II W 115/23

Sygn. akt II W 115/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 kwietnia 2025 r. Sąd Rejonowy w Grudziądzu - Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Małgorzata Piotrowska Protokolant: st. sekr. sąd. Marta Czech w obecności oskarżyciela: ------------- po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2025 r. i 29 kwietnia 2025 r. sprawy o wykroczenie przeciwko J. G. (1) s. K. i I. zd. D. , ur. (...) w G. , PESEL: (...) obwinionemu o to, że: W okresie od 9 stycznia 2022 r. do 9 stycznia 2023 r. w G. , ul. (...) poprzez wyzwiska, wszczynanie awantur oraz krzyki złośliwie niepokoił A. i P. G. , tj. o wykroczenie z art. 107 kw o r z e k ł : 1. Obwinionego J. G. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wykroczenia z art. 107 kw i za to, na podstawie art. 107 kw wymierza mu karę nagany; 2. Zasądza od obwinionego na rzecz oskarżycieli posiłkowych A. G. i P. G. kwotę 864 zł ( osiemset sześćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika w niniejszej sprawie; 3. Zasądza od skarbu Państwa na rzecz adw. R. K. kwotę 432 zł ( czterysta trzydzieści dwa złote ) plus należny podatek VAT tytułem pomocy prawnej udzielonej obwinionemu z urzędu; 4. Zwalnia obwinionego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej i wydatków postępowania, którymi obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II W 115/23 UZASADNIENIE Obwiniony J. G. (1) do 2025 r. zamieszkiwał na parterze w budynku wielorodzinnym w mieszkaniu nr (...) przy ul. (...) w G. . W tym samym budynku w mieszkaniu nr (...) na piętrze zamieszkują pokrzywdzeni A. G. i P. G. . Konflikt pomiędzy obwinionym J. G. (2) a pokrzywdzonymi A. G. i P. G. zaczął się od chwili zakupienia i remontu mieszkania w 2018 r. przez pokrzywdzonych. Obwiniony wszczynał awantury podczas, których ubliżał pokrzywdzonym. J. G. (1) zarzucił pokrzywdzonym, że podczas wykonywania remontu w mieszkaniu pokrzywdzonych pękł sufit u obwinionego. Podczas jednej z awantur J. G. (1) ubliżył pokrzywdzonej A. G. oraz ją popchnął. Obwiniony w sposób notoryczny nazywał także P. G. m.in debilem i półgłówkiem oraz kierował do niego inne obraźliwe sformułowania. Podczas innej awantury obwiniony krzyczał na pokrzywdzonego P. G. oraz skierował w jego stronę porąbany kawałek drewna. Ponadto obwiniony złośliwie zmodyfikował zadaszenie wejścia do budynku, na którym znajdował się gont bitumiczny a w zamian założył płytę falistą z pleksiglasu, która docisnął głazami, które nie zostały na stałe przymocowane do daszku. Co więcej obwiniony J. G. (1) bezpodstawnie zarzucał pokrzywdzonym to, że pokrzywdzeni zakręcają złośliwie wodę obwinionemu oraz tym, że zalali mu wodą mieszkanie. Obwiniony w swoim miejscu zamieszkania uważany jest za osobę konfliktową a jego zachowanie wobec A. G. i P. G. było notorycznie złośliwe, dlatego też pokrzywdzeni zwracali się z zawiadomieniami do Policji. dowód: notatka urzędowa funkcjonariusza K. w G. – K. K. (2) – k. 1-1v notatka urzędowa funkcjonariusza K. w G. - K. L. – k. 5 zeznania świadka - pokrzywdzonego – P. G. – k. 6-7, k.123 zeznania świadka - pokrzywdzonej – A. G. – k. 9-10 notatka urzędowa funkcjonariusza K. w G. – J. K. – k.14 płyta DVD i fotografia – k. 15-16 notatnik służbowy funkcjonariusza K. w G. – P. R. – k. 143-143v J. G. (1) ma (...) lat i jest wdowcem. Otrzymuje emeryturę w wysokości 2400 zł miesięcznie. Posiada majątek w postaci własności części nieruchomości oraz posiada oszczędności w wysokości 50000 zł. Nie ma nikogo na utrzymaniu. Od 21 maja 2008 r. J. G. (1) jest niepełnosprawny w stopniu umiarkowanym, ze względu na znaczne ograniczenie możliwości samodzielnego poruszania się. Nie leczył się psychiatrycznie ani odwykowo i jego poczytalność w toku postępowania nie budziła wątpliwości. dowód: oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania – k. 69-70v orzeczenie o stopniu niepełnosprawności – k. 72 oświadczenie obwinionego o nie leczeniu się psychiatrycznie – k. 122 J. G. (1) w toku czynności wyjaśniających i przed Sądem nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Twierdził, że to on jak i jego zmarła żona byli obiektem prześladowań i terroru psychicznego ze strony A. G. i P. G. . J. G. (1) stwierdził, że