II UZP 7/04

Uchwała z dnia 11 sierpnia 2004 r. 
II UZP 7/04 
 
Przewodniczący SSN Beata Gudowska (sprawozdawca), Sędziowie SN: 
Maria Tyszel, Andrzej Wasilewski. 
 
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2004 r. z 
udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Piotra Wiśniewskiego sprawy z wniosku 
Wojciecha A. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w G. o 
nakazanie odprowadzenia składek do Otwartego Funduszu Emerytalnego, na skutek 
zagadnienia prawnego przekazanego przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku postanowie-
niem z dnia 20 lutego 2004 r. [...] 
 
„Czy dopuszczalna jest droga sądowa do rozpoznania skierowanego przeciw-
ko organowi rentowemu roszczenia o nakazanie przekazania składek do otwartego 
funduszu emerytalnego ?” 
 
p o d j ą ł   uchwałę: 
 
Sprawa o przekazanie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych części 
składki na ubezpieczenie emerytalne do otwartego funduszu emerytalnego nie 
jest sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Wojciech A., zarzucając, że organ ubezpieczeń społecznych nie wypełnia obo-
wiązku przekazywania części składek wpłaconych przez niego na ubezpieczenie 
emerytalne do Otwartego Funduszu Emerytalnego, którego jest członkiem, zwrócił 
się do Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w G. o dokonanie wpłat. Organ 
rentowy nie odniósł się do żądania ubezpieczonego w formie decyzji, lecz przyznał, 
że składki przekazywane są z opóźnieniem i wpłacane do Funduszu z odsetkami za 
zwłokę.  

 
2
Ubezpieczony wniósł „odwołanie o nakazanie przekazania składek”, które Sąd 
Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku - na podstawie art. 
199 § 1 pkt 1 i art. 4779 § 1 k.p.c. - odrzucił postanowieniem z dnia 30 grudnia 2003 
r. Sąd uznał, że skoro stosownie do art. 4779 § 1 k.p.c. odwołanie do Sądu Ubezpie-
czeń Społecznych jest dopuszczalne tylko od decyzji organów rentowych, a Zakład 
Ubezpieczeń Społecznych nie wydał żadnej decyzji, twierdząc, że żądanie takie nie 
jest objęte art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpie-
czeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.), to droga sądowa jest niedopusz-
czalna. W zażaleniu ubezpieczony utrzymywał, że w wyniku odrzucenia odwołania 
doszło do naruszenia jego praw konstytucyjnych w zakresie możliwości skutecznego 
dochodzenia na drodze sądowej przekazania przez ZUS składek do Otwartego Fun-
duszu Emerytalnego i domagał się uchylenia postanowienia.  
 
Przy rozpoznawaniu zażalenia Sąd Apelacyjny powziął wątpliwości, które 
sformułował w pytaniu prawnym skierowanym do Sądu Najwyższego. Sąd Apelacyj-
ny stwierdził, że stosownie do art. 476 § 2 k.p.c. sprawami z zakresu ubezpieczeń 
społecznych są sprawy, które zainicjowane zostały odwołaniem od decyzji organu 
rentowego; sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji innych niż organ ren-
towy podmiotów oraz sprawy, które nie są sprawami z zakresu ubezpieczeń spo-
łecznych, a które z wyraźnej woli ustawodawcy zostały umieszczone w katalogu 
spraw rozpoznawanych przez sądy pracy i ubezpieczeń społecznych (art. 476 § 3 
k.p.c.). Sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych są również sprawy wszczęte 
odwołaniem w związku z niewydaniem decyzji przez organ rentowy we właściwym 
terminie. Tylko w takich sprawach osoba domagająca się ochrony prawnej ma przy-
miot ubezpieczonego w rozumieniu art. 476 § 5 pkt 2 k.p.c. 
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy trafnie przyjął, że przekazanie 
przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych składki do otwartego funduszu emerytalne-
go nie wiąże się z obowiązkiem wydania decyzji, jak też uchybienie w zakresie ter-
minowego przekazywania składek nie rodzi po stronie ubezpieczonego, na którego 
konto składki te mogą być zarachowane, roszczenia przeciwko organowi rentowemu 
„o nakazanie ich przekazywania”. Sąd drugiej instancji uznał, że organ rentowy jest 
tylko pośrednikiem wykonującym zlecone mu zadania w zakresie przekazywania 
części składek do otwartych funduszy emerytalnych i egzekwowanie od niego wy-
wiązywania się z tego obowiązku jest - z powodu niedopuszczalności drogi sądowej - 
niemożliwe w drodze procesu przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych. Roz-

