II UZ 88/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie wnioskodawcy, uznając, że błędnie określił on wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej waloryzacji emerytury wojskowej.
Wnioskodawca Z.W. złożył skargę kasacyjną dotyczącą sposobu waloryzacji swojej emerytury wojskowej, kwestionując wyliczenia Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę, uznając wartość przedmiotu zaskarżenia za zbyt niską (722,12 zł). Wnioskodawca w zażaleniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, przedstawiając własne wyliczenia wskazujące na kwotę 18.587,48 zł. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie, stwierdzając, że wnioskodawca popełnił błąd metodologiczny, mieszając różne elementy uposażenia i nie stosując prawidłowych przepisów dotyczących waloryzacji.
Sprawa dotyczyła zażalenia wnioskodawcy Z.W. na postanowienie Sądu Apelacyjnego, które odrzuciło jego skargę kasacyjną w sprawie o wysokość emerytury wojskowej. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę, ponieważ wartość przedmiotu zaskarżenia, określona przez pełnomocnika skarżącego na 26.136 zł, została uznana za nieprawidłową. Organ rentowy, Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W., wskazał, że prawidłowa różnica wynikająca z dwóch rodzajów waloryzacji (uposażeniowej i cenowej) za okres dwunastu miesięcy wynosi jedynie 722,12 zł. Sąd Apelacyjny uznał tę kwotę za właściwą, co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia (poniżej 10.000 zł, zgodnie z art. 398^2 § 1 k.p.c.). Wnioskodawca w zażaleniu zarzucił Sądowi Apelacyjnemu błąd w ustaleniach faktycznych i naruszenie art. 398^2 § 1 k.p.c., twierdząc, że wyliczenie organu rentowego jest błędne. Przedstawił własne, szczegółowe wyliczenia, które wskazywały na miesięczną różnicę w wysokości 1.548,54 zł, co daje rocznie 18.587,48 zł. Argumentował, że organ rentowy błędnie zastosował przepisy dotyczące uposażenia, opierając się na nieaktualnych rozporządzeniach i nieprawidłowo łącząc różne elementy uposażenia zasadniczego. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za bezzasadne. Wyjaśnił, że spór dotyczył sposobu waloryzacji emerytury wojskowej (art. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy), a nie jej podstawy wymiaru. Podkreślił, że skarżący nie zgadzał się na waloryzację według obecnych przepisów (zgodnie z ustawą o FUS), lecz według poprzedniego brzmienia przepisów i rozporządzenia MON z 1994 r. Sąd Najwyższy wskazał na błąd metodologiczny skarżącego, który polegał na mieszaniu dwóch różnych elementów uposażenia zasadniczego żołnierzy: uposażenia według stopnia wojskowego i uposażenia według stanowiska służbowego. Skarżący błędnie podstawiał stawki uposażenia według stanowiska służbowego zamiast stawek według stopnia wojskowego, co prowadziło do nieprawidłowych wyliczeń. W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 398^14 k.p.c. w związku z art. 394^1 § 3 k.p.c.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Wartość przedmiotu zaskarżenia powinna odzwierciedlać rzeczywistą różnicę w świadczeniu wynikającą z zastosowania prawidłowych przepisów i metodologii obliczeń, a nie dowolne wyliczenia skarżącego.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną z powodu zbyt niskiej wartości przedmiotu sporu (722,12 zł), podczas gdy skarżący określił ją na 26.136 zł. Sąd Najwyższy uznał, że skarżący popełnił błąd metodologiczny w swoich wyliczeniach, mieszając różne elementy uposażenia i nie stosując właściwych przepisów, co potwierdziło prawidłowość ustaleń Sądu Apelacyjnego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddala zażalenie
Strona wygrywająca
Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Z. W. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. | instytucja | przeciwnik wnioskodawcy |
Przepisy (14)
Główne
k.p.c. art. 398^2 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Określa minimalną wartość przedmiotu zaskarżenia wymaganą do dopuszczalności skargi kasacyjnej.
k.p.c. art. 398^14
Kodeks postępowania cywilnego
Reguluje orzekanie Sądu Najwyższego w przedmiocie rozpoznania skargi kasacyjnej.
Ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin art. 6
Podstawa prawna dotycząca sposobu waloryzacji emerytur wojskowych.
Pomocnicze
k.p.c. art. 394^1 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy rozpoznawania zażaleń na postanowienia sądu drugiej instancji.
Ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin art. 5
Podstawa prawna dotycząca podstawy wymiaru emerytury wojskowej.
Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Przepisy dotyczące waloryzacji emerytur i rent, stosowane do emerytur wojskowych.
Ustawa o uposażeniu żołnierzy art. 11 § ust. 1
Definiuje elementy uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego.
Ustawa o uposażeniu żołnierzy art. 11 § ust. 2
Delegacja ustawowa do określenia stawek uposażenia według stopnia wojskowego.
Ustawa o uposażeniu żołnierzy art. 11 § ust. 3
Delegacja ustawowa do określenia stawek uposażenia według stanowiska służbowego.
Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 listopada 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad waloryzacji emerytur i rent wojskowych
Przepis stosowany przez skarżącego, kwestionujący jego zastosowanie przez organ.
Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 2000 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych
Akt prawny określający stawki uposażenia według stopnia wojskowego.
Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 marca 2004 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych
Zmiana do rozporządzenia określającego stawki uposażenia według stopnia wojskowego.
Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 2000 r. w sprawie uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego żołnierzy zawodowych
Akt prawny określający stawki uposażenia według stanowiska służbowego.
Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 marca 2004 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego żołnierzy zawodowych
Zmiana do rozporządzenia określającego stawki uposażenia według stanowiska służbowego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Prawidłowe określenie wartości przedmiotu zaskarżenia przez organ rentowy. Błąd metodologiczny skarżącego w obliczaniu waloryzacji emerytury wojskowej poprzez mieszanie elementów uposażenia i stosowanie nieprawidłowych przepisów.
Odrzucone argumenty
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Zarzut naruszenia art. 398^2 § 1 k.p.c. przez przyjęcie, iż wyliczenie przedmiotu zaskarżenia przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego jest prawidłowe.
Godne uwagi sformułowania
wątpliwości budziła wartość przedmiotu zaskarżenia określenie wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 26.136 zł nie znajduje podstaw faktycznych i prawnych błąd metodologiczny skarżącego polega zatem na tym, że podstawia w miejsce stawek uposażenia zasadniczego według stopnia wojskowego [...] stawki uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego [...] wyliczenie przedstawione przez skarżącego nie jest adekwatne do zgłoszonego roszczenia
Skład orzekający
Romualda Spyt
przewodniczący-sprawozdawca
Halina Kiryło
członek
Zbigniew Korzeniowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących waloryzacji emerytur wojskowych, prawidłowego określania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o świadczenia emerytalne oraz rozróżnienia elementów uposażenia żołnierzy."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji waloryzacji emerytur wojskowych według przepisów obowiązujących w określonym czasie i wymaga analizy konkretnych przepisów dotyczących uposażenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa jest interesująca dla prawników specjalizujących się w prawie ubezpieczeń społecznych i wojskowych, ponieważ dotyczy złożonych kwestii obliczeniowych i interpretacji przepisów dotyczących waloryzacji świadczeń.
“Błąd w obliczeniach emerytury wojskowej: Sąd Najwyższy wyjaśnia, jak prawidłowo waloryzować świadczenia.”
Dane finansowe
WPS: 26 136 PLN
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II UZ 88/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Halina Kiryło SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z wniosku Z. W. przeciwko Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w W. o wysokość emerytury, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 marca 2015 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 20 stycznia 2014 r., oddala zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2014 r. Sąd Apelacyjny, w sprawie Z. W. przeciwko Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w W. o wysokość emerytury, odrzucił skargę kasacyjną Z. W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w z dnia 28 września 2012 r. W uzasadnieniu podniesiono, że w przedmiotowej sprawie wątpliwości budziła wartość przedmiotu zaskarżenia określona przez pełnomocnika skarżącego na kwotę 26.136 zł, dlatego Sąd Apelacyjny zwrócił się do organu rentowego o ustosunkowanie się do wskazanej kwoty. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. wyjaśnił, załączając do swojego pisma odpowiednie wyliczenie, że po dokonaniu hipotetycznego obliczenia różnicy wynikającej z dwóch rodzajów waloryzacji świadczenia Z. W. (uposażeniowej i cenowej) wynosi ona za okres dwunastu miesięcy (od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r.) - 722,12 zł. W ocenie Sądu Apelacyjnego, określenie wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 26.136 zł nie znajduje podstaw faktycznych i prawnych, natomiast prawidłową wartość - 722,12 zł, wskazał organ emerytalny. Stwierdził, że wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10.000 zł (art. 398 2 § 1 k.p.c.). W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia prowadzący do naruszenia art. 398 2 § 1 k.p.c., przez przyjęcie, iż wyliczenie przedmiotu zaskarżenia przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego jest prawidłowe. W uzasadnieniu wskazano, że wyliczenie sporządzone przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego jest błędne. Należy domniemywać, iż uposażenie Z. W. przyjęto z rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 marca 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego żołnierzy zawodowych. Z rozporządzenia tego przyjęto kwotę z załącznika nr 2 dla stanowiska służbowego U-19, tj. kwotę 1.518 zł pomijając załącznik nr 1. Uposażenie dla stopnia majora wynosiło w tym rozporządzeniu kwotę 2.208 zł, a nie 934 zł. Kwota 934 zł była wskazana we wcześniejszym Rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 maja 2002 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego żołnierzy zawodowych. Prawidłowa baza wynosi wtedy 3.726 zł (1.518 zł + 2.208 zł) a wskaźnik dodatków (21,55 %) - 802,95 zł. Podstawa