) o nr rej. (...) . Spowodował tym zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla A. B. oraz P. K. . W chwili popełnienia tego czynu obwiniony nie znajdował się w stanie wyłączającym lub ograniczającym możliwość podejmowania decyzji. Konkludując, w ocenie Sądu obwiniony M. H. swoim zachowaniem wyczerpał zatem znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. Stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez obwinionego wykroczenia jest znaczny bowiem na skutek niezachowania należytej ostrożności spowodował on zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i doprowadził do powstania obrażeń ciała u A. B. i P. K. . Biorąc powyższe pod uwagę Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 800 zł. Sąd uznał, że taka kara jest adekwatna do wagi naruszonych przez obwinionego zasad i następstw jego działania. Grzywna w takim wymiarze stanowić będzie dla niego odczuwalną dolegliwość, która powinna powstrzymać go przed naruszaniem prawa w przyszłości i spowodować w nim przekonanie, że jego naruszanie nie pozostanie bez reakcji. Jednocześnie w wymiarze ogólnospołecznym kara ta powinna spowodować przekonanie o nieuchronności kary i uczynić zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Zasadą w procesie jest ponoszenie kosztów postępowania, a wyjątkiem od tej zasady jest zwolnienie od tego obowiązku. Sąd uznał, że brak jest przesłanek z art. 624 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p. o.w., przemawiających za zwolnieniem obwinionego, osiągającego stałe dochody z tytułu zatrudnienia, od tychże kosztów.