 
3
ważał jednak, że nieterminowe przekazywanie składki do otwartego funduszu eme-
rytalnego niewątpliwie może mieć wpływ na przyszłe świadczenie należne członkowi 
tego funduszu po osiągnięciu wieku emerytalnego, zatem powinien mieć on prawo 
dochodzenia ochrony swoich interesów przed sądem. Podniósł również, że nie jest 
jasne, w stosunku do kogo ubezpieczony powinien wystąpić z roszczeniem wypły-
wającym z umowy z otwartym funduszem emerytalnym oraz stwierdził, iż nie ma re-
gulacji, która pozwalałaby na wskazanie organu właściwego do rozpoznania tego 
roszczenia. 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
 
 
Formułując przedstawione pytanie prawne, Sąd Apelacyjny skupił się na ogól-
nym zagadnieniu dopuszczalności - w rozpoznawanej sprawie - drogi sądowej w po-
stępowaniu cywilnym, tymczasem zarówno charakter tej sprawy, intencje ubezpie-
czonego wyrażone w „odwołaniu”, jak też wywód przeprowadzony w motywach pyta-
nia, uzasadniają przede wszystkim wątpliwość, czy rozpoznawana sprawa jest 
sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych. W tym kierunku muszą więc iść rozwa-
żania Sądu Najwyższego, zwłaszcza że rozstrzygnięcie tej właśnie poważnej wątpli-
wości ma istotne znaczenie dla dalszych losów sprawy wytoczonej przez Wojciecha 
A. i ewentualnie dla jej wyniku (art. 390 § 1 k.p.c.). 
 
Podejmując tak sprecyzowany problem należy zważyć, że w systemie ubez-
pieczeń społecznych obowiązującym od dnia 1 stycznia 1999 r. ubezpieczenie eme-
rytalne realizowane jest równolegle przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych i wybra-
ne przez ubezpieczonego: otwarty fundusz emerytalny oraz zakład emerytalny, wy-
płacający emeryturę dożywotnią (art. 3, art. 4 pkt 11 i 12 i art. 111 ustawy z dnia 13 
października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - ustawy o s.u.s.). Środki 
na przyszłe świadczenia, pochodzące ze składek ubezpieczonych oraz z dochodów 
z inwestycji otwartych funduszy emerytalnych, będą w przyszłości wypłacane przez 
przeniesienie ich do wskazanego zakładu ubezpieczeń emerytalnych, w którym 
ubezpieczony wykupi dożywotnią emeryturę.  
W związku z tym, zgodnie z art. 39 i art. 111 ust. 2 i 3 ustawy o s.u.s., niektó-
rzy ubezpieczeni urodzeni po dniu 1 stycznia 1948 r. i wszyscy urodzeni po dniu 1 
stycznia 1968 r. zobowiązani są do zawarcia umowy z otwartym funduszem eme-
rytalnym, na którego rachunek - stosownie do art. 22 ust. 3 ustawy o s.u.s. i art. 95 