wymiaru świadczenia to kwota 4.528,95 zł, a nie kwota 2.980,41 zł przedstawiona przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego. Różnica między wyliczeniem Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego a powyższym wynosi 1.548,54 zł miesięcznie. Rocznie jest to kwota 18.587,48 zł, która stanowi przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Przede wszystkim należy wskazać, że spór w niniejszej sprawie nie dotyczył podstawy wymiaru emerytury (art. 5 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin; jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 666) , ale sposobu jej waloryzacji (art. 6 powyższej ustawy). Chodziło więc o to, w jaki sposób powinna być podwyższana emerytura skarżącego. Skarżący nie zgadzał się na sposób jej waloryzacji, który wynika z art. 6 w brzmieniu nadanym art. 159 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.), zgodnie z którym emerytury i renty (wojskowe) podlegają waloryzacji na zasadach i w terminach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Żądał więc, aby była ona waloryzowana nie w jakikolwiek dowolny sposób, ale według poprzedniego brzmienia tego artykułu i w konsekwencji na podstawie zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 listopada 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad waloryzacji emerytur i rent wojskowych (Dz.U. Nr 126, poz. 625). Taki zaś sposób waloryzacji emerytur i rent wojskowych polegał na obliczeniu nowej wysokości tych świadczeń, z uwzględnieniem podwyższonych składników uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, pozostających w służbie wojskowej i zajmujących analogiczne stanowiska. Tymczasem z argumentacji skarżącego wynika, że przedstawiane przez niego wyliczenia dokonane zostały w zupełnie dowolny sposób, z pominięciem uregulowań mających wpływ na wysokość emerytury przy zastosowaniu waloryzacji „uposażeniowej” (zamiast „cenowej”). Skarżący, powołując się na błąd w wyliczeniach organu rentowego, miesza dwa elementy uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Zgodnie z art. 11 ust. 1 u stawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz.U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18 ze zm.), obowiązującej do 30 czerwca 2004 r., uposażenie zasadnicze żołnierza zawodowego obejmowało między innymi dwa różne elementy 1) uposażenie według stopnia wojskowego, 2) uposażenie według stanowiska służbowego. Ustęp 4 tego przepisu stanowił, że stanowiska służbowe żołnierzy zawodowych są zaliczane do odpowiednich grup uposażenia w zależności od rangi stanowiska, zakresu wykonywanych zadań służbowych, ponoszonej odpowiedzialności i wymaganych kwalifikacji. Oznacza to, że zindywidualizowane uposażenie według stanowiska służbowego (drugi element) zależało od przydzielonej grupy uposażenia mieszczącej się w granicach stawek („widełek”) przypisanych określonym stanowiskom służbowym, natomiast nie miało żadnego wpływu na uposażenie według stopnia wojskowego (pierwszy element). Wskazany przepis ustawy o uposażeniu żołnierzy zawierał dwie delegacje ustawowe. Pierwsza była skierowana do Ministra Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy upoważniająca do określenia, w drodze rozporządzenia, stawki uposażenia zasadniczego według: a) stopnia wojskowego - z uwzględnieniem wysługi lat, b) stanowiska służbowego - dla stanowisk podstawowych. - art. 11 ust. 2, druga zaś do Ministra Obrony Narodowej upoważniająca do określenia, w drodze rozporządzenia: a) stawki uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego dla pozostałych stanowisk służbowych w granicach stawek określonych dla stanowisk podstawowych, b) grupy uposażenia odpowiednie dla stawek uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego - art. 11 ust. 3. Na podstawie tej pierwszej delegacji (z ust. 2) wydane zostało rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 2000 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 20, poz. 246), którego ostatnią zmianę stanowiło rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 marca 2004 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 45, poz. 434). Załączniki do tego aktu prawnego regulowały stawki uposażenia zasadniczego według stopnia wojskowego z uwzględnieniem wysługi lat (nr 1) i stawki uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego dla stanowisk podstawowych (nr 2). Na podstawie drugiej delegacji (z ust. 3), wydane zostało rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 2000 r. w sprawie uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 20, poz. 247), które ostatnio zastąpione zostało rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 marca 2004 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 38, poz. 350). Poza materią tego aktu prawnego pozostawały stawki uposażenia zasadniczego według stopnia wojskowego z uwzględnieniem wysługi lat. Wskazywał on wyłącznie odpowiednie grupy uposażenia (załącznik nr 2) w ramach (w granicach) stawek określonych dla pozostałych stanowisk podstawowych (załącznik nr 1). Błąd metodologiczny skarżącego polega zatem na tym, że podstawia w miejsce stawek uposażenia zasadniczego według stopnia wojskowego z uwzględnieniem wysługi lat, służących ustaleniu uposażenia według stopnia wojskowego (pierwszego elementu) - stawki uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego dla pozostałych stanowisk służbowych, służące ustaleniu uposażenia według stanowiska służbowego (drugiego elementu) . W istocie zatem wyliczenie przedstawione przez skarżącego nie jest adekwatne do zgłoszonego roszczenia. Z tych względów zaskarżone postanowienie ma oparcie w art. 398 6 § 2 k.p.c. w związku z art. 398 2 § 1 k.p.c. Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. z związku z art. 394 1 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI