II W 1027/24

Sygn. akt II W 1027/24 (...) WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 sierpnia 2025 r. Sąd Rejonowy w Nysie Wydział II Karny, Sekcja ds. Wykroczeń w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Małgorzata Dębicka - Skibińska Protokolant: Asystent sędziego Adrianna Pabjanek Oskarżyciel - nieobecny, zawiadomiony wokandą po rozpoznaniu dnia 2 kwietnia 2025 r., 13 sierpnia 2025 r. na rozprawie sprawy M. K. s. K. i K. z domu K. ur. (...) w O. obwinionego o to, że: W dniu 30 listopada 2024 roku około godz. 14:20 na trasie U. – O. , kierując samochodem osobowym marki F. o nr rej. (...) , będąc w stanie nietrzeźwości (0,40 mg/l), nie zachował szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru skrętu w prawą stronę, w wyniku czego uderzył w pojazd znajdujący się na skrzyżowaniu marki H. o nr rej. (...) , czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla kierującego pojazdem H. , R. S. oraz jego pasażera K. S. , to jest o czyn z art. 86 § 2 kodeksu wykroczeń 1. uznaje obwinionego M. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, to jest wykroczenia z art. 86 § 2 k.w., przy czym modyfikuje opis czynu i przyjmuje, że obwiniony nie zachował szczególnej i należytej ostrożności w trakcie wykonywania manewru w prawą stronę, jak również dodatkowo przyjmuje, że obwiniony nienależycie obserwował przedpole jazdy i za to na podstawie art. 86 § 2 k.w. wymierza mu karę grzywny w wysokości 3.000 (trzech tysięcy) złotych; 2. na podstawie art. 119 § 1 k.p.w. zasądza od obwinionego M. K. na rzecz oskarżycieli posiłkowych K. S. i R. S. wydatki związane z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie w kwotach po 360,00 (trzysta sześćdziesiąt, 00/100) złotych na rzecz każdego z nich; 3. na podstawie art. 118 § 1 i 2 k.p.w. i art. 119 § 1 k.p.w. zasądza od obwinionego M. K. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz opłatę w wysokości 300 (trzysta) złotych. UZASADNIENIE Na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych, Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 30 listopada 2024 roku około godziny 14:20 M. K. kierował samochodem osobowym marki F. o numerach rejestracyjnych (...) na trasie z kierunku miejscowości U. do miejscowości O. , gdzie miał odebrać z pracy swoją żonę. Obwiniony poruszał się drogą z pierwszeństwem przejazdu. W trakcie jazdy w jego samochodzie włączyła się kontrolka na desce rozdzielczej, informująca o konieczności wymiany oleju silnikowego. Postanowił więc, że na najbliższym skrzyżowaniu skręci w prawo i zjedzie na pobocze, aby tam sprawdzić stan techniczny swojego pojazdu. Zbliżając się do skrzyżowania z drogą podporządkowaną, prowadzącą do miejscowości M. , M. K. włączył prawy kierunkowskaz, sygnalizując w ten sposób zamiar wykonania manewru skrętu w prawo, a następnie zmniejszył prędkość i zbliżył się do prawej krawędzi jezdni. W tym samym czasie drogą podporządkowaną z kierunku miejscowości M. (w którą zamierzał skręcić obwiniony) w kierunku O. przemieszczał się R. S. , kierując pojazdem marki H. o numerach rejestracyjnych (...) . Pokrzywdzony jechał wraz ze znajdującą się na miejscu pasażera K. S. , którą odwoził do jej miejsca pracy w O. . R. S. zbliżając się do skrzyżowania z drogą główną zauważył poruszający się nią pojazd marki F. koloru srebrnego z włączonym prawym kierunkowskazem, wobec czego zmniejszył swoją prędkość i trzymał się prawej krawędzi jezdni. Następnie rozejrzał się w prawo i w lewo, aby upewnić się, że żaden inny pojazd, nie porusza się drogą z pierwszeństwem przejazdu. Za wyjątkiem pojazdu należącego do obwinionego na przedmiotowej trasie nie poruszały się inne pojazdy. Nagle obwiniony zjechał na pas ruchu, którym poruszał się pokrzywdzony uderzając w jego pojazd. Chwilę przed kolizją, znajdując się już na skrzyżowaniu, M. K. spojrzał w boczne lusterko swojego pojazdu, obserwując w ten sposób przestrzeń z tyłu i nie dostrzegł pojazdu poruszającego się drogą podporządkowaną. Dopiero po chwili obwiniony zauważył, że w jego kierunku zbliża się samochód marki H. i chciał rozpocząć hamowanie, jednakże z uwagi na niewystarczającą ilość