 
4
ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytal-
nych (Dz.U. Nr 139, poz. 934 ze zm. - ustawy o f.e.) - Zakład Ubezpieczeń Społecz-
nych odprowadza pochodzącą od ubezpieczonego część wynoszącą 7,3% podstawy 
wymiaru składki na ubezpieczenie emerytalne, a pozostałą jej część przekazuje do 
Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Część składki przypadająca na rzecz otwarte-
go funduszu emerytalnego podlega przekazaniu począwszy od najbliższej płatności 
składek na ubezpieczenie emerytalne, dokonanej po otrzymaniu przez Zakład za-
wiadomienia od otwartego funduszu emerytalnego o zawarciu przez ubezpieczonego 
umowy członkowskiej (art. 111 ust. 8 ustawy o s.u.s.), a gdy ubezpieczony nie do-
pełni obowiązku zawarcia umowy z otwartym funduszem emerytalnym - w ciągu 15 
dni liczonych od następnego dnia roboczego po dniu przeprowadzenia losowania 
(art. 39 ust. 4 ustawy o s.u.s.) oraz bieżąco niezwłocznie, nie później jednak niż w 
ciągu 15 dni roboczych, licząc od otrzymania składki opłaconej przy użyciu doku-
mentów płatniczych, raportów miesięcznych i deklaracji (art. 47 ust. 9 ustawy o 
s.u.s.). Z tytułu nieprzekazania w terminie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych 
składki do otwartego funduszu emerytalnego z przyczyn leżących po stronie Zakładu, 
należą się odsetki obliczane za okres od następnego dnia po upływie terminu okre-
ślonego w art. 47 ust. 9 do dnia przekazania składki do otwartego funduszu emery-
talnego (art. 47 ust. 10a ustawy o s.u.s.). 
Notoryjne trudności z przekazywaniem składek powodują zadłużenie Zakładu 
Ubezpieczeń Społecznych wobec otwartych funduszy emerytalnych, co - na podsta-
wie ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o przejęciu przez Skarb Państwa zobowiązań Za-
kładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu nieprzekazania składek do otwartych fundu-
szy emerytalnych (Dz.U. Nr 149, poz. 1450) - doprowadziło do przejęcia przez Skarb 
Państwa zobowiązań z tytułu składek opłaconych przez ich płatników do dnia 31 
grudnia 2002 r. za okres od dnia 1 kwietnia 1999 r. i nieprzekazanych w terminie 
przez Zakład do funduszy, a zewidencjonowanych na kontach ubezpieczonych do 
dnia 25 grudnia 2006 r., oraz zobowiązań z tytułu odsetek należnych od tych skła-
dek. Zobowiązania Skarbu Państwa z tytułu składek zamieniane są na obligacje 
skarbowe. 
W sprawie będącej przedmiotem przedstawionego zagadnienia prawnego, 
Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie wywiązywał się z obowiązku przekazania skła-
dek w terminie, ubezpieczony dążył więc do uzyskania orzeczenia sądu, na podsta-
wie którego mógłby wypełnienie tego obowiązku egzekwować, wnosząc „odwołanie o 