złożenie zawiadomienia przez pokrzywdzonych o popełnieniu przez niego czynu zabronionego jest zemstą za toczące się postępowania karne przeciwko P. G. . J. G. (1) wyjaśnił, że P. G. odgrażał się mu za toczące się przeciwko niemu postępowania karne. Wskazał, że pokrzywdzeni zrobili awanturę, po której żona obwinionego musiała pojechać do szpitala a w konsekwencji zmarła. Obwiniony wyjaśnił także, iż nie uderzył pokrzywdzonego P. G. oraz nie był wobec niego wulgarny. Obwiniony twierdził, że jego zachowanie było słuszne i nie zmierzało do niepokojenia sąsiadów. J. G. (1) stwierdził, że słusznie wyzywał pokrzywdzonych bo go atakowali i pomawiali. dowód: wyjaśnienia obwinionego – k. 18, 122v Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego w zakresie w jakim kwestionował przyświecający mu zamiar oraz rzeczywisty przebieg i intensywność jego zachowań. Zupełnie inny przebieg wydarzeń wynika bowiem z wiarygodnych zeznań pokrzywdzonych oraz z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd nie dał wiary w przeważającej mierze wyjaśnieniom obwinionego albowiem były sprzeczne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, który został przez Sąd uznany za wiarygodny, w szczególności w postaci zeznań pokrzywdzonych. Wymienione zeznania świadków Sąd ocenił jako logiczne, spójne, konsekwentne oraz wzajemnie ze sobą korespondujące, a w konsekwencji w pełni wiarygodne. W ocenie Sądu zeznania pokrzywdzonych A. G. i P. G. były w pełni wiarygodne. Były one szczere, spontaniczne, jasne i konsekwentne a nadto korelowały z dokumentacją Policji oraz pozostałymi dowodami w tym dokumentacją fotograficzną oraz nagraniami audio, których wiarygodność nie była przez nikogo kwestionowana. Sąd nie znalazł najmniejszych podstaw, aby kwestionować wersję wydarzeń przedstawioną przez pokrzywdzonych. Jak już Sąd wspomniał powyżej, opisywane przez nich zachowanie obwinionego J. G. (1) skierowane przeciwko pokrzywdzonym A. G. oraz P. G. pokrywa się z tym jak prezentują to pozostałe dowody zebrane w przedmiotowej sprawie. Sąd dał również wiarę dowodom z dokumentów i nagraniom na płycie DVD, zgromadzonych w toku postępowania, uznając je za w pełni wiarygodne i nie znajdując podstaw do kwestionowania ich autentyczności. W konsekwencji Sąd doszedł do wniosku, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie dostarczyło dowodów pozwalających na przypisanie obwinionemu sprawstwa zarzucanego mu we wniosku o ukaranie czynu. J. G. (1) został obwiniony o to, że w okresie od 9 stycznia 2022 r. do 9 stycznia 2023 r. w G. , ul. (...) poprzez wyzwiska, wszczynanie awantur oraz krzyki złośliwie niepokoił A. i P. G. , tj. o wykroczenie z art. 107 kw. Zgodnie z treścią art. 107 kodeksu wykroczeń , odpowiedzialności z tego przepisu podlega ten, kto w celu dokuczenia innej osobie złośliwie wprowadza ją w błąd lub w inny sposób złośliwie niepokoi. Przedmiot ochrony z tego przepisu stanowi komfort psychiczny, spokój człowieka, wolność od rozdrażnienia, niepokoju, poczucia zagrożenia (por. M. Mozgawa [w:] Kodeks ..., red. M. Mozgawa, s. 376; P. Daniluk [w:] Kodeks wykroczeń ..., red. P. Daniluk, s. 716). Zabronione zachowanie polega na złośliwym wprowadzaniu w błąd innej osoby lub na jej złośliwym niepokojeniu w inny sposób. Dodać też należy, że intensywność wywołanego niepokoju ofiary, o ile objęta była zamiarem sprawcy, będzie niewątpliwie wpływać na stopień społecznej szkodliwości czynu. Jak słusznie wskazuje się w literaturze, niepokojenie nie oznacza jedynie wzniecenia obawy. Zachodzi ono również wtedy, „gdy działanie sprawcy może wytrącić człowieka z równowagi psychicznej przez wzbudzenie w nim uczucia złości, niesmaku, oburzenia itp.” (I. Śmietanka [w:] M. Bafia, D. Egierska, I. Śmietanka, Kodeks ..., s. 250). Jako typowe przykłady zachowań, które mogą wywoływać niepokój, wskazuje się np. wielokrotne dzwonienie do drzwi, telefonowanie, stukanie w ścianę, charakter taki może też mieć rysowanie lub pisanie na drzwiach ofiary (niezależnie od tego, czy treści te są same w sobie obraźliwe), przestawianie rzeczy ofiary znajdujących się we wspólnej części budynku – por. B. K. , Kodeks ..., LEX 2008; M. Z. [w:] Kodeks ..., red. T. G. , 2013, s. 516). Warunkiem realizacji znamion analizowanego czynu jest to, by zarówno wprowadzenie w błąd, jak i inne rodzaje niepokojenia charakteryzowały się złośliwością po stronie sprawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należało wskazać, że w niniejszym postępowaniu ponad wszelką wątpliwość ustalono, że obwiniony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu wykroczenia. J. G. (1) w okresie objętym wnioskiem o ukaranie wielokrotnie, w celu dokuczenia pokrzywdzonym złośliwie ich niepokoił, poprzez wszczynanie awantur, poprzez krzyki i wyzwiska w stronę pokrzywdzonych. Niepokojenie A. G. oraz P. G. było notoryczne. Zachowanie J. G. (1) wypełniało znamiona z art. 107 kw. Twierdzenie obwinionego jakoby to pokrzywdzeni dopuszczali się złośliwego niepokojenia jego osoby i wskazanie, że to nie on wszczynał awantury, stanowi w ocenie Sądu jedynie nieskuteczną linię obrony obwinionego. Powyższe dowody i okoliczności w oczywisty sposób przesądzały, że J. G. (1) działał z zamiarem dokuczenia pokrzywdzonym i złośliwie ich niepokoił, czym wyczerpał znamiona wykroczenia stypizowanego w art. 107 kw. Przechodząc do uzasadnienia kary wymierzonej obwinionemu za popełnione wykroczenie wskazać należało, iż wykroczenie z art. 107 kw zagrożone jest karą ograniczenia wolności, grzywny do 1500 złotych albo karze nagany. W ramach tego ustawowego zagrożenia w niniejszej sprawie Sąd uznał, iż odpowiednią sankcją wobec obwinionego było udzielenie mu kary nagany. Wymierzając obwinionemu karę Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw mając na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowe i przedmiotowe, leżące w granicach cech przypisanego obwinionemu wykroczenia, a także dotyczące osoby sprawcy i mające znaczenie dla wymiaru kary. Zgodnie z art. 33 § 2 kw wymierzając karę, organ orzekający bierze pod uwagę w szczególności rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób działania, stosunek do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia. Wymierzając wobec obwinionego karę we wspomnianym wymiarze sąd wziął pod uwagę okoliczności łagodzące, to jest wiek obwinionego oraz stan jego zdrowia. Obwiniony jest wdowcem, co także przekłada się na większą trudność w jego codziennym funkcjonowaniu. Na korzyść obwinionego Sąd uwzględnił również fakt, że obwiniony zmienił miejsce zamieszkania z ulicy (...) na ulicę (...) a zatem konflikt sąsiedzki stojący u podstaw niniejszej sprawy w naturalny sposób się zakończył i nie ma konieczności surowszego karania obwinionego w celu zapobieżenia dalszym naruszeniom prawa. W ocenie Sądu kara nagany jest odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez obwinionego czynu zabronionego oraz nie przekracza również stopnia winy obwinionego. Jest ona adekwatna do właściwości i warunków osobistych J. G. (1) . Należy również przypuszczać, że spełni cele zapobiegawcze oraz wychowawcze w stosunku do obwinionego. W ocenie Sądu kara ta zdaje się wreszcie czynić zadość wskazaniom prewencji ogólnej, a mianowicie uzmysławia ona społeczeństwu, że popełnianie tego typu wykroczeń nie pozostanie bezkarne. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w punkcie 1-szym sentencji wyroku. O kosztach na rzecz oskarżycieli posiłkowych orzeczono w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 119 § 1 kpw zw. z art. w zw. z § 11 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 3 i 4 oraz § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie tj. z dnia 24 sierpnia 2023 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964) Należało orzec również w punkcie 3 wyroku o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionemu z urzędu na podstawie § 17 ust. 2 pkt 2, § 20 oraz § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dni 14 maja 2024 r .w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. 2024 poz.763). Sąd w punkcie 4 wyroku na podstawie art. 121 § 1 kpsw zwolnił obwinionego od kosztów sądowych, obciążając wydatkami postępowania Skarb Państwa z uwagi na jego sytuacją materialną, oraz z uwagi na to, iż wobec obwinionego Sąd zasądził kwotę 864 zł na rzecz oskarżycieli posiłkowych tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika w przedmiotowej sprawie.