czasu nie zdołał już zareagować, wobec czego uderzył przodem swojego pojazdu w samochód pokrzywdzonego, powodując tym samym zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla R. S. i jego pasażerki K. S. . W konsekwencji tego doszło do uszkodzeń w pojeździe marki H. w postaci: wgnieceń maski, uszkodzenia lewego reflektora, lewego nadkola i przedniego zderzaka. Z kolei w pojeździe marki F. uszkodzeniu uległ również przód pojazdu. Po kolizji R. S. wysiadł ze swojego samochodu i podszedł do pojazdu M. K. , który siedział jeszcze za kierownicą. Obwiniony przeprosił go za zaistniałe zdarzenie, przyznał się do winy i poprosił, aby ten nie wzywał Policji, gdyż wypił piwo. Pokrzywdzony mimo prośby obwinionego, zdecydował się wezwać patrol Policji, który po przyjeździe na miejsce zdarzenia zastał zgłaszającego R. S. i M. K. . Pasażerka pojazdu marki H. , K. S. po kolizji, a przed przybyciem na miejsce funkcjonariuszy Policji zadzwoniła po inne osoby, aby te odebrały ją z miejsca zdarzenia i zawiozły do pracy. Obaj uczestnicy obecni na miejscu kolizji zostali poddani przez funkcjonariuszy Policji badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, przy czym u R. S. wynik ten wynosił 0,00 mg/l, z kolei u M. K. stwierdzono 0,38 mg/l w trakcie pierwszego pomiaru (godz. 15:36) i 0,40 mg/l w trakcie drugiego pomiaru (godz.15:56). Kolejno udano się z obwinionym do KPP w N. celem potwierdzenia stężenia alkoholu w jego organizmie, gdzie uzyskano następujące wyniki: I-0,40 mg/l, II-0,39 mg/l, III-0,34 mg/l, IV-0,34 mg/l, V-0,28 mg/l, VI-0,30 mg/l. Z uwagi na powyższe M. K. zostało zatrzymane elektronicznie prawo jazdy i wystawiono mu wezwanie do stawiennictwa w KP O. celem przesłuchania. Poinformowano go także o sporządzeniu wniosku o ukaranie. W dniu 28 stycznia 2025r. Sąd Rejonowy w Nysie w sprawie o sygn. akt II K 1143/24 warunkowo umorzył postępowanie karne wobec M. K. o czyn z art. 178 a § 1 k.k. na okres próby 2 lat oraz orzeczono wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. Wyrok uprawomocnił się w dniu 27 czerwca 2025r. Dowód:  notatka urzędowa Policji k. 5,  protokoły badania stanu trzeźwości k. 7 i 9,  szkic z miejsca zdarzenia k. 11,  dokumentacja fotograficzna k. 12, 58-60,  zeznania świadka K. S. k. 14-15, 87 – 87 verte,  zeznania świadka R. S. k. 17-18, 86 verte – 87,  zeznania funkcjonariusza Policji M. W. k. 19-20,  częściowo wyjaśnienia obwinionego M. K. k. 22-23, 61-62,  wyrok w sprawie II K 1143/24 k. 82, M. K. ma 61 lat, jest żonaty, pracuje w gospodarstwie rolnym w B. na stanowisku brygadzisty, z którego uzyskuje dochód w wysokości ok. 4.000 złotych miesięcznie. Jest współwłaścicielem mieszkania o powierzchni 56 m2. Obwiniony nie był karany, nie leczy się również psychiatrycznie, neurologicznie, ani odwykowo. Dowód:  wniosek o ukaranie k. 4,  protokół przesłuchania k. 22 verte, M. K. składając wyjaśnienia w toku postępowania wyjaśniającego, nie przyznał się do winy. Obwiniony podał, że jechał samochodem osobowym w kierunku miejscowości O. , poruszając się drogą z pierwszeństwem przejazdu od miejscowości U. , by odebrać żonę z pracy. W trakcie jazdy w jego pojeździe zaświeciła się kontrolka odpowiedzialna za stan oleju silnikowego, w związku z czym postanowił zatrzymać się i sprawdzić co się dzieje. W tym też celu zbliżając się do skrzyżowania z drogą podporządkowaną, prowadzącą do miejscowości M. włączył kierunkowskaz, sygnalizując zamiar skrętu w prawo, zmniejszył swoją prędkość i zbliżył się do prawej krawędzi jezdni. Wskazał, że będąc już na skrzyżowaniu zauważył pojazd jadący za nim z dużą prędkością, po drodze z pierwszeństwem, który rozpoczął manewr wyprzedzania. Z uwagi na to, zjeżdżając z drogi głównej w drogę podporządkowaną spojrzał w boczne lusterko swojego pojazdu, by zobaczyć pojazd, który go wyprzedzał. W tej samej chwili poczuł uderzenie z przodu pojazdu. Podał, że w jego ocenie to pokrzywdzony jest winny zaistniałemu zdarzeniu, gdyż nie zachował on szczególnej ostrożności i nie ustąpił mu pierwszeństwa przejazdu. W postępowaniu sądowym obwiniony podtrzymał swoje wyjaśnienia. Wskazał, że droga, którą się