 
5
nakazanie Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych przekazania składek do otwartego 
funduszu emerytalnego”. Oczywiście, ubezpieczony nie mógł wnieść odwołania, czyli 
pisma kwestionującego merytorycznie decyzję wydaną przez organ rentowy, gdyż 
decyzja taka nie została wydana. Rozważenia wymaga zatem, czy ubezpieczony 
mógł wytoczyć sprawę na skutek niewydania przez organ rentowy decyzji we właści-
wym terminie, uwzględniając, że według art. 83 ust. 1 ustawy o s.u.s., Zakład wydaje 
decyzje w zakresie indywidualnych spraw, którymi są w szczególności kwestie zgła-
szania do ubezpieczeń społecznych, przebiegu ubezpieczeń, ustalania wymiaru 
składek i ich poboru, a także umarzania należności z tytułu składek, ustalania upraw-
nień do świadczeń z ubezpieczeń społecznych lub wymiaru świadczeń.  
Użycie w wymienionym przepisie zwrotu „w szczególności” pozwala na zało-
żenie, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych może wydawać decyzje także w innych 
indywidualnych sprawach, realizując w ten sposób swe prawa i obowiązki płynące ze 
stosunku ubezpieczenia społecznego, wzbogaconego w ustawie o s.u.s. o nowe 
elementy i liczne wzajemne powiązania pomiędzy organem rentowym i ubezpieczo-
nymi oraz płatnikami składek, dotychczas nieznane rodzaje spraw rozpoznawanych 
przez sądy pracy i ubezpieczeń społecznych, objęte ogólną normą przepisów art. 1 i 
476 § 2 pkt 1 k.p.c. Nie do obrony jest jednak pogląd, że czynność polegająca tylko 
na przekazaniu składki emerytalnej do funduszu emerytalnego, choć stanowi wyko-
nanie jednego ze zobowiązań wynikających ze stosunku ubezpieczenia społeczne-
go, może być przedmiotem indywidualnej decyzji. Ewidencja przebiegu ubezpiecze-
nia w zakresie odprowadzania składek do otwartego funduszu emerytalnego nie 
podlega kontroli ubezpieczonych zarówno w drodze odwołania od decyzji, jak też - 
odpowiednio do art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy o s.u.s. (w brzmieniu - Dz.U. z 2003 r. Nr 
135, poz. 1268 - sprzed ostatniej zmiany dokonanej od dnia 1 maja 2004 r.) - w dro-
dze wniosku o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego po uzyskaniu od Za-
kładu Ubezpieczeń Społecznych informacji o zaewidencjonowanych na koncie ubez-
pieczonego składkach ogółem, według stanu na dzień 31 grudnia poprzedniego roku, 
zwanej „informacją o stanie konta”, w której dodatkowo umieszcza dane o składkach 
na otwarte fundusze emerytalne, należnych i odprowadzonych (art. 50 ust. 1a pkt 4, 
ust. 2b i ust. 5 ustawy o s.u.s.). Wynika to stąd, że pobieranie i przekazywanie przez 
Zakład Ubezpieczeń Społecznych części składki emerytalnej stanowiącej wkład eme-
rytalny ubezpieczonego do otwartego funduszu emerytalnego, który nie stanowi 
przychodu Zakładu ani nie wchodzi do Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; jest 

 
6
jedyne realizacją wynikającego z ustawy zobowiązania Zakładu do określonego 
działania wobec funduszu, na jego rzecz, za wynagrodzeniem (art. 76 ust. 1 pkt 3 
ustawy o s.u.s.). W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że sprawa o przekazanie przez 
Zakład Ubezpieczeń Społecznych części składki na ubezpieczenie emerytalne do 
otwartego funduszu emerytalnego nie może być uznana za sprawę z zakresu ubez-
pieczeń społecznych.  
Jest jednak poza dyskusją, że działania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych 
pogarszające sytuację ubezpieczonego w porównaniu z sytuacją ukształtowaną 
przez normy prawne, musi rodzić możność wyegzekwowania praw w drodze sądowej 
(art. 45 i 77 Konstytucji RP). Trzeba brać przy tym pod rozwagę, że przyrost wartości 
wkładu ubezpieczonego przeznaczonego na wykupienie emerytury w zakładzie eme-
rytalnym zależy od wielkości wpłat oraz czasu, przez który będzie nimi dysponował 
otwarty fundusz emerytalny, przedmiotem działalności funduszu jest bowiem groma-
dzenie środków pieniężnych i ich lokowanie, z przeznaczeniem na wypłatę członkom 
funduszu po osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego (art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 
28 sierpnia 1997 r. o f.e.). Staż członkowski ustala się od dnia wpłaty pierwszej 
składki, a od jego długości zależy także wysokość opłaty finansującej działalność 
funduszu emerytalnego (art. 134 i 135 ustawy o f.e.). Wreszcie, zaleganie z przeka-
zaniem składki do otwartego funduszu emerytalnego narusza prawo dysponowania 
przez ubezpieczonego częścią jego składki, którą zdecydował się wpłacać do fundu-
szu lub został do tego zobowiązany przez ustawę, gdy jego członkostwo w funduszu 
jest obligatoryjne. 
Zważywszy, że na bazie każdego prawa i odpowiadającego mu obowiązku 
możliwe jest skonstruowanie żądania realnego jego wykonania, jak też roszczenia 
majątkowego o naprawienie szkody spowodowanej niewykonaniem lub nienależytym 
wykonaniem zobowiązania, co - rzecz jasna - dotyczy także wykonania obowiązku 
terminowego przekazania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych pobranej od 
ubezpieczonego składki na ubezpieczenie emerytalne, należy stwierdzić, ku czemu 
trafnie skłania się także Sąd Apelacyjny, iż wyłączenie ubezpieczeniowego charakte-
ru sprawy o przekazanie składek nie przesądza niedopuszczalności rozpoznania jej 
w drodze sądowej jako sprawy cywilnej „zwykłej”. Wniosek ten jest tym bardziej uza-
sadniony, że w ostatnim okresie w judykaturze Sądu Najwyższego wyraźnie zazna-
czyła się tendencja do szerokiego pojmowania sprawy cywilnej, oparta na koncepcji 
tzw. roszczenia procesowego, nawet w sytuacjach, w których powód domaga się 

 
7
ochrony wierzytelności publicznoprawnej - przy wykorzystaniu instytucji należącej do 
prawa cywilnego materialnego - gdy roszczenie oparte jest na zdarzeniach wywołu-
jących skutki cywilnoprawne (por. np. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Naj-
wyższego z dnia 12 marca 2003 r., III CZP 85/02, OSNC 2003 nr 10, poz. 129 oraz 
uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2003 r., III CZP 15/03, OSNC 2004 nr 
3, poz. 32). Dostrzegając tę uzasadnioną i doktrynalnie przekonywającą tendencję 
orzecznictwa należy jednak pamiętać, że dopuszczalność drogi sądowej jest uzależ-
niona od twierdzeń powoda oraz zastosowanej formuły żądania pozwu (por. posta-
nowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1998 r., I CKN 1000/97, OSNC 1999 
nr 1, poz. 6, z dnia 10 marca 1999 r., II CKN 340/98, OSNC 1999 nr 9, poz. 161 i z 
dnia 22 sierpnia 2000 r., IV CKN 1188/00, OSNC 2001 nr 1, poz. 20, a także z dnia 
19 grudnia 2003 r., III CK 319/03, jeszcze niepublikowane). Z tej przyczyny ocena 
dopuszczalności drogi sądowej jest możliwa dopiero w konkretnej sprawie, w której 
dochodzący swych spraw (powód) wyraźnie sformułował żądanie, określił osobę zo-
bowiązaną (pozwanego) oraz przytoczył fakty i dowody na uzasadnienie swego żą-
dania. Oczywiście, kwestia merytorycznej zasadności żądania jest zagadnieniem 
dalszym, niepodlegającym badaniu na tym etapie postępowania. 
W sprawie, w której przedstawiono zagadnienie prawne, diagnoza dotycząca 
dopuszczalności drogi sądowej w postępowaniu „zwykłym” nie jest możliwa, zwłasz-
cza że ubezpieczony nadał swemu żądaniu charakter „odwołania”, które skierował do 
postępowania odrębnego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Z tych 
przyczyn Sąd Najwyższy, wykluczywszy sprawę o przekazanie przez Zakład Ubez-
pieczeń Społecznych części składki na ubezpieczenie emerytalne do otwartego fun-
duszu emerytalnego z zakresu spraw określonych w art. 476 § 2 i 3 k.p.c., do których 
stosuje się przepisy art. 4778 - 47714a k.p.c., przyjął, że - w wypadku odpowiedniego 
sformułowania żądania i jego przekonywującego „cywilistycznego” uzasadnienia - nie 
można a limine wyłączać drogi sądowej w postępowaniu cywilnym „zwykłym” w 
sprawie wytoczonej przez ubezpieczonego, np. o nakazanie Zakładowi Ubezpieczeń 
Społecznych przekazania części składki na rachunek otwartego funduszu emerytal-
nego. 
========================================