poruszał jest kręta i znajduje się tam dużo drzew. Nadto podał, że zbliżał się do skrzyżowania z prędkością około 60 km/h, po czym spojrzał w prawo, upewniając się czy nic nie nadjeżdża z drogi, w którą zamierzał skręcić. M. K. wyjaśnił, że nie widział wówczas żadnego pojazdu poruszającego się drogą od M. . Skręcając w prawo patrzył w boczne lusterko, obserwując pojazd, który go wyprzedzał. Po krótkiej chwili dostrzegł nagle samochód marki H. , który zbliżał się do niego z dużą prędkością, wobec czego chciał zahamować, lecz nie zdążył i wówczas doszło do kolizji. Obwiniony odmówił odpowiedzi na pytanie dotyczące jego stanu trzeźwości w chwili zdarzenia. Podał, że nie wzywał Policji na miejsce zdarzenia, ponieważ był w szoku i nie wiedział co ma robić. Sąd zważył, co następuje: Obwiniony M. K. stanął pod zarzutem tego, że w dniu 30 listopada 2024 r. około godz. 14:20 na trasie U. – O. kierując samochodem osobowym marki F. o nr ONY (...) będąc w stanie nietrzeźwości (0,40 mg/l), nie zachował szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru skrętu w prawą stronę, w wyniku czego uderzył w pojazd marki H. o nr rej. (...) , znajdujący się na skrzyżowaniu, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla kierującego pojazdem H. R. S. oraz jego pasażerki K. S. , to jest o wykroczenie z art. 86 § 2 k.w. W świetle poczynionych ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów, na podstawie których zostały one dokonane, w ocenie Sądu, nie budzą wątpliwości wina i sprawstwo obwinionego M. K. w zakresie zarzucanego mu we wniosku o ukaranie czynu, tj. wykroczenia z art. 86 § 2 k.w., przy czym koniecznym było zmodyfikowanie opisu czynu poprzez przyjęcie, że obwiniony nie zachował szczególnej i należytej ostrożności w trakcie wykonywania manewru skrętu w prawą stronę, jak również dodatkowo przyjęcie, że obwiniony (obserwując w lusterku obszar za sobą) nienależycie obserwował przedpole jazdy. Rekonstruując stan faktyczny w sprawie Sąd oparł się częściowo na wyjaśnieniach obwinionego oraz w całości na zeznaniach świadków R. S. , K. S. oraz funkcjonariusza Policji M. W. . Pomocna była także dokumentacja fotograficzna oraz szkic z miejsca zdarzenia. Zgromadzone dokumenty Sąd uznał za prawdziwe i autentyczne jako, że brak było powodów do odmowy dania im wiary. Sąd uznał za opartą na prawdzie tę część wyjaśnień obwinionego, w której przyznał, że w czasie i miejscu wskazanym w zarzucie kierował pojazdem marki F. o w/w numerach rejestracyjnych na drodze publicznej prowadzącej z U. do O. , a następnie celem skontrolowania stanu technicznego swojego pojazdu, zdecydował się zjechać na drogę podporządkowaną, wobec czego włączył prawy kierunkowskaz i rozpoczął manewr skrętu w prawo, spoglądając jednocześnie w boczne lusterko swojego pojazdu. W pozostałej części Sąd odmówił wiary wyjaśnieniom obwinionego uznając, że stanowią one wyłącznie jego linię obrony, nie znajdującą potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Odnosząc się do kwestii zarzucanego obwinionemu czynu wskazać należy, że może on zostać popełniony zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie i polega na spowodowaniu zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, na skutek niezachowania należytej ostrożności. Przedmiotem ochrony art. 86 k.w. jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Wykroczenie to ma charakter materialny, co oznacza, że do wypełnienia jego znamion niezbędnym jest faktyczne, a nie tylko potencjalne spowodowanie takiego zagrożenia. Art. 86 § 1 k.w. przewiduje, że do realizacji znamion omawianego wykroczenia koniecznym jest spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym na drodze publicznej, w strefie ruchu lub strefie zamieszkania. Drogą publiczną jest droga zaliczona do jednej z kategorii dróg tj. krajowych, wojewódzkich, powiatowych lub gminnych. Wykroczenie to ma charakter powszechny, ponieważ jego podmiotem może być każdy uczestnik ruchu drogowego, zarówno osoba znajdująca się w pojeździe jako kierowca, bądź pasażer, jak również pieszy lub inna osoba znajdująca się na drodze lub w jej obrębie. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo – gdy ustawa tego wymaga – szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania lub zaniechania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego ( art. 3 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ). Dla przyjęcia odpowiedzialności z tego przepisu, konieczne jest ustalenie, że sprawca nie zachował „należytej ostrożności”, a więc takiej jaka była wymagana w danej sytuacji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29.04.2003 r., III KK 61/03, LEX nr 77467). Generalna reguła ostrożności została wyrażona w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. ustawy Prawo o ruchu drogowym i wskazuje, że „uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność, a gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny lub narazić kogokolwiek na szkodę.” Niezachowanie wspomnianej wyżej reguły ostrożności może przybrać zarówno formę działania, jak i zaniechania. Należyta ostrożność jest wymagana szczególnie przy przejazdach przez skrzyżowanie, przy wyprzedzaniu lub omijaniu. Na realizację zasady należytej ostrożności składa się również zasada ograniczonego zaufania ( art. 4 Ustawy Prawo o ruchu drogowym ). Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 30.05.1995 r. (III KRN 20/95, OSNKW 1995/11-12, poz. 84) sam fakt poruszania się drogą z pierwszeństwem przejazdu nie zwalnia kierującego pojazdem, zbliżającym się do skrzyżowania od zachowania szczególnej ostrożności. Z kolei wjazd na skrzyżowanie przy braku widoczności z prawej strony stanowi niezachowanie szczególnej ostrożności w rozumieniu tego przepisu. Należytą ostrożnością jest więc ostrożność pozwalająca wyłączyć, albo przynajmniej zminimalizować ryzyko spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym w konkretnych okolicznościach. Stopień ostrożności musi być dostosowany do sytuacji, w której odbywa się ruch drogowy i tak zgodnie z art. 22 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym „kierujący pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany pas ruchu tylko z zachowaniem szczególnej ostrożności”. Art. 2 pkt 22 w/w ustawy definiuje pojęcie „szczególnej ostrożności” jako ostrożność, polegającą na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożlwiającym odpowiednio szybkie reagowanie. Ustawodawca przewidział dwa typy kwalifikowane wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. Pierwszy - kwalifikowany przez następstwa ( art. 86 § 1a k.w.) ma miejsce wówczas, gdy skutkiem czynu sprawcy jest spowodowanie naruszenia czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia innej osoby. Drugi ( art. 86 § 2 k.w.) polega na tym, że sprawca dopuszcza się czynu (określonego w art. 86 § 1 k.w.) będąc w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka. Definicję określenia „stan po spożyciu alkoholu” zawiera z kolei art. 46 ust. 2 Ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi . Za stan taki przyjmuje się zawartość alkoholu od 0,2 ‰ do 0,5 ‰ we krwi sprawcy lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza od 0,1 do 0,25 mg. Powyżej tych wartości występuje już stan nietrzeźwości ( art. 46 ust. 3 Ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz art. 115 § 16 k.k. ) W tym miejscu należy wskazać, że sprawca, który znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadzi pojazd i nie zachowując przy tym należytej ostrożności powoduje zagrożenie w ruchu drogowym, dopuszcza się dwóch czynów zabronionych - przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k. oraz wykroczenia określonego w art. 86 § 2 k.w., z tym że za wykroczenie to nie orzeka się środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, a zatem art. 87 § 3 k.w. nie ma w takiej sytuacji zastosowania. (zob. wyrok SN z 6 lutego 2004 r., WK 27/03). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że zgromadzony materiał dowody pozwolił na ustalenie, że obwiniony swoim zachowaniem niewątpliwie zrealizował znamiona strony przedmiotowej i podmiotowej wykroczenia z art. 86 § 2 k.w. Jak sam wyjaśnił, znajdując się na skrzyżowaniu z drogą podporządkowaną spoglądał w boczne lusterko, obserwując obszar znajdujący się za jego pojazdem, co skutkowało brakiem dostatecznej obserwacji przedpola jazdy i spowodowało sytuację, w której wjechał na przeciwległy pas ruchu, uderzając w pojazd pokrzywdzonego R. S. , powodując tym samym zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla niego i jego pasażerki K. S. . Z kolei ocena obwinionego, iż to pokrzywdzony jest winien zaistniałemu zdarzeniu, poprzez nieustąpienie mu pierwszeństwa przejazdu nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż niewątpliwie to obwiniony znalazł się na pasie ruchu zajmowanym przez pokrzywdzonego, powodując przedmiotową kolizję. Podkreślenia wymaga nadto stan nietrzeźwości, w jakim znajdował się obwiniony w chwili zdarzenia, a który mimo, iż sam w sobie nie przesądza o jego winie, to w połączeniu z niedostateczną obserwacją przedpola jazdy, miał z całą pewnością wpływ na omawiane zdarzenie. Odnosząc się do kwestii wymiaru kary wskazać należy, że za czyn z art. 86 § 1 k.w. ustawodawca przewidział karę grzywny. W sytuacji popełnienia pierwszego z typów kwalifikowanych omawianego wykroczenia tj. art. 86 § 1a k.w. ustawodawca przewidział również wyłącznie karę grzywny, określając jej minimalny wymiar na kwotę 1.500 złotych, natomiast sankcją karną za czyn z art. 86 § 2 k.w. jest kara aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny w wysokości nie niższej niż 2.500 złotych. Co istotne, wobec regulacji zawartej w art. 24 § 1a k.w. za w/w wykroczenia Sąd może wymierzyć karę grzywny w wysokości do 30.000 złotych. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż wobec obwinionego M. K. było prowadzone również postępowanie karne o czyn z art. 178a § 1 k.k. , które to wyrokiem z dnia 28 stycznia 2025 r. w sprawie o sygn. akt II K 1143/24 zostało warunkowo umorzone na okres próby 2 lat. Konkludując Sąd uznał obwinionego M. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, to jest wykroczenia z art. 86 § 2 k.w. i za to na podstawie art. 86 § 2 k.w. wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 3.000 (trzech tysięcy) złotych. Ustalając wymiar kary, Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 33 § 1-3 k.w. wymierzając ją w granicach ustawowego zagrożenia, przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu, a także biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, jak również cele wychowawcze i zapobiegawcze, które ma osiągnąć w stosunku do ukaranego. Sąd wziął również pod uwagę okoliczności wpływające na wymiar grzywny wskazane w art. 24 § 3 k.w. tj. dochody, warunki osobiste i rodzinne sprawcy, jak również jego stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. W ocenie Sądu wymierzona kara, zarówno pod względem jej rodzaju, jak i wysokości nie przekracza umiarkowanego stopnia społecznej szkodliwości i stopnia winy sprawcy, wobec czego nie może zostać uznana za nadmiernie surową. Z uwagi na uznanie obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu na podstawie art. 119 § 1 k.p.w. zasądzono od M. K. na rzecz oskarżycieli posiłkowych R. S. i K. S. wydatki związane z ustanowieniem przez nich pełnomocnika w sprawie w kwotach po 360 złotych na rzecz każdego z nich, według norm prawem przypisanych. Ponadto na podstawie art. 118 § 1 i 2 k.p.w. i art. 119 § 1 k.p.w. Sąd obciążono obwinionego kosztami postępowania na rzecz Skarbu Państwa w kwocie 120 (stu dwudziestu) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz opłatą w wysokości 300 złotych. Wysokość opłaty wynika z art. 21 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t. j. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.). Z kolei wysokość zryczałtowanych wydatków znajduje swoją podstawę w § 2 i § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2017 r. poz. 2467). W ocenie Sądu brak było względów słuszności przemawiających za zwolnieniem obwinionego z obowiązku ponoszenia kosztów i opłat sądowych. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji uzasadnianego wyroku. ZARZĄDZENIE 1. odnotować uzasadnienie, 2. odpis uzasadnienia wraz z wyrokiem doręczyć pełnomocnikowi oskarżycieli posiłkowych z pouczeniem N. , dnia 26 sierpnia 2025 roku